Υπάρχουν πράγματα στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα που όλοι γνωρίζουν, αλλά ουδείς τα παραδέχεται ανοικτά. για παράδειγμα, ουδείς λέει το προφανές, πως η χώρα μας διαθέτει τόση πληθώρα οπλικών συστημάτων λόγω Τουρκίας. Επισήμως η Ελλάδα και η εκάστοτε κυβέρνηση διαψεύδει αυτές τις αλήθειες, ώστε να μην προκληθεί ένταση με την γείτονα, αλλά και για να δείχνουμε καλό πρόσωπο στη διεθνή κοινότητα. Γιατί τα λέω αυτά; Επειδή μερικές φορές μου φαίνεται πως κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας σε αυτή τη χώρα…
Διάβασα για παράδειγμα τα όσα είπε ο Νίκος Δένδιας στο συνέδριο του «Κύκλου Ιδεών» και αποκόμισα αυτήν ακριβώς την αίσθηση. Πως δηλαδή ο υπουργός Άμυνας βγάζει από το καπέλο του νέους ισχυρισμούς, που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. «Εάν χρειαζόταν “Patriot” για να αντιμετωπιστεί η τουρκική απειλή, προφανώς επί πάρα πολλά χρόνια που τους έχουμε, κάποια ελληνική Κυβέρνηση, κάποιο Γενικό Επιτελείο θα τους είχε τοποθετήσει εκεί ή σε κάποιο άλλο νησί του Ανατολικού Αιγαίου» είπε. Μα οι Patriot έχουν βεληνεκές 150 με 160 χιλιόμετρα, άρα καλύπτουν και περιοχές στα ενδότερα της Τουρκίας. Και τους μετακινήσαμε σε νησιά και τον Έβρο για να πιάσουν «νωρίτερα» πυραύλους που θα έρχονται από το Ιράν. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό…
Ο Νίκος Δένδιας είπε το εξής καινοφανές: «Δεν ανήκω σε αυτούς που έχουν πιστέψει το αφήγημα των “ήρεμων νερών”». Και κάπου εδώ αρχίζει να με πιάνει άγχος με κάτι τέτοιες ατάκες. Τα «ήρεμα νερά» είναι η πάγια κυβερνητική τακτική της Ελλάδας σε σχέση με την Τουρκία, προκειμένου να μην έχουμε ανά δυο μήνες και ένα επικίνδυνο «θερμό» επεισόδιο με την γείτονα. Τα «ήρεμα νερά» αποτελούν επίσης επικράτηση της διπλωματίας απέναντι σε οποιουσδήποτε θερμοκέφαλους στρατιωτικούς. Και τέλος, τα ήρεμα νερά τα θέλει η Ελλάδα ακριβώς για να δείχνει τις παραβιάσεις της Τουρκίας. Ο Νίκος Δένδιας τώρα μας ενημέρωσε πως δεν του πολυαρέσουν…
Η επισήμανση αυτή δεν έχει αξία μόνο πρακτική, αλλά και πολιτική. Δεν ανακάλυψε τυχαία τώρα αυτήν την διαφωνία του ο Δένδιας με την κεντρική γραμμή της κυβέρνησης. Επίκεινται εκλογές, δυο πρώην πρωθυπουργοί βρίσκονται εκτός της Νέας Δημοκρατίας (ή με το ένα πόδι μέσα), και ένα κακό αποτέλεσμα μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την ευστάθεια της αρχηγίας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο Δένδιας, λοιπόν, μιλάει τώρα για να πράξει αργότερα. αν χρειαστεί ως κινηθεί με στόχο την ηγεσία της παράταξης θα χρειαστεί διάφοφους «σκληρούς» στο πλάι του. και τώρα τους δίνει διαπιστευτήρια σκληρότητας στα εθνικά θέματα.
Έγραφα χτες αναλυτικά για την αντιπαράθεση που έχει το ΠΑΣΟΚ με την κυβέρνηση και τον Πρόεδρο της Βουλής για το πόσες ψήφους θα αποφασίσει να ζητήσει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία (η ΝΔ δηλαδή) για να στηθεί Εξεταστική για τις υποκλοπές. Και έγραφα πως στην Χαριλάου Τρικούπη δεν έχουν αποφασίσει ακόμα εάν θα κινηθούν με μομφή κατά του Νικήτα Κακλαμάνη ή κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μαθαίνω, όμως, εσχάτως πως η άσκηση μομφής αυτήν την Παρασκευή απομακρύνεται από την σκέψη των επιτελών της Χαριλάου Τρικούπη. Φαίνεται ότι παίζει ρόλο το final four της Ευρωλίγκας. Και περιμένω να δω, αν ισχύει η φήμη που κυκλοφορεί για «αναβολή» της τη Δευτέρα.
Πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία για τον ΣΥΡΙΖΑ και το εάν θα αυτοδιαλυθεί (πρακτικά ή άτυπα) για να συνεργαστεί με το κόμμα Τσίπρα. Ακούω για μια «χρυσή τομή» που μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μου λένε, θα αποφασίσει ότι δεν θα κατέβει στις επόμενες εκλογές, αλλά θα στηρίξει το σχήμα υπό τον Αλέξη Τσίπρα και η ηγεσία του θα δεσμευθεί πως θα συνεχίσει να υπάρχει ως αυτοτελές κόμμα. Η πληροφορία αυτή «εδεσε» και με την ατάκα του αναπλ. εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Μελίδη, που είπε πως «δεν υπάρχει κανένα ζήτημα για το αν θα συνεχίσει να υπάρχει». για να δουμε πως θα δεχτεί τα μαντάτα ο πρώην πρωθυπουργός, αλλά και ο Παύλος Πολάκης…
Θα έχετε δει το δολοφονικό ρεσάλτο των Ισραηλινών Ειδικών Δυνάμεων στον Στολίσκο Global Sumud, αλλά και τον εξευτελισμό που επιφύλαξαν στους ακτιβιστές οι ισραηλινοί υπό την καθοδήγηση του φασίστα υπουργού Εθνικής Ασφάλειας της χώρας Μπεν Γκβιρ. Ίσως διαβάσατε και το διάβημα του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών προς το Τέλ Αβίβ για τις άθλιες εικόνες, που περιελάμβαναν και 19 Έλληνες πολίτες. Η λεπτομέρεια που κάνει όλη τη διαφορά είναι πως η Αθήνα κινήθηκε αφού ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου «άδειασε» τον Γκβιρ με ανακοίνωσή του. Σου λέει, αφού ο αγαπημένος μας πρωθυπουργός εναντιώθηκε στην αθλιότητα, έχουμε το «ελεύθερο» κι εμείς να κάνουμε μια αντίστοιχη κίνηση…
Στο κυβερνητικό επιτελείο θεωρούν ότι τα σχήματα Τσίπρα και Καρυστιανού κινούνται σε άλλες δεξαμενές. Δεν τους ανησυχούν όσο ένα ενδεχόμενο ίδρυσης πολιτικού φορέα από τον Αντώνη Σαμαρά. Τσίπρας και Καρυστιανού δεν «τρώνε» άμεσα από τη ΝΔ στον ίδιο βαθμό. Έχουν μικρή, έως ελάχιστη απήχηση στο ακροατήριο της ΝΔ. Ο Σαμαράς όμως μιλάει σε κόσμο που ήταν -και μπορεί να ξαναγίνει- δικός του.
Ο Γιώργος Χουλιαράκης, ο Δημήτρης Λιάκος και ο Φραγκίσκος Κουτεντάκης αποτελούν τον στενό πυρήνα στον οποίο ποντάρει ο Αλέξης Τσίπρας για τη νέα του προσπάθεια και για το οικονομικό πρόγραμμα του νέου φορέα που πρόκειται να ανακοινώσει . Πρόκειται για πρόσωπα που γνωρίζουν καλά τη δημοσιονομική διαχείριση, αλλά κυρίως έχουν κοινή γραμμή, δηλαδή τη μετατόπιση του βάρους προς τα υψηλότερα εισοδήματα και αποφυγή πίεσης στη μεσαία τάξη.
Η συγκεκριμένη τριάδα δεν είναι τυχαία. Δείχνει ότι ο Τσίπρας δεν πάει σε πειραματισμούς, αλλά σε δοκιμασμένες λύσεις με τεχνοκρατικό αποτύπωμα. Ταυτόχρονα, επιχειρεί να ξαναχτίσει αξιοπιστία στο οικονομικό πεδίο, δίνοντας το μήνυμα ότι το νέο σχήμα θα κινηθεί με σαφές σχέδιο αναδιανομής, χωρίς τις ασάφειες του παρελθόντος.
Σταθερά πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο κινείται το ενεργειακό κόστος στην ελληνική βιομηχανία, επιβαρύνοντας την ανταγωνιστικότητα. Ακόμη και μετά την κρίση του 2022, το μερίδιο της ενέργειας στο κόστος παραγωγής διαμορφώνεται στο 3,8% την περίοδο 2021–2023, έναντι 2,3% στην ΕΕ. Δηλαδή, η Ελλάδα συνεχίζει να πληρώνει ακριβότερα την παραγωγή της.
Η εικόνα είναι ακόμη πιο πιεστική στους ενεργοβόρους κλάδους. Στα βασικά μέταλλα, το ενεργειακό κόστος φτάνει το 18,7%, με την παραγωγή αλουμινίου να σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος. Εκεί φαίνεται καθαρά το πρόβλημα, αφού όσο πιο ενεργοβόρος ο κλάδος, τόσο μεγαλύτερη είναι η υστέρηση έναντι Ευρώπης.
