Ο Τάφος του Χριστού βρίσκεται στην… Ιαπωνία; Το χωριό που διαφυλάσσει έναν παράξενο θρύλο

Βαθιά στους ομιχλώδεις, κατάφυτους λόφους της περιφέρειας Αομόρι, ο δρόμος προς τη λίμνη Τοουάντα είναι μια κλασική εικόνα της ιαπωνικής υπαίθρου. Αναβαθμίδες με ορυζώνες, ήσυχα αγροτόσπιτα και ατελείωτο πράσινο συνθέτουν το τοπίο.

Λίγο μετά το χωριό Σίνγκο, όμως, εμφανίζεται πάνω από τον δρόμο μια μικρή, μπλε πινακίδα, τόσο ασυνήθιστη που κάνει ορισμένους ταξιδιώτες να πατήσουν φρένο. Με έντονα αγγλικά γράμματα, γράφει: «Τάφος του Χριστού». Ναι, εκείνου του Χριστού. Του Ιησού από τη Ναζαρέτ.

Δεν πρόκειται για μια εκδοχή της ιστορίας που υπάρχει οπουδήποτε στη Βίβλο ή αναγνωρίζεται από την Καθολική Εκκλησία, όμως σύμφωνα με έναν τοπικό θρύλο, αντί να πεθάνει στον σταυρό στην Ιερουσαλήμ, ο Ιησούς διέφυγε στο Σίνγκο, έγινε αγρότης, παντρεύτηκε, απέκτησε παιδιά και έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματα στην καταπράσινη ιαπωνική ύπαιθρο.

Σύμφωνα με το CNN, αυτή η εκδοχή της ιστορίας του καταγράφεται σε ένα μυστηριώδες σύνολο χειρογράφων, γνωστό ως «Έγγραφα του Τακενούτσι», τα οποία υποτίθεται ότι γράφτηκαν πριν από χιλιάδες χρόνια και ανακαλύφθηκαν ξανά τη δεκαετία του 1930. Παρότι αυτά τα «αρχαία» έγγραφα και το περιεχόμενό τους έχουν ευρέως απορριφθεί ως φάρσα - κανένας θεολόγος που σέβεται το διδακτορικό του δεν θα έσπευδε να υποστηρίξει αυτούς τους ισχυρισμούς - ο θρύλος παραμένει ζωντανός στο Σίνγκο.

Ο «Τάφος του Χριστού» στην καρδιά της Ιαπωνίας

Για περισσότερα από 60 χρόνια, το χωριό έχει αγκαλιάσει τη λαογραφική αυτή παράδοση όχι ως θρησκευτικό δόγμα, αλλά ως ευκαιρία για την ενίσχυση της κοινότητας, τη διατήρηση των τοπικών παραδόσεων και τη διοργάνωση ενός από τα πιο ασυνήθιστα ετήσια φεστιβάλ της χώρας.

Στο επίκεντρο όλων βρίσκεται το Πάρκο του Χριστού, όπου δύο ταφικοί τύμβοι βρίσκονται σε μια ήσυχη πλαγιά, ενώ το Μουσείο Παράδοσης του Χωριού του Χριστού, που βρίσκεται στον ίδιο χώρο, αφηγείται ολόκληρη την ιστορία. «Ο Χριστός επισκέφθηκε την Ιαπωνία δύο φορές», λέει στο CNN ο διευθυντής του μουσείου Χιντενόμπου Κατογκίσι, εξηγώντας το χρονοδιάγραμμα που περιγράφεται στα Έγγραφα του Τακενούτσι.

Σύμφωνα με τον θρύλο, εξηγεί, ο Ιησούς επισκέφθηκε αρχικά την περιφέρεια Τογιάμα, νοτιότερα, όπου εργάστηκε για την αυτοκρατορική οικογένεια της χώρας, προτού επιστρέψει στην Ιουδαία, όπου «διέδωσε τον λόγο για τη θεϊκή χώρα, την Ιαπωνία». Τα έγγραφα υποστηρίζουν ότι χρόνια αργότερα, όταν ο Χριστός επρόκειτο να σταυρωθεί, ο αδελφός του Ισουκίρι - η ύπαρξη του οποίου επίσης δεν αναφέρεται πουθενά στη Βίβλο - πήρε τη θέση του στον σταυρό, εξηγεί ο Κατογκίσι.

