Metallica στο ΟΑΚΑ: Πέρασαν 20 χρόνια για να σβήσω τη «ρετσινιά» - Η νύχτα που δεν χωρούσε πουθενά

20 χρόνια πριν κρατούσα στα χέρια μου 4-5 αντιγραμμένα CDs -ξέρεις, αυτά με το χειρόγραφο tracklist- των Metallica. Ποιων; Δεν ήξερα, απλά μου είπαν «άκου και πες» και το έκανα. Τι να πω; Η αρχή των πάντων, για μένα. Πέρασαν αυτά τα 20 χρόνια, με πολλές metal συναυλίες πια στο κοντέρ, με πολλά ακούσματα στο metal, αλλά με ένα κενό. Δεν είχα δει εκείνους που ευθύνονται για όλα. Μέχρι χθες.

Οι μέρες περνούσαν και στο μυαλό μου τριγυρνούσαν εκείνα τα λευκά εξώφυλλα στα αντιγραμμένα CDs -που μάλιστα έδωσα και πίσω μετά. Θυμόμουν τα τηλέφωνα στις ξαδέρφες μου στην Αθήνα που είχαν ίντερνετ: «Μπορείτε να βρείτε τους δίσκους που έχουν βγάλει για να πω στη μαμά μου να μου αγοράσει έναν μόλις σχολάσει;». Ήμουν περίπου 10 ετών. Μου αγόρασε. Μια μέρα μάλιστα μου πήρε και μια μπλούζα. Έχει γίνει πια καφέ αντί για μαύρη και φαίνεται κάτι σαν... ETALLIC γραμμένο πάνω. Περνούσαν τα χρόνια, μεγάλωναν και η αγάπη, ο θαυμασμός, η ευγνωμοσύνη. Ήρθε η Γ' Λυκείου. Λέω «λίγο ακόμα και θα κάνω επιτέλους αυτό το τατουάζ που θέλω χρόνια για τον πατέρα μου αλλά θα κάνω και ένα σαν αυτό που έχει ο Hetfield στο χέρι του». Άλλωστε έμοιαζε λογικό, στο δικό μου κεφάλι. Βλέπεις, ο πόνος της απώλειας και ο τρόπος που μια τόσο σκληρή μουσική τον απάλυνε μέρα με τη μέρα, για μένα έγιναν κάτι αλληλένδετο. Τα έκανα. Και τα δύο. Στα 18 μου.

Πάνε 12 χρόνια. Και κάθε φορά που κάποιος μου έλεγε «έλα ρε έχεις τέτοιο τατού;» ή «πωπω τι ζήσαμε τότε με τη βροχή» (ΟΧΙ ΑΛΛΟ), με ενοχλούσε. Ήταν κάτι σαν ρετσινιά να πω «α δεν τους είδα, ήμουν 14 και δεν θα με άφηνε η μαμά μου να έρθω Αθήνα για τη συναυλία». Αυτή η ρετσινιά χθες ξεθύμανε. Ένιωσα ΤΕΛΕΙΑ που τους είδα για πρώτη φορά.

Ήταν η καλύτερή τους εμφάνιση; Σίγουρα όχι. Αλλά ήταν οι Metallica. Δεν χρειάζεται να αποδείξουν κάτι. Ήταν αυτή η τεράστια μπάντα που «μετά το Black Album ξόφλησε» -ναι, όχι. Ήταν η παρέα που για άλλη μια φορά ένωσε τους πάντες. Ένωσε παιδιά και γονείς, φίλους, ζευγάρια, αγνώστους, γενιές. Ναι, χθες στους Metallica είδαμε ένα χάσμα να σπάει. Και αυτό είναι η μαγεία του metal.

Στα... επί τούτου

Έχω να πω και για το live. Φυσικά και έχω. Αλλά τα διαβάσατε και τα είδατε ήδη όσο εγώ έψαχνα λέξεις. Και τελικά όχι απλά τις βρήκα, αλλά τις έγραψα κιόλας και ζήτημα τώρα να έχετε φτάσει ως αυτή τη γραμμή.

Αν ναι, πάμε να δούμε... τι είδαμε. Η ώρα πήγε 20:30. Ζητωκραυγές, χειροκροτήματα, δάκρυα, ανυπομονησία, «κύματα», It's a Long Way to the Top, Clint Eastwood, Eli Wallach και Creeping Death. Αυτό ήταν.

