Ποιους θέλει το Μαξίμου πρώτους σε Βόρειο και Νότιο Τομέα, η εμπειρία του εισαγγελέα του ΑΠ στην ΕΥΠ και το ΠΑΣΟΚ που καλεί εισαγγελέα για τον Άδωνι

Πριν και μετά τις κάλπες ο Κυριάκος αρχηγός

«Οι κάλπες θα στηθούν τον Οκτώβριο» είναι η κοινή πεποίθηση όσων γνωρίζουν πράγματα στο γκουβέρνο. Και υπάρχει ένα στοιχείο που με κάνει να πιστεύω και εγώ πως το φθινόπωρο θα έχουμε εκλογές. Ακούω έντονα πως το Μαξίμου έχει βάλει από τώρα στόχο άνθρωποι της απολύτου εμπιστοσύνης του να βγουν πρώτοι σε κρίσιμες κάλπες στην Αττική, ώστε να σταλεί εσωκομματικό μήνυμα πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Και βασικός ρυθμιστής του μετεκλογικού τοπίου, φυσικά.

Κυρανάκης VS Δένδιας

Ακούω λοιπόν έντονα πως κάποιοι στο Μαξίμου εργάζονται ώστε στο Νότιο Τομέα την πρωτιά να την κατακτήσει ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης έναντι του Νίκου Δένδια. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα ισοδυναμούσε, βέβαια, με το να ανατείλει ο ήλιος από τη Δύση. Βλέπετε, ο σημερινός υπουργός Άμυνας στις εκλογές του 2023 πήρε πάνω από 99.000 ψήφους, ενώ ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης βγήκε τρίτος με σχεδόν 42.000 ψήφους, πέντε χιλιάδες λιγότερες από τον Τάκη Θεοδωρικάκο. Σέβομαι πάντως το να έχει κανείς τρελά όνειρα...

Τα ζόρια στα βόρεια

Ακούω επίσης πως στο Βόρειο Τομέα το στοίχημα του Μαξίμου είναι να πλασαριστεί δεύτερος ο Παύλος Μαρινάκης. Πρώτος αναμένεται να είναι ο Άδωνις Γεωργιάδης, εκτιμούν στο πρωθυπουργικό περιβάλλον, ενώ ο Κωστής Χατζηδάκης, λένε κάποιοι, ίσως πάει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Η μετακόμιση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης μοιάζει λογική, καθώς αν κατέβει με σταυρό και πέσει από την πρώτη θέση στην τρίτη ή χαμηλότερη, η προσωπική του φθορά θα είναι σοβαρή.

Καθυστερήσεις και παιχνίδια

Σας έγραφα χτες πως η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου για τις υποκλοπές εστάλη στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, η οποία δεν κινείται και πολύ γρήγορα με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η υπόθεση με παραγραφή. Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση. Το υλικό από τα ευρήματα θα «σπάσει» σε τέσσερις δικογραφίες και τις πιο σοβαρές έρευνες, με επίκεντρο αυτή που αφορά την κατασκοπεία, θα την κρατήσει η Εισαγγελία του ανωτάτου δικαστηρίου. Εδώ όμως υπάρχει μια κρίσιμη λεπτομέρεια. Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου σήμερα είναι ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, που θήτευσε στην ΕΥΠ στη θέση του εισαγγελέα που επιβλέπει την υπηρεσία και υπογράφει τις εντολές παρακολούθησης.

Ο τροχονόμος της δικογραφίας

Ο Τζαβέλλας έμεινε στη θέση αυτή μέχρι το Νοέμβριο του 2020, ενώ σύμφωνα με δημοσιεύματα επί των ημερών του τέθηκαν υπό παρακολούθηση επτά πολιτικά πρόσωπα, στρατιωτικοί, δημοσιογράφοι κ.ά., που αποτέλεσαν στόχοι και του Predator. Με άλλα λόγια, την τύχη της δικογραφία για κατασκοπεία θα την ορίσει ένας εισαγγελέας που ξέρει από πρώτο χέρι κρίσιμες λεπτομέρειες για τις υποκλοπές. Δεν το λες και πολύ ευοίωνη εξέλιξη για την αποκάλυψη της αλήθειας...

