Η επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν χωρίς «φερετζέ», η συμπαράταξη της Αθήνας με τον Τραμπ και η στροφή του Μητσοτάκη αλά Άδωνις

Επίθεση χωρίς «φερετζέ»

Ακόμα μια βδομάδα ξημερώνει με τον κόσμο να βρίσκεται στη σκιά πολεμικών ενεργειών των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή μας. Τραμπ και Νετανιάχου έκαναν τελικά πράξη τις απειλές τους το Σάββατο βομβαρδίζοντας ανηλεώς το Ιράν, ενώ οι Ιρανοί απάντησαν με επιθέσεις σε γειτονικές χώρες. Τα τελευταία χρόνια, ιδίως από τη στιγμή που ανέλαβε την διακυβέρνηση των ΗΠΑ ο Τραμπ, έχουν δει πολλά τα μάτια μας καταδεικνύοντας πως το διεθνές δίκαιο είναι ένα πια κουρελόχαρτο. Το πιο σοκαριστικό, όμως, αυτή τη φορά είναι πως οι επιτιθέμενοι ΗΠΑ και Ισραήλ δεν κατασκεύασαν καν έναν λόγο για να πλήξουν μια άλλη χώρα, δεν φόρεσαν τον «φερετζέ» της νομιμότητας. Χαρακτηριστικό είναι πως λίγες ώρες πριν ξεκινήσουν οι βομβαρδισμοί, στη Γενεύη γίνονταν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας, με τον υπουργό εξωτερικών του Ομάν να ανακοινώνει πως υπήρξε «αξιοσημείωτη πρόοδος». Οι διαβουλεύσεις θα συνεχίζονταν αυτή τη βδομάδα στη Βιέννη, αλλά ο Τραμπ και ο Νετανιάχου είχαν άλλα σχέδια.

Ντιλάρισμα

Οι πιο νηφάλιοι διεθνείς αναλυτές θεωρούν πάντως πως η επίθεση στο Ιράν δεν σχετίζεται ουσιαστικά με το πυρηνικό του πρόγραμμα, αλλά έχει στόχο την «αλλαγή καθεστώτος» στη χώρα. Εξ ου και η στοχοποίηση του Αγιατολάχ Χαμενεΐ, ο οποίος εν τέλει σκοτώθηκε από τις επιθέσεις των ισραηλινών. Πολλοί εκτιμούν πως το θεοκρατικό καθεστώς στο Ιράν λόγω δομής και φύσης δεν ανατρέπεται με εξωτερική παρέμβαση, γι αυτό και θεωρούν πως στόχος των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι στην πραγματικότητα το «ντιλάρισμα» με τον διάδοχο του Χαμενεΐ. Να συμβεί, δηλαδή, κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στη Βενεζουέλα μετά την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο.

Μητσοτάκης υπέρ Τραμπ

Διάβασα και εγώ στην αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη στα γεγονότα γύρω από την επίθεση στο Ιράν. Και στάθηκα στην φράση του πως η σταθερότητα στην περιοχή «προϋποθέτει τον αποτελεσματικό έλεγχο του πυρηνικού και βαλλιστικού προγράμματος του Ιράν, ώστε να αποτραπεί η απόκτηση πυρηνικού όπλου». Μα γι αυτό ακριβώς δεν γίνονταν οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν στη Γενεύη; Και σε αυτή την περίπτωση ο Μητσοτάκης τάσσεται (όχι μεγαλόφωνα) στο πλευρό του Τραμπ. Και φανταστείτε πως η Ελλάδα είναι μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ...

Έγκλημα

Στο μεταξύ περιμένω να ακούσω τι θα έχουν να απαντήσουν οι κάθε λογής τραμπικές ορντινάντσες και εδώ στην Ελλάδα, όταν (και αν) τους τεθεί το ζήτημα του βομβαρδισμού σε δημοτικό σχολείο στην Μινάμπ του Ιράν, όπου σκοτώθηκαν δεκάδες μαθήτριες. Δεν θα εκπλαγώ αν κάποιος πει πως τα παιδάκια «απελευθερώθηκαν» μια και καλή από τους δυνάστες μουλάδες...

