Πρώτες εικόνες από την πρεμιέρα για τη ζωή του Μανώλη Χιώτη

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο Αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» η πρεμιέρα της παράστασης «Manolis / καρδιά σε τέσσερις χορδές», του πρώτου θεατρικού έργου που φωτίζει τη ζωή και την καλλιτεχνική διαδρομή του σπουδαίου Έλληνα μουσικού Μανώλη Χιώτη, σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη.412027_1Σε μια μαγική βραδιά, πλημμυρισμένη από τις διαχρονικές μελωδίες και τις αξέχαστες επιτυχίες του, οι θεατές ταξίδεψαν σε μια από τις σημαντικότερες μουσικές πορείες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και καταχειροκρότησαν τους σπουδαίους πρωταγωνιστές Γεράσιμο Γεννατά, Πέννυ Μπαλτατζή, Βανέσα Αδαμοπούλου, Αργύρη Αγγέλου, Βασίλη Μαργέτη, Ελένη Μισχοπούλου, Κωνσταντίνο Μουταφτσή, Θάνο Κόνιαρη και τους εξαιρετικούς μουσικούς Παύλο Παφρανίδη, Βαγγέλη Καλαμάρα, Κατερίνα Σεγκούνα-Πλιόγκου, Κωνσταντίνο Σαπούνη και Κώστα Μπουντούρη.Μεγάλη στιγμή της βραδιάς η εμβληματική εμφάνιση της Πίτσας Παπαδοπούλου στο ρόλο της μητέρας του Μανώλη Χιώτη. Λίγα λόγια για το έργοΠάνω σε ένα μαγικό πάλκο, μέσα σε έναν κόσμο μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, ο Μανώλης Χιώτης και τα κοντινά στη ζωή του πρόσωπα, μιλούν σε πρώτο ενικό. Εξομολογούνται. Όχι φήμες. Όχι ψευδείς ιστορίες. Εξομολογούνται τον πυρήνα του ήθους και του σύμπαντος που αποτέλεσε ο σπουδαίος αυτός δημιουργός. Έναν πυρήνα σημαδεμένο από την απώλεια, τον πόνο, τον φθόνο, τη σκληρή δουλειά, αλλά και την επιτυχία, την αναγνώριση, την έμπνευση, τον έρωτα, την τόλμη, την πρωτοπορία, την τιμιότητα και την ανθρωπιά.Το έργο παρακολουθεί τη ζωή του Μανώλη Χιώτη από τη γέννηση μέχρι το θάνατό του, με σταθμούς-κλειδιά και μεγάλες στιγμές στην καλλιτεχνική του πορεία, αλλά και στην προσωπική του ζωή, εκεί όπου, ιδιωτικά, κρίνεται η επαφή του ανθρώπου με το θείο και το αν ο κάθε άνθρωπος πήρε και έδωσε εκείνο το μερίδιο αγάπης για το οποίο ήταν προορισμένος.Με την παρουσία σημαντικών τραγουδιών, όπως «Περασμένες μου αγάπες», «Ηλιοβασιλέματα», «Ο Πασατέμπος», «Το γκαρσόνι», «Σβήσε τη Φλόγα», «Απόψε φίλα με», «Μοιάζεις κι εσύ σαν Θάλασσα» και άλλων μεγάλων επιτυχιών, στη νέα σκηνοθεσία της Ιόλης Ανδρεάδη ένα ανσάμπλ ηθοποιών και μουσικών καταδύεται στην ψυχή του παγκόσμιου και αιώνιου Μανώλη Χιώτη.Σε μια σκηνοθετική πρόταση, όπου ο αληθινός με τον θεατρικό χρόνο περιπλέκονται, οι ηλικίες και οι χρονολογίες μηδενίζονται μαγικά, οι φωνές των ζωντανών και των νεκρών ηχούν ισότιμα και τα όνειρα των ανθρώπων δεν γνωρίζουν τελειωμό.Σημείωμα της σκηνοθέτριας, Ιόλης ΑνδρεάδηΓια τον Φελλίνι τα όνειρα αποτελούν τη βασιλική οδό προς το ασυνείδητο. Η σκηνοθετική γραμμή της παράστασης συνίσταται στην επιθυμία της ελεύθερης διαπραγμάτευσης κάποιων βασικών στιγμών της ζωής του πρωτοπόρου Έλληνα μουσικού Μανώλη Χιώτη ως υλικού ονείρου. Ονείρου μέσα στο οποίο όλα μπορεί να συμβούν. Ή μάλλον σχεδόν όλα, γιατί, ακόμη και μέσα στο όνειρο, ο εσωτερικός συνειρμός ακολουθεί το ψυχικό περιεχόμενο ενός συγκεκριμένου κάθε φορά χαρακτήρα. Όχι, όπως απαραίτητα ήταν ο χαρακτήρας αυτός, αλλά όπως ίσως καταγράφηκε στη ψυχή του Μανώλη Χιώτη.Εξίσου σημαντική ήταν και η αναζήτηση σε αυτή τη διαδρομή των σημείων εκείνων που μέσα σε εμάς -δημιουργούς, συντελεστές και ηθοποιούς- αρθρώνουν μια συγγένεια με το υποκείμενο της έρευνάς μας. Τον Μανώλη Χιώτη. Πως εσωτερικεύει άραγε ο καθένας μας αυτόν τον ήρωα, αυτόν τον μύθο; Με ποια πτυχή του, άραγε, βρισκόμαστε κοντά; Τον έρωτά του για το μπουζούκι; Την εργατικότητά του; Το πάθος του για το τέλειο; Την καθαρή και φωτεινή του όψη; Την επαναστατική του στάση σε κάθε μεγάλο και μικρό τομέα της ζωής;Για αυτά και για πολλά άλλα, ευχαριστώ τον Διαμαντή Χιώτη. Τον ευχαριστώ για τις συζητήσεις, για την τρυφερή και διεισδυτική του ματιά σε όλη τη διαδρομή αυτής της προσπάθειας και για την εμπιστοσύνη αυτής της μοναδικής κληρονομιάς. Ο γιος του Μανώλη Χιώτη, Διαμαντής Χιώτης, γράφει για το θεατρικό έργο: «Όπως ένα τραγούδι εξομολογείται μια ιστορία, έτσι και η Ιόλη Ανδρεάδη με τον Άρη Ασπρούλη αγκάλιασαν σταθμούς της ζωής του Μανώλη και τους επένδυσαν με τα τραγούδια του. Γίνονται αναφορές μέσω ενός ονείρου σε κάποιες καταστάσεις που ήταν ’απείραχτες’, με ευγένεια, χωρίς να προσβάλλει. Όπως και διορθώνει κάποιους μαέστρους της σαχλαμάρας που έχουν ξεπηδήσει κατά καιρούς γνωρίζοντας. Η Ιόλη και ο Άρης εργάστηκαν με αφομοίωση, κατανόηση, στοργική μεταχείριση στα του Μανώλη και τον έντυσαν με το πανωφόρι του σεβασμού, ραμμένο με την τέχνη τους. Αυτά τα κομμάτια της ζωής του Μανώλη έχουν περιτυλιχτεί με αγάπη και αλήθεια, και σαν θεατρικό έργο παρασύρεται σε υψηλότερο κραδασμό με την καθοδήγηση της σκηνοθέτιδας Ιόλης και τις ευαισθησίες των ηθοποιών».