Το ΠΑΣΟΚ σηκώνει το γάντι

Ο Άδωνις Γεωργιάδης είπε τις προάλλες πως αν κάποιος από την αντιπολίτευση τον κατηγορήσει για ρουσφέτι, θα δημοσιοποιήσει μεταξύ τους συνομιλίες για εξυπηρέτηση κάποιου αιτήματος πολίτη. Το ΠΑΣΟΚ σήκωσε το γάντι και κάλεσε τον εισαγγελέα να παρέμβει. «Η δικαιοσύνη οφείλει να καλέσει τον κ. Γεωργιάδη να καταθέσει όλα τα στοιχεία των παράνομων ενεργειών και να εξηγήσει και τη δική του εμπλοκή σε αυτά» ανέφερε η Χαριλάου Τρικούπη και οφείλω να πω πως έχει απόλυτο δίκιο. Θα ακούει κανένας στην Εισαγγελία ή παριστάνουν τους κωφούς;

Ανδρουλάκης (εμμέσως) κατά Σώτης Τριανταφύλλου

«Το ΠΑΣΟΚ δεν δικαιούται να ομιλεί με ηθικούς όρους που επί 20 χρόνια έκανε ό,τι έκανε» είπε σε συνέντευξή της η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, όταν εκλήθη να σχολιάσει τις νέες αποκαλύψεις για τα ρουσφέτια στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Αυτή η κλισέ ατάκα εκνεύρισε κατά τα φαινόμενα τον Νίκο Ανδρουλάκη που αναδημοσίευσε ανάρτηση της αναπληρώτριας του τομέα Οικονομικών του κόμματος, Μαρινίκης Θεοδώρου, που μεταξύ άλλων έγραψε: «Από πότε η ηθική είναι προνόμιο συγκεκριμένων και "αλάθητων"; Είναι ηθικός όρος μια απόλυτη και ακυρωτική φράση;».

Διαξιφισμοί για το εκλογικό σύστημα

Διάβασα δημοσιεύματα πως ο Γιάννης Ραγκούσης, που θέλει να ενταχθεί στο επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα, δημοσιοποίησε πρότασή του για αλλαγή του εκλογικού συστήματος και της κατανομής των εκλογικών περιφερειών. Προτείνει πιο συγκεκριμένα την θέσπιση αρκετών μονοεδρικών περιφερειών με έναν υποψήφιο από κάθε κόμμα, που θα αναμιγνύονται με κάποιες έδρες επικρατείας, ώστε να τηρείται η αναλογικότητα. Οι προτάσεις του Ραγκούση πέρασαν εν πολλοίς στα «ψιλά», αφού ουδέναν ενδιαφέρει τώρα η αλλαγή του εκλογικού μοντέλου. Ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, βέβαια, έγραψε πως «η αντιπολίτευση δεν πρέπει, επί ποινή αυτοακύρωσης, να πέσει στην παγίδα να συμμετέχει στην μετατροπή της διαδικασίας αναζήτησης των ποινικών ευθυνών για τις απάτες και τη διασπάθιση δημοσίου χρήματος στον ΟΠΕΚΕΠΕ και αλλού σε συζήτηση για το εκλογικό σύστημα». Έχω την αίσθηση ότι αυτούς τους καυγάδες μόνο εγώ τους παρακολουθώ πια.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ και η παράτολμη επικοινωνιακή αντίδραση του Μαξίμου

Η Ηρώδου Αττικού, μετά την έλευση των δικογραφιών για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και όσα αυτές περιλαμβάνουν, επιχείρησε παράτολμο ελιγμό, στο πλαίσιο του οποίου έδειξε -σε επικοινωνιακό και μόνο επίπεδο- να προσπαθεί να αντιμετωπίσει την ασφυκτική πίεση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας μετατρέποντάς τηνσε ευκαιρία αντεπίθεσης. Αρχικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αντιλαμβανόμενος ότι ο χρόνος λειτουργεί σε βάρος της κυβερνητικής εικόνας, έδωσε το σύνθημα για «βίαιη» επιτάχυνση των διαδικασιών στην Επιτροπή Δεοντολογίας. Σε συνδυασμό με την πρόταση για το ασυμβίβαστο και τη συζήτηση για τη μείωση των βουλευτών το Μαξίμου θέλησε να στείλει μήνυμα στην κοινωνία πως, έστω και κατόπιν εορτής, είναι ευκαιρία να κοπεί ο ομφάλιος λώρος με τις πρακτικές του παρελθόντος, πριν οι δικαστικές αποκαλύψεις προκαλέσουν ανήκεστο βλάβη. Το μήνυμα λοιπόν είναι ότι δεν θα προσφέρει ασυλία και πολιτική ομπρέλα σε κανέναν εμπλεκόμενο, έστω και αν αυτό αφορά στο... μέλλον. Το ερώτημα είναι πόσοι από τη Νέα Δημοκρατία θα αποδεχτούν αυτή τη νέα πραγματικότητα που δήθεν θέλει να επιβάλει το Μαξίμου, αλλά και πόσοι από την κοινωνία είναι διατεθειμένο να πειστούν για τις... αγαθές προθέσεις. Μετά τις υποκλοπές, τα Τέμπη και άλλα σκάνδαλα δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό.

