Το δίκαιο, ο τύπος και η ουσία

Η υποβολή του «πόθεν έσχες», όταν καθιερώθηκε, κρίθηκε από την πλειονότητα των κοινωνικών φορέων ως ένα µέτρο θετικό, καθώς είναι υπέρ της απαραίτητης διαφάνειας και βοηθά στον έλεγχο της απόκτησης περιουσιακών στοιχείων των δηµόσιων λειτουργών, των υπαλλήλων και όσων άλλων κατηγοριών, όπως οι δηµοσιογράφοι, έκρινε ο νοµοθέτης ότι πρέπει να υποβάλλουν τη σχετική δήλωση.

Η προσφυγή στη συνέχεια των δικαστικών ενώσεων στο Συµβούλιο της Επικρατείας και η δικαίωσή τους δηµιούργησαν ζήτηµα, καθώς µετά τις αποφάσεις του ΣτΕ, που έκριναν µη νόµιµες και αντισυνταγµατικές τις προηγούµενες Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις, βάσει των οποίων υποβλήθηκαν οι δηλώσεις, έµειναν ουσιαστικά έωλες και εκτός ελέγχου. Μετά την απόφαση του ΣτΕ η πολιτεία προχώρησε σε νέα διατύπωση του νοµοσχεδίου, αλλά τελικά και για αυτό έγινε φέτος νέα προσφυγή των ενώσεων των δικαστικών προσφυγών, κάτι που αφήνει στον αέρα και πάλι τις δηλώσεις «πόθεν έσχες» και κάνει πιθανή µια ενδεχόµενη ακύρωση και της νέας ρύθµισης.

Έτσι όµως δεν λειτουργεί ο νόµος, παρά τα όσα ειπώθηκαν όταν πρωτοδιατυπώθηκε, και υπάρχει ορατή πιθανότητα να παραγραφεί η δυνατότητα ελέγχου των δηλώσεων του 2015, καθώς µόλις του χρόνου κλείνει πενταετία από την υποβολή τους, κάτι που θεωρητικά δεν είναι στις προθέσεις κανενός. Καθώς λοιπόν οι νόµιµοι έλεγχοι και η διαφάνεια είναι κοινό αίτηµα και θεωρητικά κανείς δεν θέλει την παραγραφή αδικηµάτων, θα πρέπει όλοι να φροντίσουν να µην βρεθεί µετέωρος και τελικά ακυρωθεί συνολικά ο θεσµός του «πόθεν έσχες»