Κλατάρει ο γάιδαρος;

Σύµφωνα µε προχθεσινά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, η ανεργία στη χώρα µας σηµείωσε σηµαντική µείωση και διαµορφώθηκε στο 18,9%, έναντι 20,8% που ήταν τον Αύγουστο του 2017. Το 2013 είχε αγγίξει το ρεκόρ του 27,5%. Για την ιστορία, το 2008 η ανεργία είχε πέσει κάτω από 8%. Την ίδια στιγµή, κατά τη Εurostat, το ποσοστό ανεργίας των νέων (κάτω των 25 ετών) στην Ελλάδα µειώθηκε στο 37,9%, αν και η ΕΛΣΤΑΤ δίνει 36,8%.Ταυτόχρονα, η ανεργία των νέων στην Ευρωζώνη µειώθηκε στο 16,8% και στην ΕΕ στο 14,9%. Τι σηµαίνουν αυτά; Το σύνολο των απασχολουµένων εκτιµάται ότι τον περασµένο Αύγουστο ανήλθε σε 3.858.189 άτοµα (επιπλέον 85.997 σε σχέση µε τον Αύγουστο 2017), ενώ οι οικονοµικά µη ενεργοί (δεν εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία) υπολογίζονται σε 3.214.983 (-28.523 άτοµα). Με άλλα λόγια, εξαιρώντας τα παιδιά, έχουµε φτάσει στο σηµείο περίπου ο µισός πληθυσµός να συντηρεί τον υπόλοιπο µισό. Με τι µισθούς; Σύµφωνα µε µελέτη του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, το 72,8% των εργαζοµένων λαµβάνει καθαρές µηνιαίες αποδοχές κάτω από 1.000 ευρώ, ενώ µόλις το 10% πάνω από 1.300 ευρώ. Οι χαµηλότερες αποδοχές εµφανίζονται στον κλάδο της γεωργίας (καθαρός µέσος µισθός 607 ευρώ) και ακολουθούν δραστηριότητες που σχετίζονται µε τον τουρισµό (668 ευρώ), ο οποίος, αν και είναι η «βαριά µας βιοµηχανία», δεν πληρώνει ανάλογα τους απασχολούµενους. Σαν να µην έφταναν αυτά, σύµφωνα µε µελέτη του ΟΟΣΑ (2016), η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια και στην εργασιακή ένταση: Ερχεται πρώτη ανάµεσα στις χώρες της ΕΕ (σχεδόν 65% των εργαζόµενων βιώνουν ένταση), ενώ από τις υπόλοιπες χώρες του ΟΟΣΑ µάς ξεπερνάει µόνο η Τουρκία, όπου ένταση βιώνει σχεδόν το 80% των εργαζοµένων. ∆ηλαδή, παρά τα ψίχουλα που παίρνουν για µισθό, οι περισσότεροι Ελληνες έχουν να αντιµετωπίσουν υψηλές απαιτήσεις από τους εργοδότες. Για να µη µιλήσουµε για τη µαύρη εργασία, τη µερική απασχόληση, τις απλήρωτες υπερωρίες, την ολοένα µικρότερη νοµική προστασία της εργασίας κ.λπ. Τα µεγέθη, λοιπόν, δείχνουν να βελτιώνονται µε ρυθµούς χελώνας, όµως οι άνθρωποι δεν είναι αριθµοί, ούτε ζουν τρώγοντας γρασίδι. Αν ιχνογραφούσαµε σαν πορτρέτο τη στατιστική, θα βλέπαµε έναν εργαζόµενο µε πενιχρό µισθό να τρέχει πεταλωµένος σε συνθήκες µόνιµης εργασιακής ανασφάλειας και υψηλού άγχους, προσπαθώντας να συντηρήσει, εκτός από τον εαυτό του, και άλλον/άλλους µη εργαζόµενο/ εργαζόµενους. Το είχε πει ξεκάθαρα, εξάλλου, το 2011 ο Γιώργος Παπανδρέου: «Βασικός µου στόχος είναι να µην υπάρχει οικογένεια χωρίς τουλάχιστον έναν εργαζόµενο». Μόνο που όταν παραφορτώνεις τόσο βάναυσα τον γάιδαρο, κάποια στιγµή κλατάρει.