Το «ασυμβίβαστο» ως θεσμικό ανάχωμα και το καυτό εσωτερικό μέτωπο

Η εξαγγελία για τον διαχωρισμό υπουργικής και βουλευτικής ιδιότητας αποτελεί την αιχμή του δόρατος σε αυτή την επικοινωνιακή αντεπίθεση. Και γράφω ότι πρόκειται για επικοινωνιακή αντεπίθεση διότι μετρώντας τις αντιδράσεις σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο στο Μαξίμου δεν αισθάνονται απολύτως σίγουροι ότι τέτοιου είδους παράτολμες ενέργειες θα αποδώσουν τελικά, ειδικά τούτες τις ώρες που η κυβέρνηση βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και το λιγότερο που θέλει είναι να προσθέσει νέα προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα που απειλούν τη συνοχή στην κοινοβουλευτική ομάδα. Και η αλήθεια είναι ότι στην Ηρώδου Αττικού το σκέφτονται ξανά. Αν και όσα είπε ο πρωθυπουργός παρουσιάζονται ως η απόλυτη ρήξη με το πελατειακό κράτος, στο παρασκήνιο της Νέας Δημοκρατίας οι εξαγγελίες προκαλούν σεισμικές δονήσεις. Πολλοί βουλευτές βλέπουν προσπάθεια υποβάθμισης του «σταυρού» και περαιτέρω ενίσχυσης των εξωκοινοβουλευτικών τεχνοκρατών. Με ευκολία μπορεί κάποιος να φτάσει στο συμπέρασμα ότι το κλίμα που διαμορφώνεται δεν λειτουργεί υπέρ της συνοχής που απαιτείται στο κυβερνών κόμμα όσο ο χρόνος κυλά και η χώρα οδεύει προς τις κάλπες, πρόωρες ή μη. Ο Παύλος Μαρινάκης ανέλαβε ρόλο πυροσβέστη, παραπέμποντας τις αλλαγές στο μέλλον της Συνταγματικής Αναθεώρησης, όμως η συζήτηση για μείωση των «300» έχει ήδη ανάψει φωτιές στις περιφέρειες.Πάντως η πυροσβεστική παρέμβαση του κυβερνητικού εκπροσώπου έδωσε την εικόνα της υποχώρησης, άρα φανέρωσε την αδυναμία αντιμετώπισης της σφοδρής πολιτικής κρίσης που χτυπά την Αθήνα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα... 

Η απειλή της αντιπολίτευσης, ο παράγοντας Ανδρουλάκης και το στοίχημα του Μαξίμου

Στο απέναντι στρατόπεδο, η κίνηση Μητσοτάκη διαβάζεται ως κλασικός αντιπερισπασμός για την αποφυγή της συζήτησης γύρω από τις υποκλοπές και τη διασπάθιση του ευρωπαϊκού χρήματος. Ο Νίκος Ανδρουλάκης ηγείται της κριτικής, κάνοντας λόγο για «πρωθυπουργοκεντρικό μηχανισμό» που επιχειρεί να αποδράσει από τον έλεγχο. Το στοίχημα του Μαξίμου είναι πλέον διπλό, αφενός να πείσει την κοινωνία ότι όσα... υπόσχεται για τις θεσμικές αλλαγές στο μέλλον είναι το πραγματικό αντίδοτο στη διαφθορά, αφετέρου να διατηρήσει τον έλεγχο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας που νιώθει ότι θυσιάζεται στον βωμό της επικοινωνιακής αποσυμπίεσης. Αναζητούνται πειστικές απαντήσεις για το αν αυτή η μεταρρυθμιστική φυγή θα αποδειχθεί αρκετή για να καλύψει το θόρυβο από τα δικαστικά έγγραφα που καταφθάνουν με ρυθμό καταιγίδας από τις Βρυξέλλες. Στο εσωτερικό μέτωπο το σφυροκόπημα από την αντιπολίτευση αναμένεται ανελέητο...

