53 χρόνια ήταν αρκετά: Η Νέα Υόρκη ξανά στην κορυφή του NBA - Highlights και trivia από την ιστορία των Knicks

Γράφει ο Χρήστος Ντάτσης

Η Νέα Υόρκη δεν θεωρείται άδικα η μητρόπολη του πλανήτη. Μπορεί η αφετηρία της σκέψης να είσαι σαφέστατα δυτικοκεντρική και έντονα πολιτικά φορτισμένη, ωστόσο τα εκάστοτε συντελούμενα - από τη σφαίρα της οικονομίας, ως τα γήπεδα του αθλητισμού και τα φλας του θεάματος - ακτινοβολούν, επηρεάζουν και πυροδοτούν συζητήσεις και διαφωνίες από τον δημόσιο λόγο μέχρι τα οικογενειακά τραπέζια και τους παρεΐστικους καφέδες.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι Knicks - η κατεξοχήν μπασκετική ομάδα της Νέας Υόρκης, παρά το πολυετές «διπλό ταμπλό» των Nets - είναι ένα τεράστιο σημείο αναφοράς του Μεγάλου Μήλου, σχεδόν σαν αξιοθέατο της ιστορίας της πόλης. Και μπορεί πολλές φορές - ειδικά τα τελευταία... 53 χρόνια - οι Knickerbockers να δίνουν την εντύπωση ότι όλη αυτή η επιρροή αφορά περισσότερο στην ποπ κουλτούρα και το συλλογικό θυμικό παρά στον αθλητισμό, τα δεδομένα αποδεικνύουν πως δεν είναι ακριβώς έτσι.

Από τον Πάτρικ Γιούινγκ και τον Ουόλτ Φρέιζερ, μέχρι τη νέα φουρνιά αστέρων που φέρουν την βαριά παρακαταθήκη από λύπες, χαρές, αγωνίες και απογοητεύσεις του Madison Square Garden, με «μποστάρη» τον Τζέιλεν Μπράνσον, οι Knicks είναι παραδοσιακός αθλητικός αιμοδότης της αμερικανικής καλαθοσφαίρισης.

Πόσο καλά ξέρουμε όμως την ιστορία τους;

Η Νέα Υόρκη κυλάει στο αίμα τους

Αρχικά, μια μικρή λεπτομέρεια που παραδόξως συχνά ξεφεύγει ακόμα και στους μεγαλύτερους μπασκετόφιλους, ειδικότερα τους μη Αμερικανούς. Το «Knicks» δεν είναι το πλήρες όνομά τους! Το επίσημο όνομα των πρωταθλητών της φετινής σεζόν είναι New York Knickerbockers, απλώς εδώ και πολλά χρόνια έχει καθιερωθεί η σύντομευσή του για διάφορους λόγους.

Ο όρος «knickerbocker» σήμαινε ουσιαστικά Νεοϋορκέζος, προτού υιοθετηθεί το «New Yorker». Οι ρίζες του χρονολογούνται πίσω στους πρώτους αποίκους της Νέας Ολλανδίας και, στην πραγματικότητα, είναι απλώς ένα εξαιρετικά συνηθισμένο ολλανδικό επώνυμο της περιόδου. Έγινε ευρύτερα γνωστό το 1809, όταν ο Ουάσινγκτον Ίρβινγκ δημοσίευσε το σατιρικό έργο του «Η Ιστορία της Νέας Υόρκης», χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Diedrich Knickerbocker». Το όνομα χρησιμοποιήθηκε επίσης για να περιγράψει την αριστοκρατία του Μανχάταν «στα πρώτα χρόνια» και αργότερα έγινε ένας γενικός όρος για έναν Νεοϋορκέζο, ο οποίος σήμερα θεωρείται παρωχημένος.

Παρόλα αυτά, ο όρος εξακολουθεί να χρησιμοποιείται εργαλειακά για αναφορές στις παλιές αγγλο-ολλανδικές οικογένειες της Νέας Υόρκης, σε αντιδιαστολή με τους «Γιάνκηδες» από τη Νέα Αγγλία και τους υπόλοιπους... νεοφερμένους κατοίκους.

Ο ισχυρότερος όμως λόγος που οι φίλαθλοι των Knicks είναι τόσο αφοσιωμένοι, είναι το γεγονός ότι η ομάδα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της της ίδιας της πόλης εδώ και δεκαετίες. Πολλές μεγάλες ομάδες του NBA έχουν αλλάξει πόλη κατά τη διάρκεια της ιστορίας τους. Οι Lakers, για παράδειγμα, δεν κατάγονταν αρχικά από το Λος Άντζελες, ενώ οι Hawks δεν ξεκίνησαν από την Ατλάντα.

Δεδομένου ότι οι Knicks υπήρξαν τόσο πολύτιμη ομάδα όλα αυτά τα χρόνια και απολαμβάνουν τη στήριξη των φιλάθλων ακόμη και στις πιο δύσκολες περιόδους τους, δεν υπήρξε ποτέ πραγματικός λόγος να μεταφερθεί η ομάδα αλλού. Παράλληλα, η διατήρηση μιας ομάδας στη μεγάλη αγορά της Νέας Υόρκης αποτελεί έξυπνη επιχειρηματική επιλογή - και οι Knicks καταφέρνουν να προσελκύουν οπαδούς από κάθε γωνιά του κόσμου.