«Στη συνέχεια, ο Χριστός έκανε ένα δεύτερο ταξίδι στην Ιαπωνία, όπου έζησε μέχρι την ηλικία των 106 ετών, απέκτησε τρία παιδιά και πέθανε», λέει ο διευθυντής. Αιώνες αργότερα, το 1935, ένας θρησκευτικός ηγέτης ονόματι Κιγιομάρο Τακενούτσι υποστήριξε ότι είχε ανακαλύψει τον τάφο του Ιέσου Κιρισούτο, όπως είναι γνωστός ο Ιησούς Χριστός στην Ιαπωνία.

Απέδωσε την ανακάλυψη των μυστηριωδών εγγράφων, τα οποία τον οδήγησαν στο Σίνγκο, που τότε ήταν γνωστό ως Χεράι, όπου κάποιοι ντόπιοι κατάφεραν να τον οδηγήσουν στους ταφικούς τύμβους. Βολικά, τα πρωτότυπα κείμενα, τα οποία περιλαμβάνουν και άλλους ενδιαφέροντες ισχυρισμούς σχετικά με τον ρόλο της Ιαπωνίας στην παγκόσμια ιστορία, φέρεται να καταστράφηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφήνοντας πίσω μόνο αντίγραφα. Αναπαραγωγές τους εκτίθενται στο μουσείο, μαζί με άλλα αντικείμενα που συνδέονται με τον θρύλο, όμως απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών και βίντεο.

«Ο τάφος του Χριστού ήταν πάντα εδώ, αλλά δεν υπήρχε τίποτα που να εξηγεί σωστά την ιστορία», λέει ο Κατογκίσι. «Έτσι, το 1996, χτίσαμε αυτό το μουσείο και δημιουργήσαμε την έκθεση». Σε έναν λόφο, λίγα μόλις βήματα από το μουσείο, βρίσκονται δύο μεγάλοι χωμάτινοι τύμβοι, περιτριγυρισμένοι από χαμηλούς λευκούς φράχτες και σημαδεμένοι με μεγάλους ξύλινους σταυρούς. Ο ένας υποτίθεται ότι είναι ο τάφος του Ιησού και ο άλλος φιλοξενεί τα λείψανα του αυτιού του αδελφού του.

Ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στον Χριστό

Παρά την προφανή γοητεία μιας τέτοιας ιστορίας, το μουσείο προσελκύει συνήθως μόνο λίγους επισκέπτες την ημέρα και παραμένει κλειστό κατά τους χειμερινούς μήνες, λέει ο διευθυντής Χιντενόμπου. Μια ημέρα, όμως, στις αρχές του καλοκαιριού, ο χώρος στάθμευσης έξω από το μουσείο είναι γεμάτος ήδη από τις 09:30 το πρωί, ενώ πλήθη επισκεπτών μεταφέρονται με λεωφορεία από έναν παρακείμενο χώρο στάθμευσης.

Όλοι έχουν έρθει για το Κιρισούτο Μάτσουρι, ή Φεστιβάλ του Χριστού, το οποίο πραγματοποιείται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή του Ιουνίου από τη δεκαετία του 1960. Η εκδήλωση είναι ταυτόχρονα μια ιερή τελετή, μια χαρούμενη κοινοτική γιορτή και ένα απολαυστικό θεολογικό παράδοξο. Καθώς ξεκινά η τελετή έναρξης, τοπικοί αξιωματούχοι, πολλοί από τους οποίους φορούν κοστούμια, καταλαμβάνουν τις θέσεις των επισήμων μπροστά από ένα ιερό αφιερωμένο στον Ιησού, κοντά στους τάφους.

Ένας ιερέας του Σίντο - της αρχαίας ιαπωνικής θρησκευτικής παράδοσης που επικεντρώνεται στη φύση - απαγγέλλει προσευχές και προσφέρει ιερά κλαδιά δέντρων, τα λεγόμενα ταμαγκούσι, στο ιερό και στους επισήμους που παρευρίσκονται. Τοπικοί καλλιτέχνες παρουσιάζουν έναν χορό του λιονταριού, γνωστό ως σισιμάι, ενώ ένα παραδοσιακό συγκρότημα παίζει μουσική. Στη συνέχεια, γυναίκες ντυμένες με κιμονό παρουσιάζουν τον παραδοσιακό Νανιαντογιάρα, ένα είδος λαϊκού χορού, γύρω από τους ταφικούς τύμβους.