Το φάντασμα της Πόπης Παπανδρέου και το ιστορικό Deja Vu

Η ιστορία στην Ελλάδα φαίνεται να επαναλαμβάνεται, άλλοτε ως τραγωδία και άλλοτε ως απόλυτη τραγική ειρωνεία. Το 2012 η Πόπη Παπανδρέου είχε γίνει το πρόσωπο της δεκαετίας συλλαμβάνοντας τον Άκη Τζοχατζόπουλο στην Αρεοπαγίτου. Τότε, η Δεξιά είχε χρίσει «εθνική ηρωίδα» που θα έφερνε την κάθαρση απέναντι στο «διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ». Σήμερα, 14 χρόνια μετά, η ίδια εισαγγελέας επιστρέφει ως ο απόλυτος εφιάλτης της Νέας Δημοκρατίας, αυτή τη φορά με την ιδιότητα της Ευρωπαίας Εισαγγελέως. Και μάλιστα δέχεται σφοδρά γαλάζια πυρά.

Από την υμνολογία του 2012 στον πόλεμο κατά της EPPO

Η αντίφαση είναι εκκωφαντική. Τα ίδια στελέχη που κάποτε εξυμνούσαν το θάρρος της Παπανδρέου, σήμερα βρίσκονται στη... δυσάρεστη θέση να κατηγορούν την Ευρωπαϊκή εισαγγελία για διαρροές, για παρεμβάσεις στις εσωτερικές εξελίξεις, για «πολιτικά παιχνίδια» και «ανοησίες», καθώς η έρευνά της για τον ΟΠΕΚΕΠΕ έχει ήδη εγκλωβίσει 13 γαλάζιους βουλευτές. Ξέρετε κάτι; Οι διθύραμβοι της ΝΔ για την πάταξη της διαφθοράς το 2012 αποτελούν πλέον το πιο αιχμηρό επιχείρημα της αντιπολίτευσης. Η Παπανδρέου φαίνεται πως έχει το «άγγιγμα» που αποσυνθέτει κυρίαρχα πολιτικά αφηγήματα. Τότε ενταφίασε το ΠΑΣΟΚ των εξοπλιστικών, τώρα αποδομεί τη ΝΔ των μεγάλων σκανδάλων.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, τα εξοπλιστικά και ο νέος Άκης της... κεντροδεξιάς

Όπου εμπλέκεται η συγκεκριμένη εισαγγελική λειτουργός, οι πολιτικοί σχηματισμοί που συγκροτούν το κεντρικό σύστημα εξουσίας κλυδωνίζονται συθέμελα. Το ερώτημα που πλανάται πλέον πάνω από το Μαξίμου είναι αμείλικτο. Με δεδομένο το που βρέθηκε το ΠΑΣΟΚ μετά τις αποκαλύψεις και τις διώξεις για τα εξοπλιστικά, δεν είναι λίγοι εκείνοι στο γαλάζιο στρατόπεδο πού αναρωτιούνται για το που μπορεί να οδηγήσουν τη Νέα Δημοκρατία οι αποκαλύψεις για τη λεηλασία των αγροτικών επιδοτήσεων και τα... πεσκέσια που στέλνει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στην Αθήνα. Και φυσικά αναφέρονται στο τεράστιο πολιτικό κόστος. Υπάρχει και κάτι ακόμη που θα πρέπει να μοιραστώ μαζί σας. Αναφερόμενοι πολλοί στα ονόματα της Πόπης Παπανδρέου και του Άκη Τσοχατζόπουλου, λένε σήμερα ότι και η Νέα Δημοκρατία έχει τον δικό της Άκη. Ποιον να εννοούν άραγε; Θα σας πω μόνο ότι πρόκειται για ένα πρόσωπο που πρωταγωνιστεί στον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως επίσης πρωταγωνίστησε και στα Τέμπη, προκαλώντας την κοινωνική οργή. Εύκολο είναι να βρείτε ποιος είναι.