Βάζοντας τα θεμέλια για έναν συμπεριληπτικό αθλητισμό

Ο συστημικός ρατσισμός είναι η μεγαλύτερη παθογένεια της αμερικανικής κοινωνίας, με μια Πολιτεία που προτιμά να εφαρμόζει θεραπείες για τα συμπτώματα και όχι για την αιτία, δίνοντας το πλεονέκτημα στα καρκινικά κύτταρα των φυλετικών διακρίσεων να εξελίσσονται, να αναπροσαρμόζονται και να γίνονται ανθεκτικότερα.

Πολύ πριν το ιστορικό Civil Rights Movement και το «Όνειρο» του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, πριν ακόμα και από το τιτάνιο ανάστημα της Ρόζα Παρκς, οι Knicks ήταν η πρώτη ομάδα που είχε στο ρόστερ της έναν μη-λευκό παίκτη. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η ομάδα απέκτησε τον Ιαπωνοαμερικανό πλέι μέικερ Wat Misaka. Μπορεί στο σημερινό ιστορικό πλαίσιο αυτό να φαντάζει από αδιάφορο έως αναντίστοιχο του προβλήματος, χωρίς όμως τέτοιου είδους μικρά αλλά ουσιαστικά βήματα στην αμερικανική κοινωνία του τότε, το πρωτάθλημα πιθανότατα δεν θα ήταν σήμερα όσο πολυπολιτισμικό είναι.

Οι Knicks είναι αδιαμφισβήτητα μια ομάδα που αγαπά να προσφέρει θέαμα στους φιλάθλους της, ακόμη κι αν δεν τον καταφέρνει πάντα. Η παράδοση αυτή εκτείνεται εδώ και δεκαετίες, ιδιαίτερα όσον αφορά τους αγώνες που διεξάγονται ανήμερα των Χριστουγέννων - καθώς εκτός από την καρδιά εκατομμύρια Αμερικανών, φαίνεται πως η πολύφωτη γιορτή κατέχει ιδιαίτερη θέση και στο αθλητικό πνεύμα της ομάδας. Μέχρι σήμερα, οι Knicks έχουν αγωνιστεί σε σχεδόν 60 αγώνες των Χριστουγέννων, δημιουργώντας ένα δικό τους «Christmas special» για τους φιλάθλους τους.

Γιατί ο «Κήπος» θεωρείται η Μέκκα της καλαθοσφαίρισης

Οι... κοσμικοί πρωτευουσιάνοι είναι στην πραγματικότητα ένα - συναισθηματικά και αγωνιστικά - «τρενάκι του τρόμου», σημειώνοντας στα πάνω από 40 playoff που έχουν συμμετάσχει θεαματικές κορυφώσεις, αλλά και σπαρακτικές πτώσεις. Σε όλες τις φάσεις τους όμως, το μόνο που δεν μπορεί να τους προσάψει κάποιος είναι ότι στερήθηκαν ταλέντο και - στα λόγια του Διεθνούς Άνδρα του Μυστηρίου - mojo. Ας δούμε ορισμένους λόγους που συμβαίνει αυτό.

• Το σπουδαιότερο buzzer-beater όλων των εποχών: Ήταν 20 Δεκεμβρίου 2006, όταν σε δεύτερη παράταση απέναντι στους Charlotte Bobcats οι Knicks βρέθηκαν ισόπαλοι με 0,1 δευτερόλεπτα να απομένουν. Μια τρίτη παράταση φαινόταν σχεδόν βέβαιη, μέχρι που ο Jamal Crawford συνεργάστηκε με τον David Lee για την πιο φαντασμαγορική τιθάσευση του Trent Tucker Rule στην ιστορία του πρωταθλήματος.