Κατόπιν, όλοι καλούνται να συμμετάσχουν σε έναν χορό μπροστά από το μουσείο, κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Δεκάδες επισκέπτες σχηματίζουν έναν κύκλο, χαμογελούν και κινούν τα χέρια τους απαλά καθώς παίζει η παραδοσιακή μουσική.

«Μην το πολυσκέφτεστε»

Ο δήμαρχος Καζουτόμο Σάτο, 57 ετών, βρίσκεται στο αξίωμα μόλις περίπου έναν χρόνο, όμως ως άνθρωπος που έχει ζήσει όλη του τη ζωή στην περιοχή, δηλώνει ενθουσιασμένος από την προσέλευση στο φεστιβάλ. «Οι αριθμοί φέτος είναι υψηλότεροι από πέρυσι», λέει, από την άκρη του χώρου όπου πραγματοποιούνται οι εκδηλώσεις. «Το χωριό Σίνγκο έχει καταβάλει πραγματική προσπάθεια για να διαδώσει την εκδήλωση μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και όλο και περισσότεροι νέοι, όπως μαθητές γυμνασίου, συμμετέχουν στον χορό Νανιαντογιάρα».

Πέρα από τις εκδηλώσεις, σχεδόν κανείς εδώ δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται να επαληθεύσει τους μεγάλους θεολογικούς ισχυρισμούς που τους έφεραν κοντά - ή αν ο Ιησούς Χριστός έζησε και πέθανε πράγματι στο Σίνγκο. Οι ερωτήσεις αντιμετωπίζονται με ελαφρά χαμόγελα και περιστασιακά σηκώματα των ώμων, καθώς κανείς δεν θέλει να διαλύσει το πέπλο μυστηρίου που κρατά ζωντανή την ιστορία της προέλευσης, χωρίς όμως να είναι πρόθυμος να δηλώσει ότι την πιστεύει πραγματικά.

«Ο τάφος του Χριστού ήταν πάντα εδώ, όσο μπορεί να θυμηθεί κανείς», λέει ο 26χρονος κάτοικος του Σίνγκο Κόσι Ναγκάνο, εθελοντής στο φεστιβάλ, καθώς στέκεται λίγα βήματα από τον τάφο. «Μεγάλωσα ακούγοντας ότι ο Χριστός είναι πράγματι θαμμένος εκεί και όλο αυτό το διάστημα ζούσα αναρωτώμενος αν είναι πραγματικά αλήθεια. Όταν όμως ακούω από τους ανθρώπους του χωριού πώς αυτές οι ιστορίες μεταδίδονται εδώ και χρόνια, καταλήγω να αισθάνομαι ότι, αν κάποιος πρέπει να τις πιστεύει, αυτοί είναι οι κάτοικοι του χωριού».

Ακόμη και ο διευθυντής του μουσείου λέει ότι οι επισκέπτες καλούνται να μην αναρωτιούνται αν η ιστορία είναι αληθινή ή ψευδής, αλλά να «την αντιμετωπίζουν αυστηρά ως θρύλο». Ο Αντόνιο Φερνάντες, από την Ισπανία, ήταν μεταξύ των ξένων επισκεπτών στο φετινό φεστιβάλ. Φοιτητής θρησκειολογίας στο Πανεπιστήμιο Τοχόκου, στη γειτονική πόλη Σεντάι, ήρθε μαζί με μια ομάδα συμφοιτητών του, έχοντας ως στόχο να εξερευνήσουν την προέλευση του θρύλου.

«Λοιπόν, πέρα από την ιστορική αλήθεια, νομίζω ότι είναι υπέροχο, η ατμόσφαιρα και το γεγονός ότι οι άνθρωποι έρχονται εδώ απλώς για να διασκεδάσουν», λέει χαμογελώντας. «Ο θρύλος δεν βγάζει κανένα νόημα, αλλά είναι ενδιαφέρον να βλέπεις ότι οι περισσότεροι άνθρωποι εδώ… νομίζω ότι γνωρίζουν πως δεν είναι αλήθεια, αλλά έρχονται απλώς για να διασκεδάσουν. Νομίζω ότι αυτό είναι το κλειδί του φεστιβάλ».