Η «πυριτιδαποθήκη» του Ορμούζ: Η Αθήνα σε κατάσταση εγρήγορσης

Η Μέση Ανατολή φλέγεται, με το Μέγαρο Μαξίμου να βρίσκεται σε κατάσταση απόλυτης επιφυλακής μπροστά στο ενδεχόμενο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσινγκτον, που, όπως λέγεται και γράφεται, μπορεί να βάλει και τη χώρα μας σε επικίνδυνα μονοπάτια και στο επίκεντρο της σύγκρουσης. Η αίσθηση που αποκομίζω είναι πως η ελληνική κυβέρνηση δεν αντιμετωπίζει τις εξελίξεις ως έναν μακρινό πόλεμο, αλλά ως έναν άμεσο κίνδυνο που όχι μόνο μπορεί να «πνίξει» την παγκόσμια οικονομία και νομοτελειακά την ελληνική. Αν το Ιράν κλείσει τα Στενά του Ορμούζ, οι ενεργειακές ροές θα εκτροχιαστούν, συμπαρασύροντας το κόστος μεταφοράς αργού πετρελαίου και φυσικού αερίου σε επίπεδα που θα προκαλέσουν νέα πληθωριστική πίεση στην ελληνική αγορά, ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια σταθεροποίησης των τιμών.

Οι εφοπλιστές μπροστά στο φάντασμα του Ορμούζ

Δεν είναι, όμως, μόνο η ανησυχία του Μαξίμου. Η αγωνία στην ελληνική ναυτιλιακή κοινότητα έχει χτυπήσει «κόκκινο», καθώς οι τελευταίες εξελίξεις στο Ιράν απειλούν να μετατρέψουν τους θαλάσσιους διαδρόμους σε πεδία συγκρούσεων. Μου λένε πως στα γραφεία του Πειραιά επικρατεί έντονη ανησυχία, αφού ο ελληνικός στόλος, που κυριαρχεί στις μεταφορές αργού πετρελαίου, είναι ο πλέον εκτεθειμένος σε περίπτωση κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ. Η αίσθηση που αποκομίζω είναι πως το ρίσκο για τα τάνκερ που διασχίζουν την περιοχή έχει εκτοξευθεί, με τα ασφάλιστρα να καλπάζουν και τους εφοπλιστές να αναθεωρούν καθημερινά τα δρομολόγια, φοβούμενοι όχι μόνο τις υλικές ζημιές, αλλά και την ασφάλεια των πληρωμάτων τους σε μια ζώνη όπου η στρατιωτική «ανάφλεξη» είναι άγνωστο που μπορεί να οδηγήσει, αλλά και ποια θα είναι η έκτασή της.

Ασφάλεια, κόστος και το «στοίχημα» της εφοδιαστικής αλυσίδας

Το κλίμα αβεβαιότητας δεν αφορά μόνο στις τιμές των καυσίμων, αλλά την ίδια την επιβίωση της ναυτιλιακής δραστηριότητας σε περιοχές υψηλού κινδύνου. Οι πληροφορίες μου αναφέρουν ότι κορυφαίοι παράγοντες του κλάδου βρίσκονται σε διαρκή επικοινωνία με το Υπουργείο Ναυτιλίας, ζητώντας διαβεβαιώσεις για τη δυνατότητα παρέμβασης των διεθνών ναυτικών δυνάμεων σε περίπτωση κρίσης. Η αγωνία τους εστιάζει στην ισορροπία μεταξύ της διατήρησης των κερδών από τις υψηλές ναυλώσεις και του δυσβάστακτου κόστους ασφάλισης, το οποίο αν ξεπεράσει ένα όριο, θα καταστήσει την πλοήγηση στα Στενά απαγορευτική. Οι Έλληνες εφοπλιστές, έχοντας «χρυσοπληρώσει» την εμπειρία τους σε ανάλογες κρίσεις, αντιλαμβάνονται πως η κλιμάκωση στο Ιράν δεν είναι μια πρόσκαιρη αναταραχή, αλλά μια δομική αλλαγή που μπορεί να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και που απαιτεί ταχύτητα και απόλυτη ψυχραιμία.

