Θέατρο|22.11.2026 17:22

«Βουκεφάλας» στο Γκλόρια: Ένας φόνος, μια γυναίκα με απίθανη ζωή και η Ελλάδα του Αλέξανδρου Ρήγα

Άγγελος Γεραιουδάκης

Μια γυναίκα βρίσκεται στη φυλακή, κατηγορούμενη για τη δολοφονία του συζύγου της. Έχει πολλά να πει για τη ζωή της, τους ανθρώπους που γνώρισε, τους έρωτες που έζησε και τις περιπέτειες στις οποίες μπλέχτηκε. Υπάρχει, ωστόσο, ένα πράγμα για το οποίο αρνείται πεισματικά να μιλήσει. Τι ακριβώς συνέβη τη νύχτα του φόνου; Από αυτή την αντίφαση ξεκινά ο «Βουκεφάλας», η νέα κωμωδία των Αλέξανδρου Ρήγα και Παναγιώτη Κακαβά, που παρουσιάζεται στο θέατρο Γκλόρια, σε σκηνοθεσία του πρώτου, με πρωταγωνιστές τον Μίνω Θεοχάρη, τον Στράτο Λύκο και τον Ζαχαρία Γουέλα.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η Ντόρα Φραγκιαδάκη, μια γυναίκα που μοιάζει να έχει ζήσει περισσότερες από μία ζωές. Από τα νυχτερινά κέντρα και τις γνωριμίες με ανθρώπους της εξουσίας μέχρι τα μοναστήρια, τους παράνομους έρωτες, τις οικογενειακές περιπέτειες και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, η ιστορία της περνά από διαφορετικές εποχές της σύγχρονης Ελλάδας. Κάθε περιστατικό φέρνει καινούργια πρόσωπα, απρόσμενες καταστάσεις και πληροφορίες που ενδέχεται να οδηγήσουν στην αλήθεια. Μόνο που η ίδια η Ντόρα φροντίζει να κρατά πάντοτε κάτι για τον εαυτό της.

Ο Αλέξανδρος Ρήγας επιστρέφει σε ένα είδος κωμωδίας που γνωρίζει καλά. Ένα θέατρο γρήγορων διαλόγων, υπερβολικών καταστάσεων και χαρακτήρων που κινούνται ανάμεσα στο γνώριμο και το παράλογο. Στον «Βουκεφάλα» το αστυνομικό μυστήριο λειτουργεί ως αφετηρία για να αναπτυχθεί μια ιστορία που σατιρίζει ανθρώπινες συμπεριφορές και πλευρές της ελληνικής κοινωνίας. Η επιθυμία για χρήμα, η κοινωνική άνοδος, οι ερωτικές σχέσεις, η ανάγκη για αποδοχή και η διαρκής αναζήτηση της δημοσιότητας βρίσκονται πίσω από αρκετές από τις κωμικές καταστάσεις. Η παράσταση στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στους τρεις ηθοποιούς, οι οποίοι καλούνται να διαχειριστούν έναν σημαντικό όγκο κειμένου, γρήγορες εναλλαγές και διαφορετικούς χαρακτήρες. Ο Μίνως Θεοχάρης αναλαμβάνει τον κεντρικό ρόλο της Ντόρας, ο Στράτος Λύκος υποδύεται τον Σάκη και ο Ζαχαρίας Γουέλα τον Μέμο, έναν αφελή φύλακα που ονειρεύεται να γίνει διάσημος. Οι μεταξύ τους σχέσεις, οι παρεξηγήσεις και οι αντιδράσεις τους αποτελούν βασικά στοιχεία της κωμωδίας, ενώ η παρουσία της Ντόρας δίνει τον τόνο σχεδόν σε όσα συμβαίνουν.

Η Ντόρα Φραγκιαδάκη και η γυναίκα πίσω από τον ρόλο

Για τον Μίνω Θεοχάρη, η πρώτη γνωριμία με τη Ντόρα ήταν αρκετή για να καταλάβει ότι ήθελε να την υποδυθεί. Εκείνο που τον κέρδισε ήταν τόσο η γραφή του Αλέξανδρου Ρήγα όσο και τα στοιχεία της προσωπικότητας της ηρωίδας, τα οποία του θύμισαν γυναίκες που είχε γνωρίσει στη ζωή του. «Η γραφή του Αλέξανδρου Ρήγα, σε συνεργασία εδώ με τον Πάνο Κακαβά, είναι τόσο ιδιαίτερη και μοναδική, ενώ παράλληλα την ένιωθα βαθιά οικεία. Ο ρόλος της Ντόρας, επιπλέον, είχε πολλά χαρακτηριστικά γυναικών που έχω θαυμάσει, έχω γνωρίσει, έχω ζήσει μαζί τους. Κάτι με έκανε να νιώσω ότι αυτή τη γυναίκα μπορώ να την ερμηνεύσω», εξηγεί ο ηθοποιός.