Το αντιευρωπαϊκό κρεσέντο και η στοχοποίηση της Κοβέσι

Είναι τουλάχιστον ειρωνικό να βλέπεις μια κυβέρνηση που οικοδόμησε το αφήγημά της στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης να εξαπολύει πρωτοφανή επίθεση στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Η επιχείρηση απαξίωσης της Λάουρα Κοβέσι από τον Άδωνη Γεωργιάδη και από άλλους στο κυβερνητικό επιτελείο, όπως επίσης οι χυδαίες επιθέσεις ενός συστήματος των Αθηνών με κατηγορίες για «σαλαμοποίηση» δικογραφιών και «πολιτικά παιχνίδια», αναδύει έντονη οσμή πανικού. Η αναφορά του Υπουργού Υγείας ότι η Κοβέσι «ίσως δεν καταλαβαίνει πώς λειτουργεί η πολιτική» προκαλεί θυμηδία καθώς η Λάουρα είναι Ρουμάνα, και ως Ρουμάνα γνωρίζει άριστα πώς λειτουργεί η... βαλκανικού χαρακτήρα διαπλοκή, γι' αυτό και οι έρευνές της για το πάρτι στον ΟΠΕΚΕΠΕ προκαλούν τέτοιο τρέμουλο. Η Κοβέσι λοιπόν από τα Βαλκάνια, γνωρίζει πως λειτουργεί η πολιτική στην Ελλάδα ή σε χώρες σαν την Ελλάδα. Επίσης γνωρίζει πως πρέπει να λειτουργεί η Ευρώπη, κάτι που ξεχνούν οι εγχώριοι Μένουμεευρώπηδες όταν σε κάποιες περιπτώσεις που αφορούν στους ίδιους υπερισχύει το... βαλκανικό πολιτικό DNA τους.

Επιλεκτική εμπιστοσύνη στους θεσμούς και το φάσμα της παραγραφής

Η ξαφνική δυσπιστία προς την EPPO με κάνει να θυμάμαι ότι σε περιπτώσεις που διερευνήθηκαν σε εσωτερικό επίπεδο η κυβέρνηση έδειξε τυφλή εμπιστοσύνη στην εγχώρια δικαιοσύνη. Δεν τους βλέπω να εμπιστεύονται με τον ίδιο ζήλο την Ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη. Φαίνεται ότι οι «Ευρωπαίοι» της Αθήνας θυμούνται τις αξίες της Ένωσης μόνο όταν δεν τους αφορούν οι δικογραφίες. Περιμένω να δω πως θα αντιμετωπιστεί από τις Βρυξέλλες αυτή η μεθόδευση απαξίωσης ενός κορυφαίου ευρωπαϊκού θεσμού...

Το αρχείο των εκβιασμών και το αίτημα για δικαστική εφόρμηση

Η προσπάθεια του Άδωνι Γεωργιάδη να υψώσει ασπίδα προστασίας γύρω από τους ελεγχόμενους βουλευτές της πλειοψηφίας, νομιμοποιώντας το ρουσφέτι, τον οδηγεί πλέον σε επικίνδυνα μονοπάτια. Η δημόσια ομολογία του ότι κατέχει στοιχεία για εξυπηρετήσεις που έχουν ζητηθεί από αντιπάλους του, συνοδευόμενη από το τελεσίγραφο της δημοσιοποίησής τους είναι μια παραδοχή συμμετοχής σε ένα σύστημα που υπονομεύει το δημόσιο συμφέρον. Αν ο Υπουργός Υγείας παραδέχεται ότι ικανοποιούσε αιτήματα που ζημίωσαν τα κρατικά και ευρωπαϊκά ταμεία, τότε η άμεση παρέμβαση της Δικαιοσύνης είναι επιτακτική.

Η κανονικοποίηση της σήψης και η ευθύνη του εισαγγελέα

Η ρητορική του Αντιπροέδρου της ΝΔ, που παρουσιάζει την παρανομία ως «κοινοβουλευτικό καθήκον», αποτελεί το απόλυτο σύμπτωμα θεσμικής και πολιτικής παρακμής. Οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να καλέσουν άμεσα τον υπουργό να καταθέσει τον διαβόητο «φάκελο των μηνυμάτων» που επικαλείται, ξεκαθαρίζοντας ταυτόχρονα και τον δικό του ρόλο στη διεκπεραίωση αυτών των αμφιλεγόμενων συναλλαγών. Δεν είναι δυνατόν η πολιτική ζωή να μετατρέπεται σε αρένα εκβιασμών, όπου η συγκάλυψη των εμπλεκομένων στον ΟΠΕΚΕΠΕ επιδιώκεται μέσω της γενικευμένης σπίλωσης του πολιτικού συστήματος.

