Υπέρ Νιόνιου, συνηγορία

Είναι ντροπή για την κουλτούρα και τον πολιτισμό μας. Δεν έχουμε καμία ανοχή στην άλλη άποψη. Μα καμία. Ιδιαίτερα αν είναι η άποψη ενός δημόσιου προσώπου, που θεωρούμε ότι πρέπει να είναι ντε και καλά «έτσι», αλλά αυτή είναι «γιουβέτσι».

Εξηγούμαι: Ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Νιόνιος, «πυρπόλησε» με τους στίχους και τη μουσική του «την ατίθαση νιότη μας», κατά Μανώλη Αναγνωστάκη. Σημάδεψε μαζί με άλλους μεγάλους μουσικοσυνθέτες μια ολόκληρη περίοδο της ζωής μας. Δημιούργησε έργα που ανήκουν πλέον σε όλους τους Ελληνες. Ειλικρινά δεν κατανοώ το υβρεολόγιο ορισμένων στα social media και όχι μόνο, επειδή τόλμησε σε μια σύντομη συνέντευξη στον Παύλο Τσίμα, να εξηγήσει γιατί εύχεται «αυτοδυναμία της ΝΔ». Γούστο του και καπέλο του. Όπως και του καθενός μας είναι σεβαστή η προσωπική στάση και επιλογή πίσω από το παραβάν.

Οταν πριν 33 χρόνια ο μέγας Μίκης έγινε υπουργός του αειμνήστου πατρός Μητσοτάκη, κάποιοι κάτι ψιθύρισαν, αλλά κανείς δεν διανοήθηκε να αμφισβητήσει την ακεραιότητα και το μέγεθος του ανδρός. Το δικαίωμά του να αλλάζει άποψη. Κι ήταν ο ιδρυτής των Λαμπράκηδων, βουλευτής της ΕΔΑ προδικτατορικά και του ΚΚΕ μετεκλογικά. Ο Νιόνιος δεν υπήρξε ποτέ μέλος κάποιου κόμματος. Ενας οπαδός ήταν της Αριστεράς, που με τα τραγούδια του, τη μουσική και τους στίχους του, γαλούχησε ανθρώπους που σήμερα ανήκουν -θα έλεγα με μεγάλη σιγουριά- σε όλα τα κόμματα της Βουλής.

Ας είμαστε λίγο ψύχραιμοι. Και λίγο πιο πολιτισμένοι και ανεκτικοί στην αντίθετη με τη δική μας άποψη.

Και πριν αρχίσουν τα όργανα, θα έπρεπε να συλλογιστούν όσοι τα λένε, οτι ο Σαββόπουλος έφαγε ξύλο στη Μπουμπουλίνας… Οπως και γω στα 13 μου, στο υπόγειο του σχολειού μου στην Καστοριά, επειδή απλώς ήμουν γιος του πατέρα μου. Σήμερα για τα νέα παιδιά, τα παιδιά μας, οι έννοιες Αριστερά και Δεξιά, δεν έχουν πια το ίδιο νόημα. Περισσότερο ενδιαφέρει η εφαρμοσμένη πολιτική. Και σε αυτό το πεδίο κάθε κόμμα καλείται να δώσει τις εξετάσεις του, καλώντας μας μεθαύριο στην κάλπη.