Οι πέντε νεκρές εργάτριες στον ακήρυχτο πόλεμο της εργασίας, το θέμα Κεφαλογιάννη – Φλωρίδη που δεν κλείνει και το δημοψήφισμα της Καρυστιανού για τα ελληνοτουρκικά

Μαύρη μέρα

Η χθεσινή ήταν μια «μαύρη» μέρα. Πέντε εργαζόμενες σκοτώθηκαν από την πυρκαγιά στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, ενώ τα αίτια της έκρηξης στο υπόγειο δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστά. Με αυτήν την τραγωδία έρχεται και πάλι στο προσκήνιο το μεγάλο πρόβλημα της ελλιπούς ασφάλειας των εργαζόμενων με ευθύνη της εργοδοσίας και της κυβέρνησης. Γιατί δεν γίνεται μια επιχείρηση, που μεγάλωσε λόγω των αναπτυξιακών νόμων, δηλαδή με το χρήμα και τις εγγυήσεις του κράτους και του δημοσίου, να γίνεται τάφος για τους εργαζόμενούς της. Αν μάλιστα επιβεβαιωθούν τα όσα καταγγέλλουν οι συνδικαλιστές στα Τρίκαλα, πως δηλαδή δεν υπήρχαν επαρκείς έξοδοι διαφυγής από το εργοστάσιο, και πως καταγράφηκαν προβλήματα και στα μηχανήματα που μετρούν τις διαρροές υγραερίου, τότε θα μιλάμε για κανονικό έγκλημα.

Ακήρυχτος πόλεμος

Εκεί έξω στους χώρους δουλειάς υπάρχει ένας «ακήρυχτος πόλεμος». Στην Ελλάδα το 2025 σκοτώθηκαν 201 εργαζόμενοι, ενώ 332 τραυματίστηκαν πολύ σοβαρά. Μια χρονιά νωρίτερα, οι εργαζόμενοι που έχασαν τη ζωή τους στη δουλειά ήταν 146, ενώ η χώρα μας με αυτά τα δεδομένα κατατάσσεται τρίτη στην Ευρώπη στα εργατικά δυστυχήματα. Όλα αυτά ελάχιστα απασχολούν τους κυβερνώντες και τους περισσότερους πολιτικούς. Βλέπετε, αυτό που προβάλλεται είναι η δήθεν «ανάπτυξη» και όχι η ασφάλεια των εργαζομένων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης άλλωστε δεν είπε στην εισήγησή του τίποτα για το θέμα, παρά μόνον εξέφρασε τα συλλυπητήριά του στις οικογένειες των θυμάτων και πως η πυροσβεστική θα βοηθήσει «να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί όπου αναλογούν».

Τα είπαν μα δεν κατέληξαν κάπου

Σας έγραφα χτες πως η υπόθεση με την τροπολογία που εκμεταλλεύτηκε η Όλγα Κεφαλογιάννη για τα οικογενειακά της και ψηφίστηκε στα κρυφά σε άσχετο νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, έχει προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση σε ολόκληρη την κυβέρνηση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε χτες από την υπουργό Τουρισμού να μείνει μετά το υπουργικό και συζήτησαν για λίγα λεπτά το θέμα. Η Όλγα Κεφαλογιάννη πάντως, από όσα μαθαίνω, δεν φαίνεται να έκανε πίσω και να υπερασπίστηκε το δικαίωμά της να κάνει χρήση της τροπολογίας. Έτσι ο Μητσοτάκης μένει μόνος του να διαχειριστεί ένα ζήτημα που προκαλεί αλγεινή εντύπωση στην κοινωνία, αλλά και στο ακροατήριο της κυβέρνησης, βρίσκει αντίθετους τους δικηγόρους ενώ δέχεται και την πίεση της αντιπολίτευσης, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να ζητά παραίτηση του Γιώργου Φλωρίδη.

