Καµένες πολιτικές

Υπάρχει ένας απλός κανόνας που ίσχυε και θα ισχύει στον αιώνα τον άπαντα: επιτυχηµένη πολιτική είναι αυτή που συσπειρώνει ακόµα πιο πολύ όσους ήδη είναι δικοί σου, κάνει «δικούς σου» όσους είναι «φίλοι» και παρακολουθούν µε θετική διάθεση τις κινήσεις σου και φέρνει πιο κοντά τους αµφιταλαντευόµενους, τον περιβόητο «ενδιάµεσο χώρο».

Tαυτόχρονα, µια επιτυχηµένη πολιτική αποσταθεροποιεί τον κόσµο των αντιπάλων, οδηγώντας σε αποστασιοποίηση τους «δικούς τους» και µετατρέποντας σε «ενδιάµεσους» τους «φίλους τους».

Με αυτό το (ασφαλές) κριτήριο είναι πασιφανές ότι η τακτική Καµµένου µόνο αποτυχηµένη µπορεί να χαρακτηριστεί, είτε παραµείνει µερικές ηµέρες ακόµα στον υπουργικό θώκο είτε όχι. Κάποτε είχε κόµµα, τώρα δεν έχει ούτε απόκοµµα και οι συνεχείς πιρουέτες του δεν ενδιαφέρουν πλέον κανέναν: οι πρώην συνοδοιπόροι του έχουν τραβήξει άλλος για Χίο κι άλλος για Μυτιλήνη και οι ελάχιστοι που απέµειναν στο... πρώην κόµµα γίνονται κατά το µάλλον ή ήττον περίγελως όλων.

Η αποτυχία όµως του αρχηγού των ΑΝΕΛ, η αποµάκρυνση όποιων οπαδών διατηρούσε δηµοσκοπικά και η µετατροπή ενός µέχρι τώρα «κυβερνητικού εταίρου» σε επιθεωρησιακή φιγούρα δεν µπορεί να µας ενδιαφέρουν. Γιατί, όπως λέει και ο λαός, για τον οποίο θεωρητικά νοιάζονται όλα τα κόµµατα, ο καθένας όπως στρώνει κοιµάται.

Αυτό που έχει σηµασία είναι τι µένει στην πολιτική από τέτοιες κατ’ ευφηµισµόν «τακτικές». Από τον ακραίο καιροσκοπισµό που βαφτίζεται... συνέπεια.

Από τους εξυπνακισµούς και τις ρατσιστικές εκφράσεις που αποκαλούνται κοινοβουλευτική «ρητορεία». Από το «ο σκοπός αγιάζει τα µέσα» που δηλώνεται «πολιτική αρχών».

Και δυστυχώς αυτό που µένει τελικά είναι η αποµάκρυνση όλο και περισσότερων πολιτών από την πολιτική, η µεγάλη αύξηση των Δεν (θέλω να) Ξέρω/∆εν (θέλω να) Απαντώ και ειδικά όσων δεν έχουν καµιά πρόθεση να µπουν στον κόπο να φτάσουν στην κάλπη. Και µια τέτοια κατάσταση, παντού και πάντα, στηρίζει τις συντηρητικότερες εκδοχές της κοινωνίας και της πολιτικής.