Ιταλική εξαίρεση

Τόσο ο τεχνοκράτης Μόντι όσο και οι διάδοχοι από την Κεντροαριστερά Λέτα, Ρέντσι και Τζεντιλόνι, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να διεκδικήσουν από τις Βρυξέλλες θεσµικά και από το Βερολίνο παρασκηνιακά περίοδο χάριτος ώστε η δηµοσιονοµική προσαρµογή της χώρας να γίνει µε διαχειρίσιµο πολιτικό κόστος και κυρίως να είναι συµβατή µε την επανεκκίνηση της ανάπτυξης. Αυτή είναι η συνέχεια της κυβέρνησης Κόντε µε τους προκατόχους της, µε την ανατροπή να µένει να επιβεβαιωθεί στην περίπτωση που η Ρώµη επιµείνει στις θέσεις της και µετά την παρέλευση των τριών εβδοµάδων που είναι η προβλεπόµενη από το Σύµφωνο Σταθερότητας προθεσµία συµµόρφωσης. Ολα τα σηµερινά επιχειρήµατα της Ιταλίας προς την Κοµισιόν για προσωρινή διόγκωση των ελλειµµάτων, ώστε να προκύψει ανάπτυξη που θα διασφαλίσει µεγαλύτερη µείωσή τους, είχαν υιοθετηθεί από τη Γερµανία και τη Γαλλία όταν στην περίοδο 2003-05 είχαν παραβιάσει το Σύµφωνο Σταθερότητας στο όνοµα δοµικών µεταρρυθµίσεων που η υλοποίησή τους θα εξασφάλιζε τη σταθερή επιστροφή στη δηµοσιονοµική πειθαρχία. Ως τρίτη οικονοµία της Ευρωζώνης η Ιταλία διεκδικεί την ανοχή που εξασφάλισαν πριν από δεκαπέντε χρόνια το Παρίσι και το Βερολίνο, σε ένα περιβάλλον πολύ πιο δυσµενές καθώς από το 2010 και µετά το Σύµφωνο Σταθερότητας έχει αυστηροποιηθεί ώστε να µην υπάρχει ο πειρασµός των αποκλίσεων. Η συνέχεια της Ιστορίας είναι εµφανής καθώς από τη συγκρότησή της σε ενιαίο κράτος το 1870 η Ιταλία δεν έπαψε ποτέ να διεκδικεί ισότιµο ρόλο µε τις µεγάλες δυνάµεις της Ευρώπης. Η εικόνα είναι σταθερή, από τον Ορλάντο το 1919 που εγκαταλείπει οργισµένος το Συµβούλιο των Μεγάλων στις Βερσαλλίες, τον Πρόντι το 1998 που έδωσε σκληρή µάχη για τη συµµετοχή της χώρας στην πρώτη οµάδα της Ευρωζώνης, µέχρι τον Ρέντσι και τις τριµερείς συναντήσεις του µε τους Μέρκελ και Ολάντ.