Εγκλωβισμός

Ο χειρισμός του προβλήματος, μου έλεγαν άνθρωποι που γνωρίζουν το Μαξίμου από μέσα, δεν είναι καθόλου εύκολη για τον πρωθυπουργό, που φαίνεται να είναι θυμωμένος με τους χειρισμούς και της Κεφαλογιάννη και του Φλωρίδη. Δεν μπορεί όμως να πάρει «πειθαρχικά» μέτρα εναντίον τους, γιατί η μεν υπουργός Τουρισμού είναι γόνος ισχυρής οικογένειας της γαλάζιας παράταξης, ο δε υπουργός Δικαιοσύνης εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς του Μαξίμου στη Δικαιοσύνη αγόγγυστα. Κάποιοι άλλοι πάντως μου έλεγαν ότι με αυτήν την ιστορία ο Κυριάκος Μητσοτάκης «φρέσκαρε» τις σημειώσεις του στο τεφτέρι του για τον ανασχηματισμό.

«Καρφιά» για την αμεσότητα χρήσης της διάταξης από την Κεφαλογιάννη

Και βέβαια κλιμακώνονται οι αντιδράσεις στους κόλπους τόσο  της κοινοβουλευτικής ομάδας, όσο και των στελεχών της ΝΔ. Για παράδειγμα, ο Δημήτρης Μαρκόπουλος παίρνει σαφείς αποστάσεις. Ο βουλευτής της Β' Πειραιά τόνισε πως «η αμεσότητα της χρήσης της διάταξης έδωσε τροφή για σχόλια» και υπογράμμισε ότι τα πολιτικά πρόσωπα οφείλουν να είναι «πιο προσεκτικά». Παρά την υποστήριξη της ουσίας του νόμου, ο Μαρκόπουλος επέκρινε τον τρόπο που η Όλγα Κεφαλογιάννη αξιοποίησε τη ρύθμιση. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο βουλευτής στρέφεται κατά της Υπουργού, καθώς είχε χαρακτηρίσει «προκλητική» και την αγορά των χαλιών αξίας 18.000 ευρώ για το Υπουργείο Τουρισμού.

Όλο και πιο δεξιά

Στο μεταξύ η Μαρία Καρυστιανού, μια μέρα γεμάτη θλίψη για το εργατικό δυστύχημα στο εργοστάσιο στα Τρίκαλα, επέλεξε να κάνει μια ανάρτηση για τα... ελληνοτουρκικά. Και τι ανάρτηση ε; «Η διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας και η άσκηση των δικαιωμάτων της χώρας από το διεθνές δίκαιο είναι αδιαπραγμάτευτες και οποιαδήποτε απεμπόλησή τους είναι εθνική προδοσία» έγραψε μεταξύ άλλων η επίδοξη πολιτικός, που θέλει να κυβερνήσει και τη χώρα. Η φρασεολογία της, πάντως, είναι σκληρά δεξιά, ενώ τα περί «εθνικής προδοσίας» τα έχουμε ακούσει μόνο από ακροδεξιούς πολιτικούς. Η Καρυστιανού επιτέθηκε, δε, στον Κυριάκο Μητσοτάκη επειδή -λέει- θα κάτσει στο τραπέζι της συζήτησης με τον Ερντογάν. Δηλαδή τι θέλει η Καρυστιανού; Να ζωστούμε φυσεκλίκια και να πάμε να πάρουμε την Αγιά Σοφιά;

Και γι αυτό δημοψήφισμα;

Η Καρυστιανού είπε δε πως θα πρέπει να γνωστοποιηθούν «ποια τα θέματα προς συζήτηση, ως σας έχουν επίσημα γνωστοποιηθεί, ώστε οι Έλληνες Πολίτες να κρίνουν την ανάγκη ή μη διενέργειας της συνάντησης αυτής». Δηλαδή μετά τις αμβλώσεις, θα κάνουμε δημοψήφισμα και για το αν θα δουν οι Έλληνες κυβερνώντες τους Τούρκους;

