Η ακρίβεια που μεταδίδεται παντού και στα πάντα, η δικαστική κίνηση που «ψήνει» ο Σαμαράς για τις υποκλοπές και η άγρια κόντρα μεταξύ Δούκα και Χριστοδουλάκη

Ακρίβεια παντού και στα πάντα

Αυξήσεις στις τιμές ακόμα και εκεί που δεν το περιμένεις προκαλεί ή θα προκαλέσει το επόμενο διάστημα ο πόλεμος που διεξάγουν ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν. Εκτός από τα καύσιμα, που εκτοξεύουν το κόστος μετακίνησης και παραγωγής, σειρά θα έχει ο τομέας των υλικών των κατασκευών, όπου αναμένεται να σημειωθούν αυξήσεις ακόμα και μεταξύ 10 και 20%, ενώ την ίδια αύξηση αναμένεται να έχει το συνολικό κόστος κατασκευής κατοικιών, με ό,τι σημαίνει αυτό για την αγορά ακινήτων, είτε νεόδμητων είτε ανακαινισμένων. Επίσης ήδη έχουν αρχίσει να εμφανίζονται διψήφιες αυξήσεις στις τιμές των λιπασμάτων, καθώς στις περιοχές του Κόλπου παράγεται το 1/3 των λιπασμάτων και διέρχονται από τά Στενά του Ορμούζ. Υπάρχουν λοιπόν φόβοι πως στα διάφορα χρηματιστήρια υλών στις αρχές Απριλίου θα σημειωθεί ντελίριο αυξήσεων, με αποτέλεσμα η ακρίβεια στην Ευρώπη και την Ελλάδα να χτυπήσει «κόκκινο».

Ασπίδα με απευθείας ανάθεση στο Ισραήλ

Διακρίνω τις τελευταίες ώρες, μετά δηλαδή την ψηφοφορία στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», μια συντονισμένη επίθεση του κυβερνητικού «απαράτ» και των παραγόντων γύρω του κατά της αντιπολίτευσης που δεν υπερψήφισε τις σχετικές δαπάνες, που θα ανέλθουν στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 5 δισ ευρώ. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι πως στο νομοσχέδιο, που τέθηκε σε ψηφοφορία, δεν υπήρχε αναλυτική περιγραφή του τι θα περιλαμβάνει η «Ασπίδα», ώστε να κριθεί επαρκώς το προτεινόμενο κόστος, ενώ το όλο έργο θα υλοποιηθεί σε στυλ «απευθείας ανάθεσης» προς το Ισραήλ και όχι με διεθνή διαγωνισμό. Οι κυβερνητικοί, πάντως, λένε ότι προέχει το εθνικό συμφέρον και ότι όλα αυτά είναι άχρηστες λεπτομέρειες...

Η Ασπίδα στήνεται λόγω Τουρκίας

Έθεσα πάντως το ερώτημα σε άνθρωπο που γνωρίζει πράγματα και καταστάσεις, από ποιους θα μας προστατεύει η «Ασπίδα του Αχιλλέα», καθώς αφενός η γεωγραφική θέση της Ελλάδας και αφετέρου τα δεδομένα του βεληνεκούς των βαλλιστικών πυραύλων και των drone άλλων χωρών είναι πολύ συγκεκριμένα. Η Ασπίδα του Αχιλλέα, λοιπόν, θα εγκατασταθεί για προστασία από την Τουρκία, ήταν η απάντηση που έλαβα καθαρά και χωρίς περιστροφές. Θα αναρωτηθείτε με λογική σκέψη πως η Τουρκία είναι σύμμαχος χώρα στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Υπάρχει τόσο μεγάλος κίνδυνος πολεμικής εμπλοκής με την γείτονα; Ή απλά μέσα στο κλίμα πολεμικού τρόμου κάποιοι βλέπουν ευκαιρία για υπερεξοπλισμούς και οικονομικό όφελος άλλων «συμμάχων»;

