Η επιστροφή του δικοµµατισµού

Το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλό – όσο και το σχέδιο της Νέας ∆ηµοκρατίας: οι µεν θα επιχειρήσουν να διαµορφώσουν ένα ευρύ «αντιδεξιό µέτωπο» και οι δε ένα ευρύ «αντι-ΣΥΡΙΖΑ µέτωπο» στην πορεία προς τις κάλπες. Με την έννοια αυτή, µέσα στο επόµενο διάστηµα αναµένονται ανάλογες κινήσεις «διεύρυνσης» και από τη Νέα ∆ηµοκρατία.

Στην πραγματικότητα επανερχόµαστε µε άλλους όρους στο δίληµµα «µνηµόνιο ή αντιµνηµόνιο», το οποίο δεν εκφράζει πλέον τίποτα, µετά την έξοδο της χώρας από την πολιτική που επί µία οκταετία επέβαλαν οι δανειστές. Στο πλαίσιο αυτό τα µικρότερα κόµµατα -ακόµα και εκείνα που δεν απώλεσαν την ιδιότητα της Κοινοβουλευτικής Οµάδας ελέω Πρεσπών- συµπιέζονται αναγκαστικά: το σκηνικό πόλωσης που δηµιουργείται παραπέµπει σε µια επιστροφή του δικοµµατισµού, κάτι που είχε ξεχαστεί στα χρόνια των µνηµονίων, µε την κυριαρχία των κυβερνήσεων συνεργασίας.

Υψηλά ποσοστά για τα δύο µεγάλα κόµµατα σηµαίνουν ασφαλώς διασφάλιση της σταθερότητας – ειδικά αν ένα από τα δύο κατακτήσει την αυτοδυναµία µετά τις εκλογές αυτής της χρονιάς. Από την άλλη πλευρά, µια επιστροφή του δικοµµατισµού -και της πόλωσης- αναµφίβολα θα συντηρήσει και µετεκλογικά τις εντάσεις στην πολιτική ζωή της χώρας, µε κίνδυνο να γίνει πιο δύσβατος ο δρόµος για επιστροφή στην κανονικότητα.

Βεβαίως, η ελληνική κοινωνία είναι κυρίαρχη: το εκλογικό σώµα παίρνει τις αποφάσεις µε την ψήφο του και καθορίζει τις εξελίξεις. Ωστόσο, σύµφωνα µε όλες τις δηµοσκοπήσεις, οι ψηφοφόροι -οι ίδιοι που ευνοούν τον «νέο δικοµµατισµό»- τάσσονται στην πλειοψηφία τους υπέρ των συµµαχικών κυβερνήσεων, κάτι που δεν διασφαλίζεται από την αναβίωση του δικοµµατισµού...