Πόλεμος στη Διαμαντοπούλου

Δεν ξέρω αν το έχετε πάρει χαμπάρι, αλλά ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι, που θα δραστηριοποιηθούν στον τομέα της μεταφοράς του αμερικάνικου υγροποιημένου φυσικού αερίου στην Ελλάδα, τα έχουν «πάρει» με την Άννα Διαμαντοπούλου. Το κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ υποστήριξε σε συνέντευξή της τη θέση πως η Ευρωπαϊκή Ένωση και κατ' επέκταση η Ελλάδα πρέπει να «σπάσει» τις συμφωνίες με τις ΗΠΑ με αιχμή την ενέργεια και την αγορά οπλικών συστημάτων. Οι συγκεκριμένοι όμιλοι, με ισχυρή παρουσία και σε μίντια, έχουν ξεκινήσει «σταυροφορία» εναντίον της Διαμαντοπούλου προκαλώντας μάλιστα το Νίκο Ανδρουλάκη να πάρει θέση για το θέμα.

Διαμαντοπούλου και Λαφαζάνης

Θέση βέβαια πήρε η Νάντια Γιαννακοπούλου, που σε τηλεοπτική της συνέντευξη ρωτήθηκε σχετικά και έβαλε κατά της Άννας Διαμαντοπούλου λέγοντας το αμίμητο: «Είπαμε να κάνουμε διεύρυνση, αλλά δεν θα πάρουμε και το Λαφαζάνη, ούτε θα ακολουθήσουμε αυτές τις λογικές». Η βουλευτής είπε μάλιστα ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι υπέρ των ενεργειακών συμφωνιών, επειδή πιστεύουμε ότι βοηθούν την ενεργειακή αυτονομία της Ευρώπης και την απεξάρτηση από τη Ρωσία. Τελεία. Και το λέω με πεποίθηση».

Αναιμικές πρωτοβουλίες

Πέρασε μπροστά μου μια ανάρτηση για μια μάζωξη που έκαναν οπαδοί του Αλέξη Τσίπρα στα Βριλήσσια την περασμένη Κυριακή. Η καμιά πενηνταριά παριστάμενοι, που μένουν στα βόρεια προάστια, εξέδωσαν κείμενο με το οποίο έλεγαν «αποδεχόμαστε την πρόσκληση του Αλέξη Τσίπρα». Είναι η τέταρτη, αν δεν κάνω λάθος, πρωτοβουλία που ξεπηδά, αλλά κι αυτή είναι αναιμική. Εκεί στην Αμαλίας, βλέπουν τις εικόνες αυτές και χαίρονται;

Κέρδισαν χρόνο

Από την άλλη, το συνέδριο της Νέας Αριστεράς, που επρόκειτο να αποφασίσει μεταξύ άλλων για το αν θέλει συνεργασία με τον Αλέξη Τσίπρα, απασχόλησε κυρίως τους «μύστες» των διεργασιών στο «αριστεροχώρι», ελέω και των χαμηλών δημοσκοπικών ποσοστών της. Ωστόσο έχει ενδιαφέρον πως ο Αλέξης Χαρίτσης και άλλοι βουλευτές χάρηκαν για μια πολιτική απόφαση που φαίνεται να του βάζει εμπόδια να έρθει σε συνεννόηση με τον πρώην πρωθυπουργό. Και είναι η στιγμή που θυμήθηκα το γνωστό κλισέ, πως συχνά οι αποφάσεις των συνεδρίων συχνά παραβιάζονται από την ίδια τη ζωή. Με άλλα λόγια, όσο οι αποφάσεις δεν απορρίπτουν ευθέως και ονομαστικά την συνεργασία με άλλα κόμματα και πρόσωπα, όσοι τις επιθυμούν απλά κερδίζουν χρόνο. Και όταν έρθει η στιγμή θα κινηθούν ανάλογα, ακόμα και ενάντια στο πνεύμα των συλλογικών αποφάσεων.