Αποφεύγουν κάθετες διαψεύσεις

Τα δεδομένα στο σκάνδαλο των υποκλοπών άλλαξαν άρδην εσχάτως. Η καταδίκη των τεσσάρων που εμπλέκονται επιχειρηματικά με το Predator, αλλά και η αποστολή της δικογραφίας στον εισαγγελέα με το ερώτημα της κατασκοπείας, έχει βάλει το όλο ζήτημα σε άλλη βάση. Και διακρίνω πως η κυβέρνηση κρατάει και καμιά «πισινή». Είναι χαρακτηριστικό πως όποιον κι αν ρωτήσεις στο Μαξίμου, δεν αρνείται πεισματικά την εμπλοκή κυβερνητικού στελέχους στην υπόθεση. Είναι μια στάση περίεργη, γιατί μέχρι πρότινος η μόνιμη επωδός της ηγεσίας της χώρας ήταν πως πρόκειται για «υπόθεση ιδιωτών». Άλλαξε κάτι ή φοβούνται κάποιες εξελίξεις εκεί στα «ψηλά»;

Ήξερε πράγματα όποιος πήγε να παγιδεύσει το Σαμαρά

Στο μεταξύ, έξι πρόσωπα σκέφτονται σοβαρά να προσφύγουν στη δικαιοσύνη για το θέμα, είπε σε συνέντευξή του ο Ζαχαρίας Κεσσές, δικηγόρος του θύματος των υποκλοπών Θανάση Κουκάκη. Λέγεται, δε, λέγεται πως αντίστοιχη κίνηση θέλει να κάνει και ο Αντώνης Σαμαράς, που είπε πρόσφατα στη Βουλή πως έχει «ανησυχίες» για τις υποκλοπές, αλλά θα τις εκφράσει άλλη στιγμή. Τα SMS πάντως που είχε λάβει ο πρώην πρωθυπουργός, και με τα οποία έγινε στόχος, έγραφαν: «Αντώνη μου να βγεις μπροστά να μιλήσεις. Σε τέτοιες καταστάσεις χρειάζονται ηγέτες» και «Πρόεδρε σύντομα θα αρχίσουν να τρέμουν με τις αποκαλύψεις». Αν μη τι άλλο αυτός που έφτιαξε και του έστειλε τα μηνύματα στο κινητό γνώριζε καλά τις ισορροπίες, τις σκέψεις και τις σχέσεις του Σαμαρά με το «γκουβέρνο».

Η ψηφιακή «ομηρία» της Στρατινάκη

Το ημερολόγιο έγραφε 17 Μαρτίου 2021, όταν το κινητό της άλλοτε «αμετακίνητης» Γενικής Γραμματέως του Υπουργείου Εργασίας, Άννας Στρατινάκη, μετατράπηκε σε έναν ανοιχτό δίαυλο πληροφοριών για τους ωτακουστές της σκοτεινής υπόθεση των υποκλοπών. Το δόλωμα ήταν ένα αριστοτεχνικά φιλοτεχνημένο SMS, που με το πρόσχημα μιας επείγουσας επιστολής, υπέταξε τη συσκευή της Άννας Στρατινάκη στον απόλυτο έλεγχο του Predator. Η χρονική στιγμή δεν ήταν τυχαία, αφού η ίδια κρατούσε τότε τα κλειδιά των δισεκατομμυρίων για τα πανδημικά προγράμματα και τον ψηφιακό μετασχηματισμό της εργασίας. Όμως, τα περίεργα ξεκίνησαν αφότου έγινε γνωστό ότι ήταν στόχος των ωτακουστών.

Εκβιαστική σιωπή, μαύρος πλουτισμός και έλεγχος εκατομμυριων ευρώ

Το πραγματικό θρίλερ ξεκινά από τη στιγμή που η Στρατινάκη πληροφορήθηκε την παρακολούθησή της και επέλεξε την απόλυτη αδράνεια. Η άρνησή της να κινηθεί νομικά κατά των αυτουργών της υποκλοπής ή έστω να κάνει μία δήλωση για την στοχοποίησή της, ο δρόμος της απόλυτης σιωπής που ακολούθησε δηλαδή, την ώρα που μεταπηδούσε σε νέες επιτελικές θέσεις, γεννά βάσιμα ερωτήματα για το περιεχόμενο των... ψηφιακών της μυστικών. Ας μην κοροϊδευόμαστε. Υπάρχει πλέον η βεβαιότητα πως το Predator χρησιμοποιήθηκε ως το μέσο απόλυτου ελέγχου μιας αξιωματούχου που διαχειριζόταν τον πακτωλό εκατομμυρίων της κατάρτισης. Σήμερα, που η «τρύπα» του 1,3 εκατομμυρίου στις δηλώσεις της και τα αδήλωτα κεφάλαια του συντρόφου της την οδηγούν στον εισαγγελέα, η σιωπή εκείνης της περιόδου μοιάζει με το τίμημα μιας σκοτεινής συναλλαγής. Φαίνεται πως η ψηφιακή της ομηρία ήταν η εγγύηση για τη συνέχιση του ανεξέλεγκτου πάρτι εκατομμυρίων ευρώ για το οποίο έχουμε να μάθουμε πολλά ακόμη...