Η επιλογή ενός άνδρα ηθοποιού για την ερμηνεία μιας τόσο ιδιαίτερης γυναικείας προσωπικότητας θα μπορούσε εύκολα να οδηγήσει σε μια σειρά από στερεοτυπικές κινήσεις και υπερβολές. Ο Μίνως Θεοχάρης, ωστόσο, αντιμετώπισε τον ρόλο με τον τρόπο που προσεγγίζει κάθε καινούργιο χαρακτήρα. Πρώτα προσπάθησε να κατανοήσει όσα λέει η ηρωίδα και στη συνέχεια να ανακαλύψει πώς σκέφτεται, κινείται και αντιδρά. «Στην αρχή ξεκινάω πάντα με το να μαθαίνω το κείμενο, προσπαθώ μόνο να πιστεύω αυτό που λέω. Οπότε ξεκίνησα κάπως έτσι. Ανεξάρτητα από φύλο, καταγωγή, χρώμα κ.λπ. Να προσπαθώ να εννοώ, να λέω αλήθεια. Ο χαρακτήρας διαμορφώνεται αργότερα».

Σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της Ντόρας είχε, φυσικά, και ο Αλέξανδρος Ρήγας. Ο σκηνοθέτης έχει δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια αρκετούς αναγνωρίσιμους τηλεοπτικούς και θεατρικούς χαρακτήρες, με συγκεκριμένο τρόπο ομιλίας, ιδιαίτερες αντιδράσεις και έντονα προσωπικά χαρακτηριστικά. «Ήμουν στα χέρια ενός πολύ έμπειρου σκηνοθέτη, ο οποίος είναι και ο δημιουργός του έργου. Σπάνιο αυτό», επισημαίνει, προσθέτοντας ότι δεν υπήρχε κάποιο προηγούμενο ανέβασμα της παράστασης που θα μπορούσε να επηρεάσει την ερμηνευτική του προσέγγιση. «Δημιουργήσαμε τους χαρακτήρες από την αρχή όλοι μαζί».

Ο ίδιος αποφεύγει να αναλύει υπερβολικά τον τρόπο με τον οποίο είναι γραμμένος ένας ρόλος. Προτιμά να επικεντρώνεται στον άνθρωπο που καλείται να υποδυθεί, αναζητώντας κάθε φορά τα στοιχεία που θα τον κάνουν περισσότερο πειστικό. «Ο ρόλος του ερμηνευτή, του ηθοποιού, όπως και να τον ονομάσουμε αυτόν που υποδύεται, δεν είναι να αναλύσει την κατασκευή. Είναι να την ερμηνεύσει. Να γίνει ο χαρακτήρας», εξηγεί. Η σχέση του με τη Ντόρα, άλλωστε, εξακολουθεί να εξελίσσεται σε κάθε παράσταση. Όπως παραδέχεται, προσπαθεί ακόμη να καταλάβει πλήρως την προσωπικότητά της, θεωρώντας πως η τελική κρίση ανήκει στους θεατές.

Η ανάγκη να μας βλέπουν και να μας αναγνωρίζουν

Αν η Ντόρα έχει ήδη ζήσει μια ζωή γεμάτη υπερβολές, ο Μέμος βρίσκεται ακόμη στο στάδιο όπου ονειρεύεται πως κάτι μεγάλο θα του συμβεί. Ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Ζαχαρίας Γουέλα είναι ένας άνθρωπος που επιθυμεί να ξεφύγει από την καθημερινότητά του και να αποκτήσει αναγνωρισιμότητα. Η τηλεόραση και τα social media αποτελούν στα μάτια του μια ευκαιρία για μια διαφορετική ζωή. Πίσω από τη φιλοδοξία του βρίσκεται ένα ιδιαίτερα σύγχρονο ζήτημα. Η αντίληψη ότι η προσωπική αξία συνδέεται με τη δημόσια προβολή, τον αριθμό των ανθρώπων που μας παρακολουθούν και την αναγνώριση που λαμβάνουμε από τους άλλους. «Scrolling, celebrities, influencers, χορηγούμενες διαφημίσεις, stories, reels... Ο Μέμος πιάνεται στον "μαγευτικό" κόσμο των social media και αφήνεται να ονειρευτεί κι αυτός μια καλύτερη τύχη», αναφέρει ο ηθοποιός, εξηγώντας ότι ο ήρωάς του δύσκολα μπορεί να αντισταθεί στην υπόσχεση της δημοσιότητας.