Τι θα κάνει τελικά ο Αντώνης Σαμαράς;

Σκεφτόνουν προχθές και τον Αντώνη Σαμαρά και πρέπει να σημειώσω ότι το τοπίο γύρω από τις προθέσεις του γίνεται ολοένα και πιο θολό, καθώς ο Μεσσήνιος φαίνεται να επιλέγει την τακτική «λελογισμένης σύγκρουσης». Μου λένε πως, παρά τη σκληρή ρητορική και τις αιχμηρές παρεμβάσεις του που προκαλούν νευρικό κλονισμό στο Μέγαρο Μαξίμου, η τελική απόφαση για την ίδρυση ενός νέου κομματικού φορέα δείχνει να απομακρύνεται οριστικά από το τραπέζι.

Η στρατηγική του θα παραμείνει επικεντρωμένη στον «ανταρτοπόλεμο», με στόχο να προκαλέσει τη μέγιστη δυνατή πολιτική ζημιά στην κυβερνητική συνοχή, ειδικά στα εθνικά θέματα και την ιδεολογική ταυτότητα της παράταξης. Ωστόσο, μαθαίνω πως πέρα από τους πολιτικούς συσχετισμούς, υπάρχουν και σοβαροί προσωπικοί λόγοι που τον οδηγούν στο να μην κάνει το «άλμα» για έναν δικό του σχηματισμό. Ο Σαμαράς θα προτιμήσει, όπως όλα δείχνουν, τον ρόλο του ιδεολογικού εγγυητή και θεματοφύλακα των αξιών της ευρύτερης συντηρητικής παράταξης, εκτιμώντας ότι η επιρροή του είναι μεγαλύτερη όσο παραμένει ένας ισχυρός πόλος πίεσης, παρά ως αρχηγός ενός κόμματος με αβέβαιο μέλλον.

Η ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ σε πλήρη αποσύνθεση

Η εικόνα της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ στις Βρυξέλλες αντανακλά πλέον την ευρύτερη κρίση της Κουμουνδούρου, με τους τέσσερις ευρωβουλευτές που εξελέγησαν με τη σημαία του κόμματος να ακολουθούν αποκλίνουσες πορείες.

Ο Νίκος Παππάς, μετά τη διαγραφή του, δείχνει να απολαμβάνει την ανεξαρτησία του, έχοντας προ πολλού αποξενωθεί από το κόμμα. Η Έλενα Κουντουρά τηρεί μια ηχηρή στάση αναμονής, ενώ ο Νικόλας Φαραντούρης επέλεξε την πλήρη αυτονομία. Την ίδια στιγμή, ο Κώστας Αρβανίτης προσπαθεί να ισορροπήσει, ζυγίζοντας τις δυνάμεις του ανάμεσα στην τωρινή ηγεσία, τη Νέα Αριστερά και τις διεργασίες στην κεντροαριστερά.

Το νέο αμυντικό δόγμα της Ελλάδας: Από τις αγορές ραφιού στη βιομηχανική συμπαραγωγή

Ο χάρτης της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας μετασχηματίζεται ριζικά, εγκαταλείποντας το παρωχημένο μοντέλο του «απλού αγοραστή». Η νέα στρατηγική εδράζεται σε δύο πυλώνες: τη βιομηχανική ραχοκοκαλιά (ΕΑΣ, ΕΑΒ, ΕΛΒΟ, METLEN) και το αναπτυσσόμενο τεχνολογικό οικοσύστημα (THEON, IDE, SCYTALYS). Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος επιμένει πως η χώρα δεν πρέπει να λειτουργεί ως «χρηματοδότης» ξένων προγραμμάτων, αλλά να διασφαλίζει ότι μέρος της προστιθέμενης αξίας και της τεχνογνωσίας ριζώνει στην εγχώρια παραγωγή.

