Ο µηδενισµός των άλλων

Αλλά η πολιτική, και όχι µόνον κατά τη γνώµη µου, πρέπει να περιέχει πλήθος δικλίδων ασφαλείας. Η Ιστορία είναι γεµάτη από παραδείγµατα µεταστροφής της κοινής γνώµης.

Οταν οι Αθηναίοι, εκνευρισµένοι µε τη συµπεριφορά της Λέσβου, αποφάσισαν να περάσουν από λεπίδι τον πληθυσµό και έστειλαν το σχετικό µήνυµα, κάποιος κατάφερε να τους µεταπείσει και πρόλαβαν την καταστροφή στο παρά ένα, µε το πλοίο που έφερνε τα µαντάτα να κωπηλατεί υπερωρίες. Εννοώ πως κάθε µέτρο πρέπει να είναι αναστρέψιµο, έστω και την τελευταία στιγµή.

Αλλά όταν υπάρχει πόλωση και µονοµέρεια που διαπλάθεται στο µυαλό των οπαδών, αυτά δεν ισχύουν. Γενικά, κάθε φορά που σχεδιάζονται και υλοποιούνται συνθήκες µε άλλα κράτη, συµβαίνει σχεδόν σε όλες να γεννιούνται θέµατα που ξεφεύγουν από την εξαντλητική επεξεργασία και κάθε τόσο επισηµαίνονται. Μερικές φορές τις αφήνουµε να υπάρχουν. Αλλες φορές καταπατούνται, αλλά δεν είµαστε σε θέση να τις ανασκευάσουµε.

Ωστόσο, αυτός είναι και ο λόγος που υπάρχουν οι διπλωµατικές υπηρεσίες στα κράτη! Οταν έρχεται το πλήρωµα του χρόνου και φανερώνονται ερωτήµατα που δεν τέθηκαν στην ορθή τους βάση, είναι ανάγκη να υπάρχει φιλική παρέµβαση, για να καταλάβετε πως δεν εννοώ εκ των προτέρων καβγάδες και προβλήµατα

Ενα παράδειγµα. Στην πολύµηνη προετοιµασία της Συµφωνίας των Πρεσπών, µου δηµιουργήθηκε ένα πρόβληµα: Οι γείτονες κέρδισαν µια Βόρεια Μακεδονία, αλλά δεν λέγονται Βορειοµακεδόνες. Λέγονται, και µε τη βούλα, Μακεδόνες. Ρωτάω λοιπόν τους ειδικούς και τους γνώστες πώς λέγοµαι εγώ, ως Ελλην που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Το «Ελληνας» είναι αυταπόδεικτο, το γράφει το διαβατήριο. Αλλά τι πρέπει να µετονοµάσω από τα τραγούδια και τα βιβλία µου όπου το «Μακεδονία» απαντιέται συχνά;

Παράδειγµα είναι, δεν εξάπτω τα ήθη. Αλλα δεν έπρεπε οι συντάκτες της Συµφωνίας να προσθέσουν µια διευκρινιστική παράγραφο; Κανένας σοφός δεν αναρωτήθηκε;