Η προγραµµατική αντιπαράθεση είναι οξυγόνο για τη δηµοκρατία

Στην τελική ευθεία προς την ευρωκάλπη, και αφού τα κόµµατα ασκήθηκαν στην πιο βαθιά πόλωση, φέρνοντας στην πρώτη γραµµή των αντιπαραθέσεων τις προσωπικές επιθέσεις, η πολιτική βρίσκει -έστω δύσκολα και καθυστερηµένα- χώρο για να ανασάνει.

ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δηµοκρατία υποστηρίζουν δύο διαφορετικά σχέδια διαχείρισης για το µέλλον της χώρας και αντιµετωπίζουν µε διαφορετικό τρόπο τη φορά κρίσιµων ευρωπαϊκών εξελίξεων, όπως είναι η άνοδος της ξενοφοβίας και του εθνικισµού.

Ευχής έργον είναι στις δύο εβδοµάδες που αποµένουν για τις ευρωεκλογές να αντιπαρατεθούν προγραµµατικά και να εξηγήσουν δηµόσια τι ακριβώς προτείνουν για την επόµενη µέρα, γιατί απορρίπτουν ο ένας την ατζέντα του άλλου και τι είναι αυτό που τους φέρνει αντιµέτωπους στα µεγάλα εσωτερικά και ευρωπαϊκά ζητήµατα, επί των οποίων καλούνται να τοποθετηθούν στις 26 Μαΐου οι Ελληνες πολίτες.

Αφού οι εταίροι του διπολισµού δεν καταφέρνουν να συνεννοηθούν και να συγκλίνουν ούτε στα στοιχειώδη, το εκλογικό σώµα ας πληροφορηθεί τουλάχιστον πού και γιατί διαφωνούν. Υπό αυτή την έννοια, είναι απολύτως χρήσιµος και εξαιρετικά διαφωτιστικός ο δηµόσιος διάλογος που διεξάγεται από χθες, µε αφορµή όσα είπε ο πρόεδρος της Νέας ∆ηµοκρατίας για εργασιακά και ασφαλιστικά ζητήµατα όπως είναι η 13η σύνταξη και ο χρόνος εργασίας.

Οσο έντονη και αν είναι η συζήτηση, όσο και αν διεξάγεται σε περιβάλλον προεκλογικά φορτισµένο, είναι απαραίτητη. Η προγραµµατική αντιπαράθεση είναι οξυγόνο για τη δηµοκρατία. Οχι ο καβγάς για τον καβγά...