Το καθεστώς της σιωπής

Σε κύκλους που γνωρίζουν πρόσωπα, πράγματα, ονόματα και διευθύνσεις υπάρχει η πεποίθηση ότι η στοχοποίηση της Στρατινάκη από τον παρακρατικό μηχανισμό του Predator και η δυνατότητα των «ωτακουστών» να εισβάλλουν στα ενδότερα της επικοινωνίας μιας Γενικής Γραμματέως που υπέγραφε τον πακτωλό των ΚΕΚ, μετέτρεψε την κρατική λειτουργία σε πεδίο ωμού εκβιασμού. Λένε ότι αυτή είναι μία υπόθεση από τις πολλές. Λένε, ακόμη, ότι τα τελευταία χρόνια έχει επιβληθεί καθεστώς σιωπής και ότι πολλές δουλειές κρίθηκαν με τη χρήση του Predator, ως εργαλείου να είναι καθοριστική. Για να είμαστε σοβαροί: Δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να πιστεύει ότι όλα αυτά τα έκαναν τέσσερις ιδιώτες, έτσι από... χόμπι. Επομένως το ερώτημα είναι ένα: Ποιο είναι εκείνο το... κεντρικό σύστημα που καθόριζε το πως να μοιράζονται τα εκατομμύρια των κοινοτικών κονδυλίων ή το δημόσιο χρήμα ή οι δουλειές ή πως θα κρίνονται... διαγωνισμοί. Έγραψα και πιο πάνω. Έχουμε να μάθουμε πολλά ακόμη...

Κόντρα Δούκα – Χριστοδουλάκη με ειρωνείες και προκλήσεις

Καλά κρατεί η «ανακατωσούρα» στο ΠΑΣΟΚ για τους συσχετισμούς που προέκυψαν μετά την εκλογή των συνέδρων, ενώ ιδιαίτερα έντονη είναι η αντιπαράθεση ανάμεσα στις ομάδες των Χάρη Δούκα και Μανώλη Χριστοδουλάκη για το ποιος κατέλαβε την δεύτερη και ποιος την τέταρτη (!) θέση. Οι κόντρες μεταξύ των δύο στρατοπέδων έχουν αγριέψει πολύ και οι επιθέσεις στα social media έχουν αρχίσει να θυμίζουν τις εποχές του ΣΥΡΙΖΑ επί Κασσελάκη. 

Ο δήμαρχος Αθηναίων, δε, έσπευσε στο αμιγώς πολιτικό κομμάτι να σχολιάσει ανάρτηση του βουλευτή Ανατολικής Αττικής με την οποία δήλωνε την αντίθεσή του με το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με τη ΝΔ. «Με μεγάλη μου χαρά διαπιστώνω ότι το μέτωπό μας κατά της συγκυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία διευρύνεται. Στο Συνέδριο, όλοι μαζί, να πάρουμε τη σχετική απόφαση» έγραψε ο Χάρης Δούκας προκαλώντας ουσιαστικά τον Μανώλη Χριστοδουλάκη, εάν εννοεί την άποψή του, να στηρίξει την πρωτοβουλία για σχετικό ψήφισμα στο συνέδριο. Αλλιώς, όπως καταλαβαίνω, θα θεωρηθεί πως ο Χριστοδουλάκης έχει συμμαχήσει με τον Ανδρουλάκη.

Τα τιμάρια και τα ποσοστά

Τα βλέπει όλα αυτά η ομάδα γύρω από το Νίκο Ανδρουλάκη και μειδιά προφανώς ικανοποιημένη. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, θέλοντας να εκφραστεί «αφ' υψηλού» είπε ενώπιον της Επιτροπής Συμπαράταξης και Διεύρυνσης ότι τα μέλη που ψήφισαν στις εσωκομματικές εκλογές «δεν μοιράζονται σε τιμάρια». Ωστόσο στελέχη κοντά στην ηγεσία λένε αφενός πως έχουν εξασφαλίσει το 65% των συνέδρων, ενώ φέρονται να έχουν πάρει θέση στην διένεξη για το ποια ομάδα βγήκε δεύτερη σε δύναμη. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με δημοσιεύματα, σε αυτό το πεδίο συντάσσονται με την πλευρά Χριστοδουλάκη, στήριξη που δεν περνά απαρατήρητη από πρόσωπα που κινούνται κοντά στον δήμαρχο Αθηναίων.

