Μπρεξιτισµός

Πριν οδηγηθούµε στο πώς και στο γιατί, ας µείνουµε σε αυτό που επαναλαµβάνουν όλα σχεδόν τα βρετανικά Μέσα: πως η καταψήφιση αυτή ξεπέρασε ακόµη και την ιστορική σειρά από καταψηφίσεις το 1924, στην εποχή του Ράµσεϊ ΜακΝτόναλντ. Τότε, σε τρεις περιπτώσεις, έχασε µε διαφορά 140, 161 και 166 ψήφων.

Βέβαια, ο Ράµσεϊ υπήρξε, έως τον θάνατό του, το 1937, ένας σοσιαλιστής που συνίδρυσε το Εργατικό Κόµµα και πάλεψε για τα συνδικάτα, ήταν αντίθετος µε την είσοδο της Βρετανίας στον Μεγάλο Πόλεµο, τον κατηγόρησαν ότι τάχα δέχτηκε µια επιστολή από τον Ζινόβιεφ των µπολσεβίκων, αλλά ήταν πάντοτε στο προσκήνιο, µπήκε επικεφαλής σε µια «Εθνική Κυβέρνηση» στον Μεσοπόλεµο και υπήρξε υπεύθυνος για πλήθος βελτιώσεων της κατάστασης της εργατικής τάξης στην Αγγλία. Τις καταψηφίσεις τις χρεώθηκε επειδή δεν ήθελαν τον προϋπολογισµό του, και σε µία περίπτωση, επειδή αντέδρασαν στη  φιλοσοβιετική πολιτική του: επιθυµούσε την αναγνώριση των σοβιέτ και αρνήθηκε να στείλει στον εξαποδώ µια αριστερή εφηµερίδα. Αφήστε που τότε οι Εργατικοί κυβερνούσαν ως κοινοβουλευτική µειοψηφία. Και µιλάµε για αυτοκρατορία, έστω µαραγκιασµένη από τις πληγές του πολέµου και το κραχ.

Ενώ σήµερα φαίνεται πως όταν τους ήρθε των Εγγλέζων να επιστρέψουν στον αέρα της ανεξάρτητης από την Ευρώπη πορείας, αποδεικνύεται πως ακόµη κι αυτοί σπρώχτηκαν από κάτι απίθανους πολιτικούς και µετριότητες που δεν συνέλαβαν την έκταση και τις επιπτώσεις του Brexit στο µέλλον τους. Το κρίσιµο σηµείο δεν ήταν η στήριξη ενός σχεδίου εξόδου, αλλά η επίµοχθη διαπραγµάτευση µε τους Ευρωπαίους της ηπείρου που αρνήθηκαν να πάνε µε τα νερά τους. Και τώρα ο δρόµος που τους απόµεινε είναι είτε ένα Βrexit χωρίς προαπαιτούµενα ή µια αναδιαπραγµάτευση µε την ΕΕ που βρίσκεται στα πιο ευφάνταστά τους όνειρα.

Το να γυρίσουν µε την ουρά στα σκέλια άρχισε να φωτογραφίζεται δειλά δειλά.