• Το μεγαλύτερο comeback του ΝΒΑ: Σε αγώνα του Νοεμβρίου 1972 απέναντι στους Bucks, το Μιλγουόκι βρέθηκε μπροστά με 86-68 στην τέταρτη περίοδο. Το σκορ ήταν ισόπαλο στο ημίχρονο, αλλά οι Bucks των Kareem Abdul-Jabbar και Oscar Robertson είχαν φτάσει να προηγούνται μέχρι και με 20 πόντους μέσα στο Garden. Τότε, οι Knicks τελείωσαν το παιχνίδι με ένα σερί 19-0 και νίκησαν 87-86, σε μια τέταρτη περίοδο όπου υπερείχαν με 29-16.
• Η «ταραχώδης» σχέση με τον Melo που... ξεχάστηκε: Στις 8 Απριλίου 2012, οι Knicks του Carmelo Anthony πάλευαν για την πρόκριση στα playoffs απέναντι στους πρώτους Chicago Bulls. Το παιχνίδι κυλούσε με ρου ισορροπίας, μέχρι που στα τελευταία λεπτά οι Bulls πήραν προβάδισμα. Όμως ο Melo δεν άφησε την ομάδα να καταρρεύσει. Με τους Knicks πίσω με τρεις πόντους στα τελευταία δευτερόλεπτα, ο Anthony σκόραρε τρίποντο απέναντι στον Taj Gibson και έστειλε το ματς στην παράταση. Στην παράταση, το ίδιο σκηνικό - οι Knicks πίσω με δύο πόντους και ο Anthony ξανά πρωταγωνιστής στα τελευταία δευτερόλεπτα απέναντι στον Luol Deng. Ο Carmelo υπενθύμισε γιατί οι Knicks τον απέκτησαν, σκοράροντας το καθοριστικό τρίποντο και ολοκληρώνοντας μια εμφάνιση 43 πόντων.
• Η χριστουγεννιάτικη 60αρα του «Βασιλιά»: Ανήμερα Χριστουγέννων του 1984, οι Knicks αντιμετώπισαν τους «αιώνιους» New Jersey Nets στο Garden. Καμία από τις δύο ομάδες δεν είχε ιδιαίτερες ελπίδες για playoffs, αλλά το παιχνίδι έμεινε και πάλι αξέχαστο - απλώς για άλλο λόγο. Ένα χρόνο μετά από δύο συνεχόμενα παιχνίδια με πάνω από 50 πόντους, ο Bernard King βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του στη Νέα Υόρκη. Σε αυτό το παιχνίδι έκανε την απόλυτη εμφάνιση - 60 πόντοι, με 19/30 σουτ και 22/26 βολές.
• Το «33» υψώθηκε στην κορυφή του Garden και του NBA: Οι Knicks επέλεξαν τον Patrick Ewing με το νούμερο 1 στο Draft του 1985, και από εκείνη τη στιγμή έγινε το πρόσωπο-συνώνυμο της νεοϋορκέζικης καλαθοσφαίρισης. Σε 15 σεζόν φορώντας τη φανέλα με το πορτοκαλί και το μπλε, ο Ewing είχε μέσο όρο 23 πόντους και 10 ριμπάουντ, μαζί με 3 τάπες. Παρότι δεν έφτασε ποτέ στον τελικό στόχο με την Γκόθαμ, ο Ewing εξακολουθεί να λατρεύεται στη Νέα Υόρκη ως ο σκληροτράχηλος ηγέτης που κέρδισε γρήγορα τον σεβασμό των ντόπιων. Στις 28 Φεβρουαρίου 2003 τιμήθηκε για την προσφορά του στο Madison Square Garden. Η σχέση του με τους φιλάθλους - που είχε περάσει από σκαμπανεβάσματα - μετατράπηκε σε σχέση αγάπης, καθώς η φανέλα με το 33 υψώθηκε στην οροφή του MSG και δεν ξαναφορέθηκε ποτέ από άλλον παίκτη των Knicks.

• Το πιο αδιανόητο «κάρφωμα» των playoffs: Με λιγότερο από ένα λεπτό να απομένει στον αγώνα των Knicks απέναντι στο Σικάγο στους Τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας το 1993, οι Knicks προηγούνταν με 91-88. Αν κρατούσαν το προβάδισμα, θα έπαιρναν ένα αποφασιστικό 2-0 απέναντι στους Bulls του Michael Jordan και θα βρίσκονταν μόλις δύο νίκες μακριά από την πρώτη τους συμμετοχή σε τελικούς NBA μετά από δύο δεκαετίες. Με την μπάλα στα χέρια του, ο John Starks οδήγησε προς τα δεξιά μετά από σκριν που έστησε ο Patrick Ewing, όπου έρχεται αντιμέτωπος με τον σέντερ των Bulls, Horace Grant. Ο Starks πέρασε μέσα από τον 2,08 μ. αντίπαλό του, σήκωσε το αριστερό του χέρι και κάρφωσε. Το Garden εξερράγη από τους πανηγυρισμούς των φιλάθλων, και δικαίως.

• Το... πονεμένο Πρώτο: Στον πέμπτο αγώνα των τελικών του 1970, ο Willis Reed υπέστη έναν σοβαρό τραυματισμό στον μηρό που τον άφησε εκτός στο Game 6 και αμφίβολο για το Game 7 στο Garden. Ο Reed αδιαφόρησε. Μπήκε στο παρκέ του Garden κατά την προθέρμανση πριν από τον τελευταίο αγώνα της σειράς. Πέτυχε και τις δύο πρώτες του προσπάθειες, προκαλώντας Εγκέλαδο ενθουσιασμού στους φιλάθλους των Knicks. Αυτοί οι δύο πόντοι ήταν και οι μοναδικοί του στον αγώνα. Από εκεί και πέρα, ο Clyde Frazier ανέλαβε δράση. Πραγματοποίησε μία από τις κορυφαίες εμφανίσεις στην ιστορία των playoffs του NBA, με 36 πόντους και 18 ασίστ, οδηγώντας τους Νεοϋορκέζους στη νίκη με 113-99 και στο πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία της ομάδας.