Στην Κ.Ε. θα χτυπηθούν οι δυο γραμμές

Σήμερα συνεδριάζει η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, που θα ετοιμάσει την συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του Σαββατοκύριακου. Καιρό έχει να συνεδριάσει η Κ.Ε. και στο μεταξύ έχει κυλήσει αρκετό νερό στο αυλάκι. Στο μείζον, στο θέμα των συνεργασιών, επικρατεί ακόμα θολό τοπίο, καθώς το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει συνεργασία με άλλο κόμμα, ο Τσίπρας καθυστερεί και η Νέα Αριστερά είναι διχασμένη. Η ηγετική ομάδα, λοιπόν, της Κουμουνδούρου θέλει να επιμείνει στη γραμμή της αναμονής, επικαλούμενη διαρκώς τη συνεργασία και με τον Τσίπρα, ενώ στελέχη όπως ο Παύλος Πολάκης και ο Νίκος Παππάς θέλουν ο ΣΥΡΙΖΑ να προχωρήσει άμεσα σε καλέσματα για εκλογική συνεργασία χωρίς να περιμένουν τον πρώην πρωθυπουργό. Χαρακτηριστική ήταν άλλωστε και η ανοικτή επιστολή που έστειλε ο Τρύφων Αλεξιάδης, που βρίσκεται πολύ κοντά στον βουλευτή Χανίων. Θα μου πείτε, βέβαια, με ποιον να πάει ο ΣΥΡΙΖΑ που όλοι αρνούνται; Και πότε θα πάρει την απόφαση ο Τσίπρας να φτιάξει κόμμα; Τις απαντήσεις σε αυτά δεν τις ξέρουν ούτε οι ίδιοι που κινούν τα νήματα...

Στην Αλεξανδρούπολη με την Πυξίδα του

Ο Αλέξης Τσίπρας στο μεταξύ σήμερα παρουσιάζει το βιβλίο του στην Αλεξανδρούπολη με ομιλητές (για ακόμα μια φορά) πρώην πολιτευτές του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και ειδικούς επί των γεωπολιτικών. Μαθαίνω πως η επιλογή της Αλεξανδρούπολης δεν ήρθε τυχαία, ενώ ο πρώην πρωθυπουργός θα θέσει εκ νέου το δίλημμα «σύμμαχοι ή προστάτες» για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Ο Τσίπρας θέλει επίσης να παρουσιάσει «σαφείς κόκκινες γραμμές» ως προς τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, ενώ θα επαναφέρει την «Νέα Εθνική Πυξίδα» που είχε περιγράψει παλιότερα.

Ο Τσίπρας, ο Πασχαλίδης και ο «Θάνος»

Την Κυριακή πάντως ο Τσίπρας μαζί με την σύντροφό του, Μπέττυ Μπαζιάνα , βρέθηκε στον «Σταυρό του Νότου» για να ακούσουν τον Μίλτο Πασχαλίδη. Ο τραγουδοποιός όταν είδε τον Τσίπρα τον ευχαρίστησε για την στάση του την περίοδο του θανάτου του Θάνου Μικρούτσικου, ενώ είπε χαρακτηριστικά «ό,τι νότες πω μέχρι να πούμε καληνύχτα, είναι για σένα». Ο Πασχαλίδης ήταν ανέκαθεν πολιτικά κοντά στον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο Τσίπρας είχε πάει ουκ ολίγες φορές σε συναυλίες του Θάνου Μικρούτσικου, με τον οποίο είχε θερμές σχέσεις παρά τις πολιτικές διαφορές.

Ορμούζ: Ο «εκβιασμός» του Τραμπ και η Αθήνα σε τεντωμένο σχοινί

Η Ουάσινγκτον σφίγγει τη μέγγενη γύρω από την Αθήνα, απαιτώντας την άμεση στρατιωτική της εμπλοκή στα φλεγόμενα Στενά του Ορμούζ. O Ντόναλντ Τραμπ, χρησιμοποιώντας ως μοχλό πίεσης τα εγκλωβισμένα ελληνόκτητα τάνκερ, θέτει την Ελλάδα ενώπιον ενός ωμού διλήμματος: ή θα συμπλεύσει με τις αμερικανικές δυνάμεις κρούσης ή θα δει τη ναυτιλία της να βουλιάζει στην ανασφάλεια. Ο Λευκός Οίκος δεν διστάζει πλέον να απειλεί με διάλυση της Ατλαντικής Συμμαχίας, καθιστώντας σαφές πως όσοι επωφελούνται από το εμπόριο στον Κόλπο πρέπει να αναλάβουν και τα ανάλογα ρίσκα. Για την ελληνική κυβέρνηση, ο κλοιός στενεύει επικίνδυνα, καθώς η στρατηγική της «δωρεάν προστασίας» φαίνεται να έχει ημερομηνία λήξης.

