Ο Τσίπρας και η Κεντροαριστερά

Ο Αλέξης Τσίπρας χθες το πρωί φρόντισε να τελειώσει την «αντιµνηµονιακή» συνεργασία του µε τον Πάνο Καµµένο. Και το βράδυ να ανοίξει το πεδίο για συνεργασίες µε όµορους πολιτικά χώρους, βάζοντας την πολιτική ζωή σε µιαν άλλην εποχή κανονικότητας, µε οδηγό το δοκιµασµένο ευρωπαϊκό µοντέλο. Και αυτό ασχέτως µελλοντικών εκλογικών αποτελεσµάτων.

Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ εκτίµησε κατά την οµιλία του στο Μέγαρο Μουσικής ότι οι δύο δρόµοι που αναµετρώνται στην Ευρώπη θα αναµετρηθούν και στην Ελλάδα, και κάλεσε σε συσπείρωση στον πόλο της Σοσιαλδηµοκρατίας, χωρίς να χρησιµοποιήσει την «ευρωπαϊκή χωροθέτηση» και ονοµατολογία. Ωστόσο, έτσι άνοιξε το παιχνίδι.

Και αυτό, άσχετα από τον βαθµό ανταπόκρισης δυνάµεων από το δηµοκρατικό Κέντρο πριν από τις εκλογές (αφού ο ΣΥΡΙΖΑ φέρει τα βάρη της 4ετούς διακυβέρνησης και ορισµένοι µπορεί να διστάσουν), αφήνει το γήπεδο της συνεργασίας ορθάνοιχτο για τις πυκνές πολιτικές διεργασίες που θα ακολουθήσουν.

Και είναι σωστό το µεγάλο κόµµα µιας ευρείας παράταξης να απλώνει το χέρι και να θέτει τις προοπτικές µιας ευρύτατης συνεργασίας και συσπείρωσης, απέναντι στη «χριστιανοδηµοκρατική» νεοφιλελεύθερη λύση. Αν η συζήτηση γίνεται για τα προβλήµατα και τις προγραµµατικές λύσεις που τα αντιµετωπίζουν, τότε η πολιτική ζωή της χώρας θα έχει κάνει ένα βήµα µπροστά, θα εξοµαλυνθεί, θα υπάρχουν προσδοκίες φυσιολογικών πολιτικών συµµαχιών, που θα είναι ίσως ικανές να δίνουν και κυβερνητικές λύσεις.

Ο Τσίπρας δεν είναι φιλόσοφος. Είναι πολιτικός. Αρα, η πρότασή του απευθύνεται σε συγκεκριµένους χώρους, κόµµατα και κινήσεις. Και αν από αυτά τα κόµµατα (Ποτάµι, ΚΙΝΑΛ κατ’ αρχάς) και µικρότερες κινήσεις δεν αντιµετωπιστεί η πρότασή του µε τη δέουσα σοβαρότητα, αφήνοντας σε κάθε περίπτωση ανοιχτούς ορίζοντες και διαύλους για το µέλλον, πολύ εύκολα µπορεί να την πατήσουν. Και να ψάχνουν χαµένους ψηφοφόρους στις προσεχείς εθνικές κάλπες, όπου τα διλήµµατα θα τσακίζουν...