Πέθανε στα 95 του ο «κολοσσός» της τζαζ Sonny Rollins

Ο κορυφαίος σαξοφωνίστας, Σόννυ Ρόλλινς έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 95 ετών, αφήνοντας πίσω του σπουδαία κληρονομιά στη τζαζ μουσική.

Ο Ρόλλινς θεωρήθηκε για δεκαετίες «κολοσσός» του σαξόφωνου και υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές μορφές στην ιστορία της τζαζ. Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε θλίψη στη διεθνή μουσική κοινότητα, με καλλιτέχνες, μουσικούς και ιστορικούς να μιλούν για έναν δημιουργό που επηρέασε όσο λίγοι την εξέλιξη της σύγχρονης μουσικής, καθώς έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της μεταπολεμικής τζαζ σκηνής της Νέας Υόρκης.

Η ζωή ενός μουσικού μύθου

Ο Ρόλλινς γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1930 και μεγάλωσε στο Χάρλεμ, όπου και άρχισε να παίζει σαξόφωνο σε νεαρή ηλικία. Στη δεκαετία του 1950 συνεργάστηκε με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της τζαζ, ενώ οι δίσκοι του θεωρούνται πλέον κλασικοί.

Ανάμεσα στα πιο εμβληματικά έργα του ξεχωρίζουν τα Saxophone Colossus, St. Thomas και The Bridge. Το προσωνύμιο «Saxophone Colossus» τελικά έγινε σχεδόν συνώνυμο του ίδιου.

Μία από τις πιο γνωστές ιστορίες γύρω από τον Σόονυ Ρόλλινς ήταν η περίοδος κατά την οποία αποσύρθηκε ξαφνικά από τις ζωντανές εμφανίσεις στα τέλη της δεκαετίας του ’50.

Απογοητευμένος από το παίξιμό του και αναζητώντας τελειότητα, περνούσε ατελείωτες ώρες κάνοντας πρόβες μόνος του πάνω στη Williamsburg Bridge της Νέας Υόρκης, ώστε να μην ενοχλεί τους γείτονες.

Η ιστορία αυτή έγινε  μυθική στη τζαζ κουλτούρα και ενέπνευσε αργότερα το άλμπουμ The Bridge.

Επιρροή σε γενιές μουσικών

Η επιρροή του Ρόλλινς ξεπέρασε τη τζαζ. Μουσικοί από τη ροκ, τη soul και τη σύγχρονη experimental μουσική αναγνώριζαν στο πρόσωπό του έναν από τους σημαντικότερους αυτοσχεδιαστές της σύγχρονης μουσικής ιστορίας.

Ακόμα, ήταν γνωστός για την πνευματικότητά του, την τελειομανία του αλλά και την ανεξαρτησία του απέναντι στη μουσική βιομηχανία.

Ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία, ο Rollins συνέχιζε να μιλά για τη μουσική ως μια ατελείωτη διαδικασία αναζήτησης. Σε παλαιότερες συνεντεύξεις είχε δηλώσει ότι ποτέ δεν ένιωσε πως «έφτασε» πραγματικά στον ιδανικό ήχο που αναζητούσε.