Το διπλωματικό «κρυφτό» της Αθήνας πίσω από το ευρωπαϊκό προπέτασμα

Στο παρασκήνιο, το Μαξίμου και το Υπουργείο Εξωτερικών επιδίδονται σε μια αγωνιώδη προσπάθεια αποφυγής της μετωπικής σύγκρουσης, αναζητώντας απεγνωσμένα ένα ευρωπαϊκό «άλλοθι». Οι πληροφορίες μου αναφέρουν πως η τακτική που ακολουθείται στοχεύει στη γεωγραφική διεύρυνση της επιχείρησης «ΑΣΠΙΔΕΣ», ώστε η ελληνική συμμετοχή να εμφανιστεί ως αμιγώς αμυντική και υπό την ομπρέλα των Βρυξελλών. Η αίσθηση που αποκομίζω είναι πως η Αθήνα τρέμει το ενδεχόμενο να μείνει μόνη της απέναντι στην οργή του Τράμπ, την ώρα που οι ισχυροί της Ευρώπης -από το Βερολίνο μέχρι το Λονδίνο- υψώνουν τείχη άρνησης. Ο Γεραπετρίτης και το Μαξίμου επιχειρούν να ισορροπήσουν σε δύο βάρκες, όμως η πραγματικότητα των Στενών δεν επιτρέπει γενικολογίες: η Ελλάδα καλείται να διαλέξει αν θα γίνει μέρος της πολεμικής μηχανής στον Κόλπο ή αν θα υποστεί τις συνέπειες της αμερικανικής εγκατάλειψης.

Ορμούζ: Ο «αόρατος» ελληνικός στόλος στη ζώνη του πυρός

Η ελληνική σημαία και τα εγχώρια εφοπλιστικά συμφέροντα βρίσκονται πλέον στην «καρδιά» της γεωπολιτικής και πολεμικής καταιγίδας, με τους αριθμούς να μαρτυρούν μια εμπλοκή πολύ βαθύτερη από την επίσημη εκδοχή. Το Υπουργείο Ναυτιλίας καταγράφει 175 πλοία στην περιοχή, ενώ η πραγματικότητα που περιγράφουν οι ίδιοι οι πλοιοκτήτες σοκάρει: σχεδόν 400 ελληνόκτητα σκάφη, δηλαδή το 40% της συνολικής κίνησης στον Κόλπο, πλέουν υπό τη σκιά των ιρανικών απειλών. Η απόκλιση αυτή αποδίδεται στο δαιδαλώδες σύστημα της «τρίτης διαχείρισης» (third party management), που κρατά τους πραγματικούς ιδιοκτήτες στο ημίφως, την ώρα που οι Greeks ελέγχουν το ένα τρίτο των παγκόσμιων δεξαμενόπλοιων.

Το τίμημα της παγκόσμιας κυριαρχίας

H ένταση έχει ήδη αφήσει τα πρώτα «σημάδια» της, με τέσσερα πλοία ελληνικών συμφερόντων (Ocean Electra, Zefyros, Gold Oak, Star Gwyneth) να έχουν υποστεί πλήγματα. Παρά τις διαβεβαιώσεις για την προτεραιότητα στην ασφάλεια των πληρωμάτων, το οικονομικό διακύβευμα είναι τόσο κολοσσιαίο που η πλήρης αποχώρηση φαντάζει αδύνατη. Οι εταιρείες αναπροσαρμόζουν τη στρατηγική τους ώρα με την ώρα, καθώς τα Στενά του Ορμούζ μετατρέπονται σε θανάσιμη παγίδα για τη ραχοκοκαλιά του διεθνούς εμπορίου.

