Συναγερμός

Στη χώρα του Διαφωτισμού, ο ένας στους τρεις ψηφοφόρους τάχθηκε υπέρ του εθνικιστικού, ξενοφοβικού, οπισθοδρομικού «Εθνικού Συναγερμού».

Ενός κόμματος που εκτός από τη συνήθη ρητορική περί «έθνους» και «παράδοσης», την οποία αναμασά κάθε εθνικιστικό κόμμα που σέβεται τον εαυτό του, ξεκινώντας από τον Αυστριακό δεκανέα με το αστείο μουστάκι, πριν από έναν αιώνα, δηλώνει ευθαρσώς ότι η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, δεν είναι προτεραιότητα και πλείστες ακόμα ανοησίες.

Μένει να δούμε αν όντως θα εφαρμόσει τις μισανθρωπικές πολιτικές, εφόσον σχηματίσει κυβέρνηση, μετά και τον δεύτερο γύρο, την επόμενη Κυριακή.

Φανταστείτε λοιπόν, πόσο απλώνεται το σκότος στην γηραιά ήπειρο, όταν μετά την Ουγγαρία και την Πολωνία, η Γαλλία πέφτει στα χέρια των φασιστών. Αν προσθέσουμε και την -φίλα προσκείμενη- κυβέρνηση της Ιταλίας, ένα ακροδεξιό πέπλο εξαπλώνεται δυναμικά.

Η εκρηκτική αυτή εξέλιξη, δεν θα συνέβαινε αν ο μέσος πολίτης ζούσε αξιοπρεπώς.

Η έλλειψη προοπτικής ανέκαθεν οδηγούσε τον Άνθρωπο σε ακραίες λύσεις.

Τρανή απόδειξη, η μεσοπολεμική Γερμανία όπου η ανέχεια, ο εξωπραγματικός πληθωρισμός, οδήγησε στην  άνοδο των Ναζί.

Οι ψηφοφόροι του «Εθνικού Συναγερμού» αγνοούν τις πραγματικές αιτίες της δεινής οικονομικής κατάστασης. Όπως οι ομοϊδεάτες τους στο παρελθόν και το παρόν, θέλουν εκδίκηση. Θέλουν να την πληρώσουν κάποιοι. Θέλουν να ενοχοποιήσουν μια ομάδα συνανθρώπων τους.

Οι κατατρεγμένοι πρόσφυγες είναι ιδανικός αποδιοπομπαίος τράγος. Όπως και τη δεκαετία του ’30, θα στοχοποιηθεί ο αδύναμος, ο διαφορετικός. Εξ ου και η έντονη ρητορική τους περί «προστασίας» της Γαλλικής εθνικής ταυτότητας και άλλα αντίστοιχα παραμύθια.

Πόσο λυπηρό να ακυρώνεται η ουσία του Διαφωτισμού, στην χώρα που γεννήθηκε και ήκμασε.

Liberte;

Egalite;

Fraternite;