Για τον ίδιο, πάντως, αυτή η ανάγκη ξεπερνά τα όρια της θεατρικής μυθοπλασίας. «Είναι λίγο χαρακτηριστικό της εποχής μας να ταυτίζουμε την αξία μας με την προβολή. Ότι αν σε βλέπουν πολλοί και σε θαυμάζουν, κάτι σημαίνει αυτό, κάτι έχεις καταφέρει». Η παρατήρησή του αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν η συζήτηση περνά στο επάγγελμα του ηθοποιού. Σε έναν χώρο όπου η αναγνωρισιμότητα μπορεί να επηρεάσει τις επαγγελματικές ευκαιρίες, τα όρια ανάμεσα στην καλλιτεχνική επιτυχία και τη δημοσιότητα γίνονται συχνά δυσδιάκριτα. «Ειδικά για εμάς τους ηθοποιούς, νομίζω ότι αυτό μπορεί να γίνει μεγάλη παγίδα. Ξέρω και από φίλους μου ότι πολλές φορές χρειάζεται να δώσεις μια πραγματική μάχη για να μη μετράς τον εαυτό σου με αυτούς τους όρους. Να μη χάσεις, δηλαδή, την ουσία της δουλειάς σου μέσα στην ανάγκη να σε βλέπουν και να σε αναγνωρίζουν», τονίζει.

Ο Μέμος, βέβαια, δύσκολα θα έμπαινε σε μια τέτοια διαδικασία αυτοκριτικής. Είναι αρκετά αφελής ώστε να πιστεύει πως η ευκαιρία που περιμένει βρίσκεται πάντοτε λίγο πιο κοντά. Η εμφάνιση του Σάκη (Στράτος Λύκος) αναπτερώνει τις ελπίδες του, καθώς τον αντιμετωπίζει ως έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να του ανοίξει τις πόρτες της δημοσιότητας. «Δεν ξέρω αν ο Μέμος έχει κάτσει ποτέ να αναρωτηθεί γιατί θέλει τόσο πολύ να γίνει διάσημος. Νομίζω απλώς θέλει να του συμβεί κάτι, να ξεχωρίσει λίγο από την καθημερινότητά του, να τον προσέξουν», παρατηρεί ο Γουέλα. Ο χαρακτήρας του, επομένως, μπορεί να προκαλεί γέλιο με τις αντιδράσεις και τις υπερβολές του, εκφράζει όμως και μια ανάγκη που συναντάμε συχνά γύρω μας. Την επιθυμία να νιώσουμε σημαντικοί μέσα από το ενδιαφέρον των άλλων.

Η Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών και τα κοινωνικά στερεότυπα

Η Ντόρα Φραγκιαδάκη έχει ζήσει αρκετά για να μπορεί να μιλήσει για διαφορετικές περιόδους της ελληνικής κοινωνίας. Μέσα από τις ιστορίες της περνούν πρόσωπα και γεγονότα που παραπέμπουν σε μια Ελλάδα άλλοτε περισσότερο εξωστρεφή και άλλοτε γεμάτη αντιφάσεις. Η νυχτερινή διασκέδαση, οι κοινωνικές φιλοδοξίες, η τηλεοπτική δημοσιότητα και τα μεγάλα γεγονότα που απασχόλησαν τη χώρα συνυπάρχουν με τις προσωπικές της περιπέτειες.

Για τον Μίνω Θεοχάρη, ορισμένες από αυτές τις αναφορές έχουν και προσωπική σημασία. Μία από τις στιγμές που ξεχωρίζει είναι η Eurovision του 2006 στην Αθήνα, όταν η Άννα Βίσση εκπροσώπησε την Ελλάδα με το «Everything». Εκείνη την περίοδο ο ίδιος είχε μόλις ολοκληρώσει τις σπουδές του και συμμετείχε στην προετοιμασία της διοργάνωσης. «Θυμάμαι πολύ έντονα εκείνη τη Eurovision γιατί μόλις είχα αποφοιτήσει από τη σχολή και συνεργαζόμουν στενά με τον υπέροχο Φωκά Ευαγγελινό σε όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης. Ήταν μια εμπειρία αξέχαστη και η μοναδική φορά που παρακολούθησα τον διαγωνισμό ζωντανά», θυμάται.