Υιοθετεί την «γραμμή» Γεωργιάδη

Με όλα όσα συνέβησαν στο Ιράν, ξεχάσαμε (και δικαιολογημένα) τα όσα συνέβησαν την Παρασκευή στη Βουλή κατά το «μπρα-ντε-φερ» ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και το Νίκο Ανδρουλάκη μετά την ερώτηση που κατέθεσε ο πρώτος για τα ενεργειακά. Μου έκανε εντύπωση η πολύ επιθετική στάση του πρωθυπουργού έναντι της Χαριλάου Τρικούπη και στάθηκα σε δυο απανωτές αποστροφές του. Στην πρώτη ο Μητσοτάκης είπε προς το ΠΑΣΟΚ πως «δεν μετακομίζετε στο ΚΚΕ, σας παρακαλώ πολύ; Έχετε ταυτιστεί που έχετε ταυτιστεί απόλυτα με την αριστερά, να δω τι άλλο θα ακούσω πια σε αυτή την αίθουσα». Ο Μητσοτάκης φαίνεται πως έχει αποφασίσει να στρίψει τελείως δεξιά, να υιοθετήσει αντι-αριστερή φρασεολογία και τελικά εμφανίζεται ως μια πιο ήπια εκδοχή του Άδωνι Γεωργιάδη που επί μια και πλέον βδομάδα ούρλιαζε περί διαφόρων «κομμουνιστών».

Μητσοτάκης και ΟΠΕΚΕΠΕ

Αμέσως μετά ο Μητσοτάκης στράφηκε κατά της Μιλένας Αποστολάκη. Απευθυνόμενος στη βουλεύτρια του ΠΑΣΟΚ είπε: «μην παίρνετε αυτό το οργισμένο ύφος. Αφήστε το αυτό για τις Εξεταστικές». Το να το λες αυτό στην Αποστολάκη είναι οριακά γελοίο, από τη στιγμή που η συγκεκριμένη ήταν μαχητική, αλλά και αρκούντως νηφάλια κατά τις εργασίες της Εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, κάνοντας καλά τη δουλειά της. Ο Μητσοτάκης λοιπόν, όχι μόνο υιοθετεί το στυλ του Μακάριου Λαζαρίδη, αλλά δείχνει να προσεταιρίζεται και τα κάθε λογής λαμόγια που ξεμπρόστιασε η Αποστολάκη στις εργασίες της Επιτροπής. Βλέπετε, εκλογές έρχονται και δεν θέλει να τα «σπάσει» με τα γαλάζια συστήματα που πλούτισαν από τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Δεν είπε τίποτα για τις υποκλοπές

Να σημειώσω επίσης πως ο Μητσοτάκης, αν και αρχικά δεσμεύθηκε ότι θα απαντήσει στον Ανδρουλάκη για τις υποκλοπές και την απόφαση του δικαστηρίου στη δευτερολογία, δεν το έκανε. Απλά αποδέχτηκε να γίνει μια προ ημερησίας συζήτηση στη Βουλή για το κράτος δικαίου. Φαίνεται πως η απόφαση έχει προκαλέσει αμηχανία στο Μαξίμου.

Διχασμό στο ΠΑΣΟΚ θέλει το Μαξίμου

Προκάλεσε εντύπωση σε ορισμένους η διττή στάση του Μαξίμου έναντι του ΠΑΣΟΚ. Από τη μία ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επιλέξει να αντιπαρατεθεί με το ΠΑΣΟΚ, κατηγορώντας το ότι έχει προσεγγίσει την αριστερά. Από την άλλη ο Θοδωρής Λιβάνιος την ίδια μέρα, ερωτηθείς για τις συνεργασίες, είπε: «Προφανώς υπάρχουν συγκλίσεις με διάφορα κόμματα. Ένα κυρίως κόμμα που βρίσκεται λίγο πιο αριστερά από τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ το οποίο θα μπορούσε ενδεχομένως, αλλά όταν θα έρθει η ώρα θα γίνει ο διάλογος με τα κόμματα, αν συμφωνήσουν έχει καλώς, αν δεν συμφωνήσουν πάλι ο λαός...». Μην νομίζετε πως είναι αντιπαραθετικές οι δηλώσεις. Απλά το Μαξίμου θέλει να δημιουργήσει πόλωση εντός του ΠΑΣΟΚ, κατηγορώντας αφενός την ηγεσία του ότι έχει γίνει «αριστερή» και σημειώνοντας υπογείως πως η «ψυχή» της Χαριλάου Τρικούπη βρίσκεται κοντά στη ΝΔ.

Ο Νίκος Δένδιας απέναντι στο «εκσυγχρονιστικό» οικοδόμημα

Πάμε και στα της ΝΔ: Ο Νίκος Δένδιας δεν κρύβεται πλέον πίσω από το υπουργικό του γραφείο, αλλά «χτίζει» μεθοδικά το δικό του πολιτικό αφήγημα, προαναγγέλλοντας την επιστροφή στις ιδρυτικές αρχές της Νέας Δημοκρατίας. Μου λένε πως ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το σημερινό Μαξίμου έχει απομακρυνθεί επικίνδυνα από τον κοινωνικό πυρήνα της παράταξης, μετατρέποντας το κόμμα σε μια απρόσωπη τεχνοκρατική μηχανή.