Ναυτικοί σε ομηρία και το ρίσκο της ασφαλιστικής κάλυψης

Μέσα στα τάνκερ και τα LNG carriers, βρίσκονται 90 Έλληνες ναυτικοί που εργάζονται σε πλοία με την ελληνική σημαία, ακριβώς στη γραμμή του μετώπου. Η παρουσία ακόμη και ενός πλοίου ακριβώς έξω από το Ορμούζ αποτελεί μια διαρκή «ανοιχτή πληγή» για το Υπουργείο Ναυτιλίας, που πασχίζει να ισορροπήσει ανάμεσα στις απαιτήσεις των εφοπλιστών και την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Εκτός αυτών, το μεγάλο «αγκάθι» παραμένει το κόστος των ασφαλίστρων, το οποίο εκτοξεύεται, αναγκάζοντας τις εισηγμένες στη Wall Street εταιρείες να ζυγίζουν προσεκτικά κάθε κίνηση.

Το αδιαφανές πάρτι των Funds και η τραπεζική «πατέντα»

Η πολυδιαφημισμένη «εξυγίανση» του ελληνικού τραπεζικού συστήματος αποδεικνύεται, πίσω από τις κουρτίνες, ένας περίτεχνος μηχανισμός μετατόπισης του προβλήματος σε μια «γκρίζα ζώνη» υπερκερδών. Όπως μαθαίνω τα κόκκινα δάνεια ύψους 80 δισ. ευρώ δεν εξαφανίστηκαν, αλλά «κατοικούν» πλέον σε εταιρείες-σφραγίδες με έδρα το Δουβλίνο, οι οποίες αγοράζουν το χρέος των Ελλήνων στο 5% της αξίας του και απαιτούν το 100%. Το παιχνίδι παίζεται με τις πλάτες του Δημοσίου, καθώς το σχέδιο «Ηρακλής» έχει δεσμεύσει πάνω από 20 δισ. ευρώ σε κρατικές εγγυήσεις. Αν οι εισπρακτικοί στόχοι των funds δεν πιαστούν, ο λογαριασμός θα σταλεί απευθείας στον Έλληνα φορολογούμενο, την ώρα που οι άγνωστοι «επενδυτές» παραμένουν στο απυρόβλητο της ανωνυμίας.

Τριγωνικές συναλλαγές και REOCOs: Η βιομηχανία των «στημένων» πλειστηριασμών

Η νέα «πατέντα» που προκαλεί τριγμούς αφορά στη δράση των θυγατρικών εταιρειών απόκτησης ακινήτων (REOCOs), οι οποίες λειτουργούν ως το μακρύ χέρι των τραπεζών στους πλειστηριασμούς. Oταν ένας πλειστηριασμός κινδυνεύει να κηρυχθεί άγονος, αυτές οι σκιώδεις θυγατρικές παρεμβαίνουν, αποκτούν τα ακίνητα στη μισή τιμή και, αφού τα «καθαρίσουν» πολεοδομικά, τα μεταπωλούν με τεράστια περιθώρια κέρδους. Τις προάλλες το Μαξίμου, διά του Παύλου Μαρινάκη, πέταξε την μπάλα στην εξέδρα της Δικαιοσύνης, ενώ η Ένωση Τραπεζών σπεύδει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, υποστηρίζοντας πως όλα γίνονται για να μην καταπέσουν οι κρατικές εγγυήσεις. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για μια κλειστή τριγωνική σχέση, με τράπεζες, servicers και funds να λειτουργούν ως ενιαίο σώμα...

Το σκληρό καρτέλ των Servicers

Η αγορά των εισπράξεων δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα σκληρό καρτέλ, με τρεις παίκτες να ελέγχουν το 87% της πίτας. Ο διαχωρισμός μεταξύ τραπεζών και servicers είναι προσχηματικός, αφού οι συστημικοί όμιλοι διατηρούν το 20% των μετοχών στις εταιρείες διαχείρισης (Intrum, Cepal, doValue) και το προσωπικό τους προέρχεται από τα ίδια τραπεζικά σπλάχνα. Οι ρυθμίσεις δανείων γίνονται με το σταγονόμετρο και με όρους εξοντωτικούς, μόνο και μόνο για να εμφανίζονται «φουσκωμένα» έσοδα στους ισολογισμούς. Αντί για κούρεμα χρεών, η βιομηχανία των πλειστηριασμών ανθεί υπό καθεστώς απόλυτης αδιαφάνειας, με τις τράπεζες να εμφανίζουν τεχνητή κερδοφορία την ώρα που ο κοινωνικός ιστός δοκιμάζεται από την αδιέξοδη ανακύκλωση χρέους.