Πέρα, ωστόσο, από τις αναφορές σε συγκεκριμένα γεγονότα, η παράσταση αγγίζει και ζητήματα που σχετίζονται με τον τρόπο που η κοινωνία αντιμετώπιζε και εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ανθρώπους που ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα πρότυπα. Η ζωή της Ντόρας περιλαμβάνει πρόσωπα, συμπεριφορές και επιλογές που σε διαφορετικές εποχές θα μπορούσαν να αποτελέσουν αιτία κοινωνικής αποδοκιμασίας. Ο Μίνως Θεοχάρης προτιμά να απαντήσει στο συγκεκριμένο ζήτημα μέσα από την ηρωίδα του. «Ως ο ηθοποιός που ερμηνεύει τη Ντόρα Φραγκιαδάκη θα σας απαντήσω ότι δεν γνωρίζω αν υπάρχουν ακόμα όλα αυτά τα στερεότυπα, αλλά αν υπάρχουν τα έχουμε κάνει χίλια κομμάτια στον "Βουκεφάλα"».

Η συζήτηση αποκτά περισσότερο προσωπικό χαρακτήρα όταν τίθεται το ερώτημα κατά πόσο η σεξουαλικότητα ενός ηθοποιού εξακολουθεί να επηρεάζει τους ρόλους που του προτείνονται. Ο Μίνως Θεοχάρης έχει μιλήσει ανοιχτά για τη δική του ζωή και στο παρελθόν έχει αναφερθεί σε περιπτώσεις όπου, μετά την επιτυχία του «Κάτω Παρτάλι», του προτάθηκαν επανειλημμένα παρόμοιοι ρόλοι. Αυτή τη φορά, αντί να απαντήσει ευθέως, επιλέγει να αμφισβητήσει την ίδια τη βάση της ερώτησης. «Εγώ αναρωτιέμαι πραγματικά, με αφορμή την ερώτησή σας αυτή, για ποιο λόγο δεν θα το ρωτούσαμε ποτέ αυτό σε έναν ανοιχτά ετεροφυλόφιλο άνδρα για τους ρόλους που παίζει... Μάλλον δεν αναρωτιέμαι, σας απαντάω: δεν θα το ρωτούσαμε».

Πρόκειται για μια τοποθέτηση που μεταφέρει τη συζήτηση από τις προσωπικές επιλογές ενός ηθοποιού στον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει διαφορετικά την ετεροφυλοφιλία και την ομοφυλοφιλία. Το ερώτημα, τελικά, αφορά τις προσδοκίες και τα κριτήρια με τα οποία αντιμετωπίζονται οι καλλιτέχνες, πολύ περισσότερο από την ικανότητά τους να υποδυθούν διαφορετικούς ανθρώπους.

Τρεις ηθοποιοί και ένας απαιτητικός ρυθμός

Η σκηνική παρουσία του «Βουκεφάλα» εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από τη συνεργασία των τριών ηθοποιών. Το κείμενο απαιτεί ακρίβεια στον χρόνο της ατάκας, γρήγορες αντιδράσεις και διαρκή επικοινωνία. Οι χαρακτήρες έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά, ενώ οι αλλαγές στη συμπεριφορά και στις μεταξύ τους σχέσεις διαμορφώνουν τον ρυθμό της κωμωδίας. Ο Ζαχαρίας Γουέλα συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Αλέξανδρο Ρήγα και θυμάται με χιούμορ την πρώτη τους γνωριμία. «Η πρώτη μου εικόνα από τον Αλέξανδρο Ρήγα; Πολλά τσιγάρα, πειράγματα και ένα βλέμμα που σε διαπερνάει!».

Στις πρόβες, ο σκηνοθέτης τον βοήθησε να διαμορφώσει έναν ήρωα με συγκεκριμένες συνήθειες και χαρακτηριστικά. Ο Μέμος είναι ένας άνθρωπος «λίγο κουτσομπόλης, αφελής, με μια επαρχιώτικη αθωότητα», ο οποίος έχει φιλοδοξίες μεγαλύτερες από τις πραγματικές δυνατότητές του. Ο ηθοποιός εκτιμά ιδιαίτερα την ελευθερία που υπήρχε κατά τη δημιουργία του ήρωα. Όπως εξηγεί, ο Αλέξανδρος Ρήγας μπορούσε να αξιοποιήσει μια ιδέα που προέκυπτε στην πρόβα, να την εξελίξει και να της δώσει συγκεκριμένη σκηνική μορφή.

