Αριστεία γονέων!

Απεργίες, εκλογές, εκδηλώσεις, εορτασµοί, σχόλασµα νωρίτερα και η οικογένεια αίφνης σε απόγνωση. «Τι θα κάνω το παιδί;»… Προ ηµερών η εν λόγω πανελλήνια κραυγή έτυχε θερµότατης πολιτικής υποστήριξης, από την αντιπολίτευση αυτήν τη φορά, επ’ αφορµή του κλεισίµατος των σχολείων προκειµένου να πραγµατοποιηθούν οι εκλογές των εκπαιδευτικών. Μ’ έναν σµπάρο δυο τρυγόνια… Οι κοινωνικά ανάλγητοι (και τεµπέληδες) δάσκαλοι -αφού τα µικρά παιδιά θέλουν επιτήρηση- γράφουν στα παλαιότερα των υποδηµάτων τους τις ανάγκες της ελληνικής οικογένειας, για την πάρτη τους. Συνδικαλισµός εναντίον κοινωνικού συµφέροντος. Πρώτος στόχος επετεύχθη. Ο συνδικαλισµός, η συµµετοχή είναι κακό πράγµα, αντικοινωνικό. Αλλο τώρα αν οι εκπαιδευτικοί µια χαρά θα µπορούσαν να ρυθµίζουν τις διαδικασίες εκτός ωραρίου και για λόγους ορθολογισµού αλλά και για να στείλουν ακριβώς το αντίθετο µήνυµα. Οχι στην κοµµατική πολιτική, αλλά στην ελληνική οικογένεια. Στην οποία εκείνοι και όχι τα κόµµατα πρέπει να εξηγήσουν ότι το σχολείο δεν είναι parking παιδιών, αλλά χώρος µάθησης, κοινωνικοποίησης και ανάπτυξης της προσωπικότητάς του. Η µισή ζωή του νέου παιδιού. Και αν οι γονείς πρέπει να νοιάζονται για κάτι, είναι όλα αυτά τα σηµαντικά για την καθηµερινότητα αλλά και το µέλλον των παιδιών τους και όχι «τι θα κάνουν το παιδί». Βροντούσαν λαϊκιστές πολιτικάντηδες αλλά και τα κανάλια σχετικά µε το πόσο ταλαιπωρείται ο κόσµος που δεν έχει τι να κάνει το παιδί του... Και είναι τόσο υποτιµητικό και για τα παιδιά, και για τους δασκάλους τους, και για τους ίδιους τους γονείς να αναπαράγεται η φιλοσοφία της -θα την έλεγε κανείς- «αδιάφορης αριστείας». Διαχειρίσου το ωράριο να περνάει η µέρα, καλωδίωσέ το να µη σε ενοχλεί, κάτι θα βρεις να το κάνεις µέχρι να πάει στο γυµνάσιο και να βρίσκει µόνο του τι να κάνει, να γλιτώσεις και εσύ και αυτό… Τόσα χρόνια η αναπαραγωγή ως κυρίαρχων και πρωτευόντων µοντέλων και αντιλήψεων που έρχονται από άλλο α ιώνα. Λες και δεν βλέπουµε τα αποτελέσµατα… Ψάξ’ το! Θα ανακαλύψεις ότι έχεις τι να κάνεις (µε) το παιδί...