Το Συνέδριο του Μαΐου ως αφετηρία για τη «γαλάζια» ανατροπή

Η κλεψύδρα για τη μετωπική σύγκρουση στο Συνέδριο του Μαΐου έχει ήδη αρχίσει να αδειάζει. Οι πληροφορίες μου αναφέρουν ότι ο Δένδιας αναζητά το ιδανικό timing για να μετατρέψει την εσωκομματική γιορτή σε αρένα ιδεολογικού ξεκαθαρίσματος. Η αίσθηση που αποκομίζω είναι πως η «γαλάζια» βάση βλέπει πλέον στο πρόσωπό του τον εκφραστή μιας πολιτικής που δεν εξυπηρετεί μόνο ελίτ, αλλά επιστρέφει στις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η σύγκρουση αυτή αφορά στο μέλλον της παράταξης, με τον Υπουργό να ποντάρει στην απογοήτευση των στελεχών που αισθάνονται ότι η Νέα Δημοκρατία έχει γίνει «ξένο σώμα» για τις αρχές της.

Το «κυνήγι της ειρήνης» στα μίντια: Το Μαξίμου μπροστά στο προεκλογικό τοπίο

Το Μέγαρο Μαξίμου έχει εγκαινιάσει έναν κύκλο έντονης κινητικότητας, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους στενούς του συνεργάτες να πραγματοποιούν διαδοχικές συναντήσεις με κορυφαίους επιχειρηματίες και πρόσωπα που καθορίζουν την ατζέντα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Μου λένε πως ο στόχος αυτής της «διπλωματίας των κεκλεισμένων θυρών» είναι ξεκάθαρος: η εδραίωση μιας άτυπης εκεχειρίας ενόψει της κρίσιμης προεκλογικής περιόδου. Στην κυβέρνηση υπάρχει έντονη αγωνία για τη δημιουργία «καθαρού» επικοινωνιακού τοπίου, όπου η διαχείριση της ακρίβειας και τα εθνικά θέματα -που βρίσκονται στην κορυφή των προκλήσεων- θα προβάλλονται με τρόπο που να ευνοεί το κυβερνητικό «success story», αποφεύγοντας τις δυσάρεστες εκπλήξεις από τα επιτελεία της ενημέρωσης.

Η ανάγκη για προεκλογική «νηνεμία» και οι ισορροπίες ισχύος

Η κυβέρνηση, έχοντας απέναντί της σκηνικό αυξημένης αβεβαιότητας λόγω της γεωπολιτικής κρίσης στη Μέση Ανατολή, των εσωκομματικών τριγμών της ακρίβειας και της κατάρρευσης των ποσοστών στην επαρχία, επιδιώκει να διασφαλίσει ότι τα media δεν θα αποτελέσουν «αγκάθι» στην πορεία προς τις κάλπες. Οι πληροφορίες μου αναφέρουν ότι στις συναντήσεις αυτές συζητείται το πώς θα αποτραπεί η κλιμάκωση της κριτικής σε θέματα που προκαλούν φθορά, όπως οι υποκλοπές ή οι χειρισμοί στα εθνικά. Η αίσθηση που αποκομίζω είναι πως το Μαξίμου προσπαθεί να «κλειδώσει» τις ισορροπίες με τους ισχυρούς παράγοντες της αγοράς, προσφέροντας σε αντάλλαγμα μια προοπτική σταθερότητας. Παρά τις προσπάθειες «ειρήνευσης», η ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού είναι τέτοια που οτιδήποτε άλλο εκτός από πλήρη συστράτευση στο κυβερνητικό αφήγημα θα θεωρηθεί από το πρωθυπουργικό επιτελείο ως αποτυχία του πλάνου «καθαρού τοπίου».