Η Πολωνή Πολίνα Κράλκα έχει παρόμοια άποψη. Ως χριστιανή, παραδέχεται ότι οι ισχυρισμοί είναι αναπάντεχοι, όμως λέει ότι η εκδήλωση είναι «κάτι πραγματικά ξεχωριστό και ασυνήθιστο». Τέτοιου είδους φεστιβάλ στην αγροτική Ιαπωνία προσφέρουν μοναδικές γνώσεις για την ιαπωνική κουλτούρα και βοηθούν τους ξένους ταξιδιώτες να διευρύνουν την οπτική τους, προσθέτει. «Αν αφήσουμε στην άκρη τη θρησκευτική διάσταση, νομίζω ότι οι άνθρωποι εδώ έχουν τη δική τους ιδιαίτερη σύνδεση με την παράδοση και προσωπικά δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάτι ιδιαίτερα κακό σε αυτό».

Για τους κατοίκους, σημασία έχει η παράδοση

Ο δήμαρχος συμφωνεί. «Μην το πολυσκέφτεστε», λέει χαμογελώντας. «Αφήνοντας στην άκρη το ζήτημα της αλήθειας, ο τάφος του Χριστού βρίσκεται εδώ και εμείς τον τιμούμε. Αυτή είναι η πραγματικότητά μας και είναι κάτι που έχουμε προστατεύσει ως παράδοση που μας κληροδοτήθηκε από τους προγόνους μας. Στο χωριό Σίνγκο δεν θα βρείτε κανέναν ιδιαίτερα προσκολλημένο στις βαθύτερες προεκτάσεις και κανείς δεν ρωτά κάτι του τύπου “τι σημαίνουν όλα αυτά;”. Μέσα από τον χορό Νανιαντογιάρα, τον Χριστό και όλες τις υπόλοιπες παραδόσεις, οι κάτοικοι του Σίνγκο συσπειρώνονται, διασκεδάζουν και συνεχίζουν να δίνουν ζωή στο χωριό, κοιτάζοντας προς το μέλλον».

Δεν υπερβάλλει σχετικά με την έλξη που ασκούν οι πολιτιστικές πτυχές του φεστιβάλ. Τρεις γυναίκες με κιμονό, οι οποίες έχουν έρθει από το Τόκιο, λένε ότι δεν ήταν ο Ιησούς αυτός που τις έφερε στο Σίνγκο, αλλά ο χορός. «Ο θρύλος του Χριστού μας ενδιαφέρει, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει μεγάλη σχέση με τον λόγο για τον οποίο βρισκόμαστε εδώ», λέει μία από τις γυναίκες. «Αγαπάμε τον χορό Νανιαντογιάρα… Τον αγαπάμε τόσο πολύ που κάνουμε ακόμη και μαθήματα εξάσκησης στο Τόκιο. Όπου υπάρχει ένα μέρος όπου μπορούμε να χορέψουμε Νανιαντογιάρα, σπεύδουμε να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία».

Η τριάδα επισκέφθηκε το Σίνγκο πριν από τρία χρόνια, μετά τους ταξιδιωτικούς περιορισμούς της πανδημίας, όταν το φεστιβάλ είχε πολύ μικρότερη προσέλευση. «Πραγματικά ελπίζω να συνεχίσει να μεγαλώνει», προσθέτει μία από αυτές. «Το να βλέπω τόσο πολύ κόσμο εδώ με κάνει πραγματικά χαρούμενη».

Μετά την ολοκλήρωση του χορού, μια εκδήλωση με ράμεν από τοπικούς πωλητές κοντά στον χώρο στάθμευσης προσελκύει τεράστιες ουρές στα διάφορα περίπτερα, καθώς τα πλήθη γύρω από το μουσείο και τους τάφους διαλύονται.

Στο μεταξύ, ο διευθυντής του μουσείου βρίσκεται σε εξαιρετική διάθεση. Συνολικά, περίπου 1.000 άνθρωποι έδωσαν το «παρών» στο φετινό φεστιβάλ, αριθμός-ρεκόρ. Και καθώς το διεθνές ενδιαφέρον αυξάνεται, λέει ότι προσπαθούν να κάνουν τον χώρο πιο φιλικό προς τους επισκέπτες. «Έχουμε ήδη προσθέσει μεταφράσεις στα αγγλικά σε όλα τα γραπτά εκθέματα, αλλά πιστεύω ότι θα άξιζε να υπάρχουν αγγλικοί υπότιτλοι και στο οπτικοακουστικό υλικό», προσθέτει ο Χιντενόμπου.