«Καπάκια» έρχεται το For Whom the Bell Tolls, συντονίζονται, το βρίσκουν, ζεσταίνονται, ζεσταινόμαστε. Λίγο μπροστά στη σύγχρονη εποχή τους με Moth Into Flame και τις πρώτες φωτιές να «σκάνε» στη σκηνή. Και εδώ, κάπως αναπάντεχα για τους περισσότερους αλλά ως μια νίκη για μένα που το πίστευα, King Nothing. Υποτιμημένο. Και σαν να το ξέρουν και οι ίδιοι;! Απελευθερωμένοι και ωραίοι, το ευχαριστηθήκαμε όλοι.

Μετά ήρθε το Lux Aeterna. Εντάξει, δεν θα πω ψέματα, οπότε προχωράμε. Το έπαιξαν, ο Het χαιρόταν, χαρήκαμε και εμείς, τελείωσε και ήρθε ο ήχος από τα έγκατα της Γης που τόσοι περιμέναμε. The Unforgiven. Ανατριχίλα. Fuel, το «στανταράκι» το ωραίο. Ισοπεδωτικός ήχος, φλόγες, κέφι.

Και κάπου εδώ ξεκίνησε το κλασικό «διάλειμμα» που κάνουν τα τελευταία χρόνια, όπου Kirk και Rob διασκευάζουν ένα κομμάτι που σχετίζεται με τη χώρα όπου παίζουν κάθε φορά. Ο Kirk μάς είπε πως κάθε φορά που πιάνει την κιθάρα σκέφτεται ότι οι μουσικές κλίμακες έχουν ελληνικά ονόματα και άρχισε να παίζει «Ο Χορός του Ζορμπά». Εντάξει, κάπως αναπάντεχο αλλά όχι και τόσο. Τι θα παίζανε; Πάολα;

Αυτό όμως που όντως ήταν αναπάντεχο ήταν η αλλαγή στο «Δεν Χωράς Πουθενά» από τις Τρύπες. Μάλιστα, ο Rob τραγούδησε και κάτι στίχους στα ελληνικά. Δεν μας ξεπέταξαν με ένα συρτό. Έκαναν το κάτι παραπάνω. Και αυτό είναι που πάντα θα τους ξεχωρίζει.

Fade to Black. Όχι! Ήμουν τόσο πεπεισμένη πως δεν θα το έπαιζαν. Το έκαναν και ήταν απερίγραπτο. Αφού ο Lars άλλαξε ξανά θέση, «έπεσε» το riff του Wherever I May Roam. Όλοι ένα, όλοι τραγουδούσαμε. Κάτι που συνεχίστηκε και μετά -και ας λένε πως «εντάξει αυτός ξέρει μόνο το Nothing Else Matters». Κομματάρα, υπέρτατη. Δάκρυα - «ποτάμι» και βαθιές ανάσες. Δεν πειράζει ρε Kirk που δεν σου πήγε τόσο καλά!

Αφού τελείωσε, ο Hetfield με τον δικό του, γλυκύτατο και αληθινό τρόπο έδωσε την αγάπη του και σίγουρα δύναμη στον μικρό Σπύρο. Και ήρθε το αγαπημένο, το βαρύ και τόσο αληθινό Sad but True.

Αμέσως μετά, «σκάσανε» εκρήξεις και πυροβολισμοί. One. Το χρειαζόμασταν. Μα πιο πολύ -μάλλον- χρειαζόμασταν το Seek and Destroy. Χαμός. Εισιτήρια από παλιότερες συναυλίες στην Ελλάδα στις οθόνες, νεύρο, φουσκωτές μπάλες να πέφτουν στην αρένα και όλοι ένα.

Κάπου εδώ ήρθε και η συνειδητοποίηση πως φτάναμε στο τέλος. Και τι έμενε; Master of Puppets, ένα από τα μεγαλύτερα κομμάτια που έχουν γραφτεί στη metal ιστορία. Ακραίο συναίσθημα. Έβλεπες live το κομμάτι που τότε είχες ακούσει πρώτη φορά και σκέφτηκες «πώς γίνεται αυτό;».

Και τέλος, όπως άξιζε, Enter Sandman.

Οι τέσσερίς τους τότε έκαναν τον γύρο της σκηνής, μοίρασαν πένες, μπαγκέτες, περικάρπια και μας αποχαιρέτησαν ο καθένας ξεχωριστά. Ελπίζω να μην χρειαστούν άλλα 16 χρόνια.

Σημειώσεις

1. Gojira από τα καλύτερα σχήματα που έχουν υπάρξει. Αξιοσέβαστοι και -τεχνικά- έβαλαν τα γυαλιά σε όλους. Knocked Loose θέρισαν. Ακούστε τους και μην γκρινιάζετε άλλο για το «πού τους βρήκαν».

2.  Ναι James, έχεις την καλύτερη δουλειά του κόσμου.