Αντίστοιχα, ο Μίνως Θεοχάρης υπογραμμίζει ότι η Ντόρα δημιουργήθηκε μέσα από συνεχείς δοκιμές και τη συνεργασία με τους άλλους δύο ηθοποιούς. «Δημιουργήθηκε ο ρόλος στις πρόβες, φορά με τη φορά. Δοκιμάζοντας, απορρίπτοντας, πετυχαίνοντας... Είναι ομαδική υπόθεση η θεατρική πράξη», σημειώνει. Η σχέση του με τον Στράτο Λύκο έχει ξεκινήσει πριν από περίπου δώδεκα χρόνια. Η νέα τους συνάντηση στη σκηνή τού επέτρεψε να διαπιστώσει πόσο έχουν εξελιχθεί και οι δύο μέσα από την επαγγελματική τους πορεία. «Είναι ένας υπέροχος ηθοποιός, από εκείνους που σε κάνουν να νιώθεις ασφάλεια πάνω στη σκηνή αλλά και εκτός», αναφέρει.

Με τον Ζαχαρία Γουέλα, αντίθετα, συνεργάζεται για πρώτη φορά. Είχε παρακολουθήσει τη δουλειά του στον «Κύκλο των χαμένων ποιητών» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ασπιώτη και είχε ξεχωρίσει τις ερμηνευτικές του δυνατότητες. «Ένας ηθοποιός με τόσο ωραίες ποιότητες και αλήθεια στον ρόλο του αφελή φύλακα Μέμου», λέει για τον νεότερο συνάδελφό του, προσθέτοντας ότι η συνεργασία των τριών δημιουργήθηκε από την πρώτη στιγμή. «Αγκαλιαστήκαμε. Βουτήξαμε κι οι τρεις με τα μούτρα στην πρόβα και κάπως νομίζω τελικά καταφέραμε να μιλάμε με τα μάτια».

Από την πλευρά του, ο Ζαχαρίας Γουέλα παραδέχεται ότι η συνεργασία αυτή τον έχει βοηθήσει να εξελιχθεί σε αρκετά πρακτικά ζητήματα της σκηνικής του παρουσίας. Με διάθεση αυτοσαρκασμού αναφέρει ότι έμαθε «να ατακάρω, να κάνω γρήγορες αλλαγές από σκηνή σε σκηνή, να μην ακούγονται τα βήματά μου στα παρασκήνια και να μην μασάω πολύ κοντά στο μικρόφωνο!». Πέρα από τα αστεία, αναγνωρίζει ότι η παρουσία διαφορετικών ερμηνευτικών προσωπικοτήτων απαιτεί από όλους μεγαλύτερη προσοχή. Ξεχωρίζει την ικανότητα του Μίνω Θεοχάρη να διαχειρίζεται τόσο μεγάλο όγκο κειμένου και την ταχύτητα με την οποία ο Στράτος Λύκος μαθαίνει και αφομοιώνει τον ρόλο του.

Το γέλιο σε μια δύσκολη εποχή

Πόσο χώρο έχει σήμερα η κωμωδία σε μια καθημερινότητα γεμάτη αρνητικές ειδήσεις, κοινωνική ανασφάλεια και βία; Και τι αναζητά τελικά ο θεατής όταν επιλέγει να περάσει ένα βράδυ στο θέατρο; Η απάντηση δεν είναι απαραίτητα ίδια για όλους. Άλλοι θέλουν να ξεχαστούν και άλλοι αναζητούν μέσα από το γέλιο μια διαφορετική ματιά πάνω σε όσα τους απασχολούν. Ο Ζαχαρίας Γουέλα παραδέχεται ότι η δική του αντίληψη για την κωμωδία έχει αλλάξει με τα χρόνια. Στο παρελθόν αντιμετώπιζε με μεγαλύτερη αυστηρότητα τις καλλιτεχνικές επιλογές του και αναζητούσε κυρίως έργα που θα τον προβλημάτιζαν. «Παλαιότερα ίσως ήμουν λίγο πιο αυστηρός με το τι θεωρούσα σημαντικό. Αναζητούσα περισσότερο τον προβληματισμό, το βάθος, κάτι που θα με μετακινήσει», εξηγεί. Σήμερα, ωστόσο, έχει αρχίσει να εκτιμά περισσότερο την ανάγκη του κοινού για ψυχαγωγία και ξεκούραση.