Λέει ότι θέλει οι χριστιανοί επισκέπτες να γνωρίζουν ότι η πίστη τους αντιμετωπίζεται εκεί με προσοχή και σεβασμό. Σε μια χώρα όπου οι χριστιανοί αποτελούν λιγότερο από το 2% του πληθυσμού, η ευλάβεια που επιδεικνύεται στον χώρο είναι ακόμη πιο αξιοσημείωτη.

«Όταν κοιτάζω το βιβλίο επισκεπτών, το πιο συνηθισμένο πράγμα που γράφουν οι άνθρωποι είναι κάτι όπως “είμαι βαθιά συγκινημένος που κατάφερα επιτέλους να επισκεφθώ αυτόν τον ιερό τόπο”. Έχει πραγματικά αποκτήσει την αίσθηση ενός τόπου προσκυνήματος», λέει. «Τα αντιμετωπίζουμε όλα με ειλικρινή φροντίδα. Δεν υπάρχει καμία αίσθηση, ούτε καν από τους χριστιανούς επισκέπτες, ότι κοροϊδεύουμε κάτι».

Ένας θρύλος που έγινε συλλογική μνήμη

Ο Ιάπωνας καθηγητής Ριοσούκε Οκαμότο επισκέφθηκε τον Τάφο του Χριστού στο Σίνγκο πριν από περίπου μία δεκαετία. Ως καθηγητής θεολογίας και τουρισμού στο Πανεπιστήμιο Χοκάιντο, λέει ότι πάντα έβρισκε τον θρύλο του Ιησού συναρπαστικό, όμως η επίσκεψη στον χώρο και η προσωπική επαφή με τις αντιφάσεις της ιστορίας ήταν πραγματικά αποκαλυπτική.

«Αυτό που με εξέπληξε περισσότερο ήταν το πόσο ήρεμο και συνηθισμένο ήταν το μέρος», λέει. «Δεν ήταν ένα τεράστιο θεματικό πάρκο όπως η Disneyland και δεν έδινε την αίσθηση αστείου… Δεν υπάρχει αξιόπιστη ιστορική απόδειξη ότι πρόκειται για τους τάφους του Ιησού και του αδελφού του. Ο αδελφός του, Ισουκίρι, δεν αναφέρεται πουθενά στη Βίβλο, επομένως οι περισσότεροι κάτοικοι δεν πιστεύουν ότι ο Ιησούς είναι κυριολεκτικά θαμμένος εκεί».

Παρόλα αυτά, τονίζει ότι το χωριό δίνει μεγάλη σημασία στη συνέχιση της παράδοσης, από σεβασμό στο παρελθόν, διατηρώντας ζωντανό τον θρύλο ως ένα είδος συλλογικής, κοινής μνήμης. «Το ετήσιο Φεστιβάλ του Χριστού ξεκίνησε το 1964 και συνεχίζεται πλέον για περισσότερα από 60 χρόνια», λέει. «Ο θρύλος δεν επιβιώνει επειδή όλοι πιστεύουν ότι είναι ιστορικά αληθινός. Επιβιώνει επειδή οι άνθρωποι εκτιμούν τον τόπο, το φεστιβάλ και τη σύνδεσή τους με τις προηγούμενες γενιές».

Και προειδοποιεί ότι δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται απλώς ως συγκερασμός - ως ένα μείγμα Χριστιανισμού και Σιντοϊσμού. Το φεστιβάλ δεν διοργανώνεται από κάποια χριστιανική εκκλησία και δεν περιλαμβάνει συνήθεις χριστιανικές τελετουργίες, όπως αναγνώσεις από τη Βίβλο. «Η κεντρική τελετή είναι μια τελετουργία μνήμης του Σίντο, την οποία πραγματοποιεί ένας τοπικός ιερέας του Σίντο», λέει, σημειώνοντας ότι ο ιερέας εξηγεί μάλιστα κατά τη διάρκεια της ομιλίας του πως η ακριβής ταυτότητα του ανθρώπου που βρίσκεται στον τάφο δεν αποτελεί σημαντικό ζήτημα. Αυτό που έχει σημασία είναι η παρηγοριά και η μνήμη των νεκρών.