Στο επίκεντρο αυτής της «επιστροφής» βρίσκονται τα ναυπηγεία (Σκαραμαγκάς, Ελευσίνα, Σαλαμίνα), που πλέον διεκδικούν ρόλο πέρα από την απλή συντήρηση. Η λογική της συνεργατικότητας, την οποία προκρίνει ο Κριστιάν Χατζημηνάς, αποτελεί το «κλειδί» για τη διεθνή αγορά. Η THEON προωθεί κοινά πακέτα υποκατασκευών, συνδυάζοντας για παράδειγμα ελληνικά ηλεκτροοπτικά με στρατιωτικά οχήματα. Σε ένα πεδίο επιχειρήσεων στο οποίο κυριαρχούν drones και δικτυοκεντρικές εφαρμογές, η Ελλάδα καλείται να μετατρέψει την τεχνολογική της εξειδίκευση σε ανταγωνιστικό προϊόν, διασφαλίζοντας ότι το «εγχώριο αποτύπωμα» θα ισοδυναμεί με μια ουσιαστική βιομηχανική αναγέννηση.

Το ορόσημο του 2025, η τραπεζική επιστροφή και η υπεραπόδοση έναντι ομολόγων

Το 2025 καταγράφηκε ως έτος-σταθμός για την ελληνική κεφαλαιαγορά, με τις εισηγμένες να μοιράζουν στους μετόχους τους το αστρονομικό ποσό των 6 δισ. ευρώ. Η επίδοση αυτή καταρρίπτει το «στοιχειωμένο» ρεκόρ του 2007 (5,4 δισ.), σηματοδοτώντας την πλήρη μετάβαση του Χρηματιστηρίου Αθηνών στα ευρωπαϊκά πρότυπα ανεπτυγμένων αγορών. Με εντυπωσιακή αύξηση 42% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, η εταιρική κερδοφορία-ρεκόρ μεταφράστηκε σε άμεση ρευστότητα, ενισχύοντας την εμπιστοσύνη των διεθνών χαρτοφυλακίων.

Η «ολική επαναφορά» των συστημικών τραπεζών αποτέλεσε τον κύριο καταλύτη αυτής της έκρηξης. Μετά από 15 χρόνια «ξηρασίας», ο κλάδος εξομαλύνθηκε πλήρως, με τις διανομές να υπερδιπλασιάζονται μέσα σε μια χρονιά, ξεπερνώντας τα 1,9 δισ. ευρώ. Η μερισματική απόδοση της αγοράς σκαρφάλωσε στο 4,4%, αφήνοντας κατά πολύ πίσω της τόσο τις αποδόσεις των 10ετών ομολόγων (3,39%) όσο και τις καθηλωμένες προθεσμιακές καταθέσεις.

Πίσω από τα νούμερα κρύβεται η εντυπωσιακή πορεία της κερδοφορίας, η οποία από τις ζημίες των προηγούμενων δεκαετιών εκτινάχθηκε στα 11,3 δισ. ευρώ.Οι επενδυτές απολαμβάνουν πλέον σταθερή ορατότητα, καθώς οι πρώτες πληρωμές ενδιάμεσων μερισμάτων για το 2026 έχουν ήδη ξεκινήσει. Το Χρηματιστήριο δεν είναι πια ο «φτωχός συγγενής» της Ευρώπης, αλλά μια μηχανή παραγωγής αξίας που δικαιώνει όσους πίστεψαν στην ανθεκτικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων.

Κάθετος Διάδρομος: Η «άγονη» δημοπρασία και το ρυθμιστικό θρίλερ

Η δημοπρασία για τη δέσμευση δυναμικότητας στον Κάθετο Διάδρομο (Vertical Corridor) επιβεβαίωσε τη διστακτικότητα της αγοράς, καθώς το ενδιαφέρον παρέμεινε σε οριακά επίπεδα. Υποβλήθηκε μία μόλις προσφορά για τη μεταφορά 48 MWh φυσικού αερίου μέσω του τερματικού της Ρεβυθούσας, ενώ οι οδεύσεις μέσω του FSRU Αλεξανδρούπολης και του αγωγού TAP έμειναν στα αζήτητα.