Το τέλος της ανοχής

Το επιχείρημα ότι «όλοι τα ίδια έκαναν» δεν μπορεί να αποτελεί πλέον συγχωροχάρτι για τη λεηλασία των αγροτικών πόρων. Η προσβολή προς τους θεσμούς κορυφώνεται όταν ένας κορυφαίος κυβερνητικός παράγοντας απειλεί να χρησιμοποιήσει το Twitter ως δικαστήριο, προκειμένου να φιμώσει την κριτική για δικογραφίες που αφορούν σε 13 βουλευτές και δύο πρώην υπουργούς. Η κοινωνία απαιτεί διαφάνεια και όχι συμψηφισμό ανομίας που υποβιβάζει τη χώρα σε καθεστώς θεσμικής αναρχίας. Μένει να δούμε αν η Δικαιοσύνη θα αφήσει τον υπουργό να διαχειρίζεται κατά το δοκούν επιβαρυντικά στοιχεία ή αν θα τον υποχρεώσει να τα παραδώσει, ανοίγοντας τον δρόμο κάθαρση που θα φτάσει μέχρι το τέλος.

Η ανάσα του Τραμπ στις αγορές και το τέλος του ενεργειακού τρόμου

Η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει το τελεσίγραφο κατά του Ιράν και η επακόλουθη ετοιμότητα της Τεχεράνης για διαπραγματεύσεις προκάλεσαν λυτρωτικό σοκ στις διεθνείς αγορές. Χθες η γεωπολιτική αποκλιμάκωση μεταφράστηκε σε ελεύθερη πτώση των τιμών της ενέργειας, με το πετρέλαιο να υποχωρεί κάτω από το ψυχολογικό φράγμα των 100 δολαρίων. Το WTI κατρακύλησε στα 96,54 δολάρια, ενώ το Brent ακολούθησε παρόμοια τροχιά στα 94,92 δολάρια, σκορπίζοντας χαμόγελα ανακούφισης στα παγκόσμια χρηματιστήρια.

Ο μαύρος χρυσός, το φυσικό αέριο και το άλμα της Φρανκφούρτης

Η πτώση δεν περιορίστηκε στο μαύρο χρυσό. Το ευρωπαϊκό φυσικό αέριο (TTF) σημείωσε βουτιά της τάξης του 20%, υποχωρώντας στα 43 ευρώ, εξέλιξη που απομακρύνει τον εφιάλτη του στασιμοπληθωρισμού από την Ευρωζώνη. Τα χρηματιστήρια αντέδρασαν με εντυπωσιακά άλματα, με τον DAX στη Φρανκφούρτη να καλπάζει στο +5% και κολοσσούς όπως η Siemens Energy και η Airbus να καταγράφουν διψήφια ή υψηλά μονοψήφια κέρδη. Ακόμη και στο Λονδίνο, όπου οι πετρελαϊκοί γίγαντες (BP, Shell) δέχθηκαν ισχυρές πιέσεις λόγω της πτώσης του αργού, ο γενικός δείκτης παρέμεινε σε θετικό έδαφος, χαιρετίζοντας τη συμφωνία για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.

Πολιτικό δώρο για το Μαξίμου λίγο πριν το Πάσχα

Για την Αθήνα, αυτή η διεθνής συγκυρία αποτελεί το ιδανικό «πασχαλινό δώρο», καθώς η αποκλιμάκωση των τιμών στα καύσιμα -αν συνεχιστεί- αφαιρεί ένα βάρος από την κυβερνητική ατζέντα. Με τον πληθωρισμό να αποτελεί το μεγαλύτερο εσωτερικό μέτωπο, η υποχώρηση των διεθνών τιμών δίνει στον Κυριάκο Μητσοτάκη τον απαραίτητο χώρο να αναπνεύσει, μακριά από τη μέγγενη της ενεργειακής ακρίβειας. Μένει τώρα να δούμε πόσο γρήγορα αυτή πτώση των διεθνών τιμών, εφόσον διαρκέσει, θα περάσει στις ελληνικές αντλίες, ή αν οι εγχώριοι παίκτες της αγοράς θα προσπαθήσουν να διατηρήσουν τις τιμές ψηλά, ακυρώνοντας το... «δώρο» του Τραμπ προς τους καταναλωτές.