«Στην Ιαπωνία έχουμε οκτώ εκατομμύρια θεούς, επομένως τα χριστιανικά και τα σιντοϊστικά δόγματα δεν έχουν αναμειχθεί για να δημιουργήσουν μια νέα θρησκεία. Αντίθετα, το όνομα και η ιστορία του Χριστού ήρθαν από το εξωτερικό και η τοπική κοινότητα τα ενσωμάτωσε σε μια οικεία μορφή τελετουργίας μνήμης».

Είναι έτοιμο το Σίνγκο για περισσότερους τουρίστες;

Επειδή οι περισσότεροι ταξιδιώτες που ενδιαφέρονται πραγματικά να επισκεφθούν το Σίνγκο περιμένουν το ετήσιο φεστιβάλ, η οικονομική επίδραση του γεγονότος ότι το χωριό συνδέεται με ένα τόσο γνωστό όνομα είναι περιορισμένη, ακόμη κι αν αυτό το όνομα είναι ο Ιησούς. Ωστόσο, προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο στη γοητεία της περιοχής. «Η μεγαλύτερη συμβολή του τάφου πιθανότατα δεν είναι τα μεγάλα χρηματικά ποσά, αλλά η προβολή και μια αξιομνημόνευτη ιστορία που επιτρέπει σε ένα χωριό να συστηθεί στον έξω κόσμο», λέει ο Οκαμότο.

Και αυτό είναι καλό, σημειώνει. Το Σίνγκο, που φιλοξενεί περίπου 2.000 κατοίκους, διαθέτει περιορισμένες επιλογές όσον αφορά τη διαμονή, τις μεταφορές και το φαγητό - οι περισσότεροι επισκέπτες μένουν σε κοντινές τουριστικές περιοχές ή στην παραθαλάσσια πόλη Χατσινόχε, η οποία απέχει περίπου μία ώρα.

«Νομίζω ότι είναι σημαντικό να γνωρίσουν οι διεθνείς επισκέπτες μέρη όπως το χωριό Σίνγκο», λέει, αναγνωρίζοντας την ανάγκη να προσελκυστούν τουρίστες σε λιγότερο επισκέψιμες περιοχές της Ιαπωνίας, ώστε να μειωθούν οι πιέσεις από τον υπερτουρισμό. Ωστόσο, τονίζει ότι ο Τάφος του Χριστού δεν θα πρέπει να αποτελεί τον μοναδικό λόγο για να επισκεφθεί κανείς την περιφέρεια Αομόρι.

Αντίθετα, προτείνει να αντιμετωπιστεί ως μια στάση όπου μπορεί κανείς να ακούσει την «εκπληκτική ιστορία του Τάφου του Χριστού», στο πλαίσιο ενός ευρύτερου ταξιδιού στην περιοχή κατά τους θερμότερους μήνες, απολαμβάνοντας τα εντυπωσιακά τοπία σε μέρη όπως το εκπληκτικό φαράγγι Οιράσε και η λίμνη Τοουάντα, και αφιερώνοντας μερικές ημέρες για να εξερευνήσει την πόλη-λιμάνι Χατσινόχε, η οποία απέχει λιγότερο από τρεις ώρες από το Τόκιο με τρένο υψηλής ταχύτητας.

Ο δήμαρχος Σάτο λέει ότι, όπως πολλά μέρη της Ιαπωνίας, έτσι και το Σίνγκο αντιμετωπίζει μείωση του πληθυσμού. Ως εκ τούτου, η βασική του προτεραιότητα αυτή τη στιγμή είναι «πρώτα και κύρια να διασφαλίσουμε ότι οι άνθρωποι που ήδη ζουν εδώ μπορούν να έχουν υγιείς και γεμάτες ζωή καθημερινότητες. Ο στόχος είναι, με φυσικό τρόπο, να γίνει αυτό ένα χωριό στο οποίο οι άνθρωποι θέλουν να ζουν».

Ωστόσο, ελπίζει ότι οι ταξιδιώτες θα εξετάσουν το ενδεχόμενο να το προσθέσουν στα σχέδιά τους. «Για όποιον αναζητά μια ασυνήθιστη εμπειρία σε ένα χωριό γεμάτο μυστήριο - και εδώ υπάρχει άφθονη φύση - θα ήθελα πολύ να έρθει και να τα απολαύσει όλα από κοντά».