Η εικόνα αυτή, που έρχεται σε συνέχεια της άγονης διαδικασίας του Δεκεμβρίου, αντανακλά τη γεωπολιτική αβεβαιότητα, αλλά και ένα σοβαρό θεσμικό παράδοξο. Πηγές του ΥΠΕΝ αποδίδουν το «μούδιασμα» των επενδυτών στην αμφίσημη στάση των Βρυξελλών. Ενώ η ΕΕ επικύρωσε το νομικά δεσμευτικό σχέδιο για την πλήρη κατάργηση του ρωσικού αερίου έως το 2027, οι ρυθμιστικές εκκρεμότητες για τις νέες ενεργειακές οδούς παραμένουν «στον αέρα», αποθαρρύνοντας τις μακροχρόνιες δεσμεύσεις.

Ο Κάθετος Διάδρομος, που φιλοδοξεί να συνδέσει την Ελλάδα με τα Βαλκάνια και την Ουκρανία, αποτελεί τη στρατηγική «ραχοκοκαλιά» για την απεξάρτηση από τη Μόσχα. Ωστόσο, οι υψηλές ταρίφες διέλευσης και η έλλειψη συντονισμού μεταξύ των εθνικών διαχειριστών (TSOs) φαίνεται να φρενάρουν την εμπορική του αξιοπιστία. Παρά τη σημερινή απογοήτευση, το ΥΠΕΝ δηλώνει αισιόδοξο, ποντάροντας στην ανάγκη της κεντρικής Ευρώπης για LNG όσο πλησιάζουμε στο οριστικό «διαζύγιο» με την Gazprom.

Ο χρυσός στα 5.000 δολάρια και το «τραύμα» στη διεθνή τάξη

Η διεθνής οικονομική σκηνή θυμίζει ναρκοπέδιο, με τις ευρωατλαντικές σχέσεις να δέχονται το ισχυρότερο πλήγμα της μεταπολεμικής ιστορίας. Παρά την απόσυρση των αμερικανικών απειλών για δασμούς με φόντο τη Γροιλανδία, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν προειδοποιεί πως η αλλαγή στη διεθνή τάξη είναι πλέον «μόνιμη».

Το ράλι των πολύτιμων μετάλλων αποτελεί τον πιο αδιάψευστο μάρτυρα αυτής της αβεβαιότητας. Τη Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2026, ο χρυσός έσπασε το ιστορικό φράγμα των 5.000 δολαρίων, σημειώνοντας άνοδο 15% από την αρχή του έτους, μετά το εντυπωσιακό +64% του 2025. Την ίδια στιγμή, το ασήμι πλησιάζει τα 100 δολάρια ανά ουγκιά.

Οι επενδυτές εγκαταλείπουν το δολάριο, τρομαγμένοι από την πρωτοφανή επίθεση στην ανεξαρτησία της Fed. Η άσκηση ποινικής δίωξης κατά του Τζερόμ Πάουελ για το κόστος ανακαίνισης των κεντρικών γραφείων της Κεντρικής Τράπεζας θεωρείται από την αγορά ως πρόσχημα για τον έλεγχο των επιτοκίων.

Παρά τη γεωοικονομική αστάθεια, η αγορά μετοχών παρουσίασε σημάδια ανάκαμψης μέσω του λεγόμενου TACO (Trump Always Chicken Out) Trade - της στρατηγικής των επενδυτών να «αγοράζουν τη βουτιά» ποντάροντας στην τελική υπαναχώρηση του Αμερικανού Προέδρου από τις ακραίες απειλές του. Αν και το παγκόσμιο ΑΕΠ αντέχει στο 3,3%, ο οίκος Scope κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, προβλέποντας πως το αμερικανικό δημόσιο χρέος θα εκτιναχθεί στο 140% του ΑΕΠ έως το 2030.