Το ενδιαφέρον, κατά τον ίδιο, είναι ότι το γέλιο προκύπτει συχνά από καταστάσεις τις οποίες ο θεατής αναγνωρίζει από τη δική του ζωή. «Νομίζω ότι ο κόσμος γελάει πολύ και με την αναγνώριση. Με κάτι που του είναι οικείο, που το έχει συναντήσει στη ζωή του, μόνο που στη σκηνή το βλέπει λίγο διογκωμένο, στα όρια του παραλόγου, κι αυτό έχει απόλαυση». Αυτή ακριβώς η υπερβολή αποτελεί ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του «Βουκεφάλα». Οι ήρωες πολλές φορές ξεπερνούν τα όρια της λογικής, παρασύρονται από τις επιθυμίες και τις φιλοδοξίες τους και βρίσκονται αντιμέτωποι με καταστάσεις που οι ίδιοι αδυνατούν να ελέγξουν. Μέσα από τις αντιδράσεις τους, όμως, αναγνωρίζονται συμπεριφορές που συναντάμε καθημερινά, από την ανάγκη για κοινωνική καταξίωση μέχρι τις μικρές προσωπικές μας ματαιοδοξίες.

Για τον Γουέλα, το γεγονός ότι μια παράσταση προσφέρει στους ανθρώπους τη δυνατότητα να ξεχάσουν για λίγο τις δυσκολίες τους δεν μειώνει την καλλιτεχνική της αξία. Αντίθετα, θεωρεί πως σε ορισμένες περιόδους αυτή η ανάγκη γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. «Δεν ξέρω αν αλλάζει απαραίτητα ο τρόπος που γελάμε. Ίσως όμως να γίνεται ακόμη πιο σημαντικό να έχουμε έναν χώρο όπου μπορούμε να αφήσουμε για λίγο στην άκρη όσα μας βαραίνουν. Και δεν θεωρώ ότι αυτό είναι φυγή ή αδιαφορία. Είναι κι αυτό μια ανάγκη μας».

Στον «Βουκεφάλα» ο Αλέξανδρος Ρήγας χρησιμοποιεί μια αστυνομική υπόθεση για να παρουσιάσει ανθρώπους γεμάτους αδυναμίες, επιθυμίες και αντιφάσεις. Η Ντόρα Φραγκιαδάκη μπορεί να μοιάζει με μια υπερβολική θεατρική φιγούρα, οι ιστορίες της, ωστόσο, περιλαμβάνουν αρκετά στοιχεία μιας κοινωνίας που συχνά ενδιαφέρεται περισσότερο για την εικόνα παρά για όσα κρύβονται πίσω από αυτήν. Το ίδιο ισχύει και για τον Μέμο, που προσπαθεί να αποκτήσει σημασία μέσα από τη δημοσιότητα.

Το μυστικό της δολοφονίας παραμένει μέχρι τέλους το βασικό ερώτημα της παράστασης. Οι τρεις ηθοποιοί, όμως, έχουν ήδη δώσει στους θεατές αρκετούς λόγους να αναρωτηθούν για τα κίνητρα και τις επιλογές των χαρακτήρων τους. Όσο για τον Μίνω Θεοχάρη, ο οποίος μεγάλωσε παρακολουθώντας τις τηλεοπτικές σειρές του Αλέξανδρου Ρήγα και σήμερα συνεργάζεται μαζί του, προτιμά να κρατήσει για τον εαυτό του όσα ανακάλυψε κατά τη διάρκεια αυτής της συνεργασίας. «Αυτό είναι δώρο. Και τα δώρα δεν δωρίζονται. Θα το κρατήσω για εμένα. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως νιώθω ευγνώμων». Και κλείνει, επιστρέφοντας για λίγο στον ρόλο της Ντόρας Φραγκιαδάκη. «Τα υπόλοιπα θα τα πω όλα στην απολογία μου!».

INFO «Βουκεφάλας», Θέατρο Γκλόρια, Ιπποκράτους 7, Αθήνα. Κείμενο: Αλέξανδρος Ρήγας και Παναγιώτης Κακαβάς. Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ρήγας. Παίζουν: Μίνως Θεοχάρης, Στράτος Λύκος, Ζαχαρίας Γουέλα. Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη, στις 20:30. Διάρκεια: 90 λεπτά.

ηθοποιόςΜίνως ΘεοχάρηςΑλέξανδρος Ρήγαςθέατρο Γκλόριαπαράσταση