Το Σύνταγµα δεν είναι παίξε-γέλασε

Οχι ικανή ώστε να αποφασίσει κάποιος να κατεβεί από το τρένο -για να δανειστώ τα λόγια του εκπροσώπου-, αλλά όπως και να έχει όλη αυτή η επίµονη συζήτηση για την πολιτική σταθερότητα και τη µελλοντική αποχώρηση των ΑΝΕΛ από την κυβέρνηση δηµιουργεί µια εσωτερική αναστάτωση. Εκεί πατάει η αντιπολίτευση και ζητά να δηµοσιοποιηθούν τα πρακτικά του Υπουργικού Συµβουλίου και η επιστολή παραίτησης Κοτζιά. Στο µεταξύ ενθαρρύνει και τη δηµιουργική φαντασία «υιοθετώντας» δράκους και άλλα κολοκύθια που αναπαράγονται αφειδώς µε την ασφάλεια της γνώσης ότι η επιστολή δεν θα δηµοσιοποιηθεί. Επίσης για να αποχαρακτηριστούν τα απόρρητα πρακτικά απαιτείται µεγάλη διαδικασία προτού γίνουν λαϊκό ανάγνωσµα. Η Κοινοβουλευτική Οµάδα του κυβερνώντος κόµµατος συγκαλείται παραµονή του αµερικανόφερτου Halloween, όπου δεσπόζουν οι κολοκύθες. Ο πρωθυπουργός είναι λογικό να αποφύγει οποιαδήποτε συζήτηση η οποία θα προκαλέσει ανάφλεξη σε εστίες που ελέγχονται. Προφανώς και η παρέµβασή του θα είναι εφ’ όλης της ύλης, όχι όµως µε αναφορές στο δυσάρεστο χθες, αλλά µε προσεγγίσεις για το κοντινό αύριο. Η εσωστρέφεια προκαλεί φθορά στην κυβέρνηση και η τροφοδότησή της δεν ευνοεί τους στόχους. Πόσω µάλλον η αυτοτροφοδότησή της. Η συζήτηση πιθανότατα θα επικεντρωθεί στη συνταγµατική αναθεώρηση προκειµένου η Κοινοβουλευτική Οµάδα να ενηµερωθεί για την κυβερνητική πρόταση προτού ξεκινήσει η διαδικασία στη Βουλή. Και φυσικά να πει και τη γνώµη της για τις προωθούµενες αλλαγές. Προεδρική εκλογή και σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας δηµιουργούν ήδη εσωτερικές ζυµώσεις. Το Σύνταγµα δεν είναι µια παίξε-γέλασε υπόθεση. Απαιτεί διάλογο, διαβούλευση, συναινέσεις. Και φυσικά δεν είναι υπόθεση µόνο του ΣΥΡΙΖΑ. Απαιτεί συµµετοχή όλων των κοµµάτων στην επιτροπή που θα συγκροτηθεί µε πρωτοβουλία της Βουλής. Οι προκαταβολικές δηλώσεις ή διαρροές πως εφόσον δεν θα αναθεωρηθεί το τάδε ή το δείνα άρθρο, το Χ κόµµα δεν θα πάρει µέρος στη διαβούλευση δεν έχουν νόηµα και υπηρετούν την πολιτική του «µαύρου». Η αξιωµατική αντιπολίτευση θέτει ως προϋπόθεση για να συµµετάσχει την αναθεώρηση του άρθρου 16 που αναφέρεται στη δηµόσια Παιδεία. Γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι το αίτηµα δεν θα γίνει αποδεκτό από την πλειοψηφία. Κουνάει το µαντίλι και περιµένει να έρθει η σειρά της. Είναι κι αυτό µια τακτική.