Ο... παράγοντας-παρατράγουδο και το κουμάντο σε τηλεοπτικό σταθμό

Παράγοντας-παρατράγουδο της Νέας Δημοκρατίας περιφέρεται, έχοντας στο πλευρό του έναν δημοσιογράφο, στα στέκια της Αθήνας και των Βορείων Προαστίων και ισχυρίζεται πως «κάνει κουμάντο» σε περιφερειακό τηλεοπτικό σταθμό. Ομολογώ πως όσα λέει ο εν λόγω παράγοντας μου κάνουν εντύπωση, καθώς πίστευα μέχρι σήμερα ότι άλλο ήταν το πρόσωπο με πολιτικό εκτόπισμα που βρισκόταν πίσω από το συγκεκριμένο κανάλι. Ο συγκεκριμένος τηλεοπτικός σταθμός πάντως, για τον οποίο στο παρελθόν έγινε ντόρος και για τον οποίο διαπανώνονται μεγάλα ποσά, όπως μαθαίνω, σύντομα θα απασχολήσει τις παραπολιτικές στήλες. Για να είμαι πιο ακριβής τα φώτα είναι στραμμένα στον μυστηριώδη επιχειρηματία που ηγείται του εγχειρήματος. 

«Πόρτα» Ανδρουλάκη στον Τσίπρα

Και μιας και έπιασα τα του ΠΑΣΟΚ, μια αποστροφή του Νίκου Ανδρουλάκη στην Καθημερινή με τσίγκλησε. Σε ερώτηση αν αφορά τον Αλέξη Τσίπρα το προσκλητήριο του ΠΑΣΟΚ για έναν «εναλλακτικό πόλο εξουσίας», ο πρόεδρος του κόμματος είπε: «Πρόσωπα που έχουν ασκήσει πολιτικές, που έχουν κριθεί και που στο τέλος ευνόησαν τη Νέα Δημοκρατία, δεν νομίζω ότι αποτελούν λύσεις απέναντι στη Νέα Δημοκρατία». Είναι προφανές πως ο Ανδρουλάκης θέλει να «στεγανοποιήσει» το ΠΑΣΟΚ, αλλά απομένουν αρκετοί μήνες μέχρι τις κάλπες και ουδείς ξέρει ποια σχήματα θα κατέβουν, αλλά και ποια θα είναι η δυναμική των κομμάτων. Και δεν ξέρω αν τελικά ο Ανδρουλάκης επιμένοντας να χτυπά τον Τσίπρα, καταφέρνει να ανοιχτεί στον κόσμο που τον είχε ψηφίσει στο παρελθόν.

«Δυο ξένοι» Καρυστιανού και λοιποί συγγενείς

Από τις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη το Σάββατο κρατώ δύο γεγονότα. Ο κόσμος που κατέβηκε ήταν πολύς, παραδόξως πολύς αν κρίνω από τα όσα έχουν μεσολαβήσει τον τελευταίο χρόνο και την δριμύτητα με την οποία η κυβέρνηση επιτίθεται σε όποιον μιλά για συγκάλυψη. Αυτό δείχνει πως το θέμα ακόμα συγκινεί και μια μερίδα πολιτών παρακολουθεί με δυσαρέσκεια τις κινήσεις των κυβερνώντων. Κρατώ όμως και το γεγονός πως στο σύλλογο των συγγενών των Τεμπών υπάρχει πια εχθρότητα ανάμεσα στην νέα διοίκηση και την Μαρία Καρυστιανού, που δεν καταλάγιασε ούτε την ημέρα της επετείου του τραγικού δυστυχήματος. Η ίδια ζήτησε να μιλήσει, δεν έδειξε η άλλη πλευρά ιδιαίτερη θέρμη και η ολιστική παιδίατρος αποφάσισε να υποχωρήσει, αφήνοντας όμως κατόπιν αιχμές σε δηλώσεις της σε κανάλια και ιστοσελίδες. Θεωρώ πως ήταν λογική η άρνηση να της δοθεί βήμα, γιατί μια ομιλία της θα μετατρεπόταν σε δική της πολιτική συγκέντρωση.

«Ζωντάνεψε» ο Κληρίδης

Σας πάω μέχρι την Κύπρο, καθώς είδα πως το Παγκύπριο Συνέδριο του Δημοκρατικού Συναγερμού ξεκίνησε με το ολόγραμμα του ιδρυτή, Γλαύκου Κληρίδη, που θήτευσε και πρόεδρος της Κύπρου. Ελπίζω να μην πάρουν μάθημα οι εν Ελλάδι επιτελείς των κομμάτων και δούμε ανάλογο γκροτέσκο σόου στα συνέδρια που επίκεινται. Αφήστε που ορισμένοι δεν θα ήθελαν να προβάλλουν τους ιδρυτές της παράταξης, για να μην κερδίσουν συγκεκριμένες πτέρυγες...