Στον αντίποδα, κλάδοι όπως ηλεκτρονικά, μηχανήματα και ένδυση κινούνται κοντά στο 1%, δείχνοντας ότι η επιβάρυνση δεν είναι οριζόντια. Το αποτέλεσμα; Μια βιομηχανία δύο ταχυτήτων, όπου οι ενεργοβόρες δραστηριότητες πιέζονται ασφυκτικά και οι υπόλοιπες αντέχουν. Το ερώτημα παραμένει: πώς κλείνει αυτή η ψαλίδα;
Η HSBC βλέπει ράλι κερδών και ανεβάζει τιμές-στόχους, αλλά η πραγματική εικόνα είναι άλλη. Οι τράπεζες κερδίζουν από τα υψηλά επιτόκια, όχι από την οικονομία. Με δάνεια κυμαινόμενου επιτοκίου και καταθέσεις χαμηλού κόστους, μετατρέπουν κάθε αύξηση επιτοκίων σε καθαρό κέρδος. Το αποτέλεσμα; εκρηκτικά επιτοκιακά περιθώρια και υψηλές αποδόσεις, την ώρα που επιχειρήσεις και νοικοκυριά πιέζονται. Η «επενδυτική ευκαιρία» για τους ξένους είναι στην πράξη μεταφορά βάρους στην πραγματική οικονομία. Και αυτό δεν είναι βιώσιμο μοντέλο.
Οι προβλέψεις για διψήφια αύξηση κερδών και μερισματικές αποδόσεις πάνω από 7% παρουσιάζονται ως success story. Στην πραγματικότητα, όμως, το παιχνίδι παίζεται υπέρ των μετόχων. Πειραιώς και Εθνική εμφανίζονται ως «πρωταθλήτριες» λόγω μεγαλύτερης έκθεσης στα επιτόκια - δηλαδή κερδίζουν περισσότερο όσο ανεβαίνει το κόστος δανεισμού. Η Eurobank και η Alpha ακολουθούν με ισχυρές επιδόσεις, αλλά το ερώτημα παραμένει: πόσο από αυτή την κερδοφορία επιστρέφει στην οικονομία; Γιατί μέχρι τώρα, η απάντηση είναι: ελάχιστο.
Παρά τα υψηλά κέρδη, οι ελληνικές τράπεζες συνεχίζουν να διαπραγματεύονται με έκπτωση. Όχι τυχαία. Οι αγορές βλέπουν αυτό που δεν λένε οι εκθέσεις: η κερδοφορία βασίζεται σε συγκυριακούς παράγοντες, όχι σε διατηρήσιμη πιστωτική ανάπτυξη. Με γεωπολιτικούς κινδύνους, πιθανή επιβράδυνση και πίεση στα δάνεια, το αφήγημα μπορεί να γυρίσει γρήγορα. Και τότε, το «success story» θα αποδειχθεί εύθραυστο. Μέχρι τότε, οι τράπεζες κερδίζουν και η οικονομία πληρώνει.
Οι τραπεζίτες θα πρέπει να άνοιξαν σαμπάνιες μόλις άκουσαν τη λέξη… αύξηση επιτοκίων. Γιατί όσο η αγορά στενάζει, οι ίδιες θησαυρίζουν: δάνεια με κυμαινόμενο επιτόκιο που ακριβαίνουν μέσα σε μια νύχτα, καταθέσεις που συνεχίζουν να αμείβονται σχεδόν με ψίχουλα και κέρδη δισεκατομμυρίων που παρουσιάζονται ως δήθεν «υγιής ανάπτυξη».
Η πραγματικότητα είναι πιο ωμή. Οι τράπεζες στην Ελλάδα κερδίζουν όχι επειδή δανείζουν περισσότερο την πραγματική οικονομία, αλλά επειδή η κοινωνία πληρώνει ακριβότερα το ίδιο χρήμα. Και τώρα περιμένουν νέες αυξήσεις επιτοκίων σαν χρηματιστηριακή γιορτή, ενώ νοικοκυριά και επιχειρήσεις μετρούν ήδη απώλειες.
Η Τράπεζα της Ελλάδος προειδοποιεί για οργανωμένη απάτη που τρέχει στο διαδίκτυο, με επίκεντρο το όνομα του Γιάννη Στουρνάρα. Ψεύτικα άρθρα, πλαστά προφίλ και διαφημίσεις τον εμφανίζουν να «συγκρούεται» με δημοσιογράφους, σε ένα σκηνοθετημένο σενάριο που στόχο έχει να τραβήξει την προσοχή. Το ίδιο μοτίβο χρησιμοποιείται και σε άλλες χώρες, δείχνοντας ότι πρόκειται για μαζική, τυποποιημένη απάτη.
Deepfake και «επενδύσεις»: η παγίδα είναι έτοιμηΣτο επόμενο βήμα, οι ίδιες καμπάνιες εμφανίζουν τον διοικητή της ΤτΕ να «προτείνει» επενδυτικές ή crypto πλατφόρμες. Οι εικόνες είναι κατασκευασμένες με τεχνητή νοημοσύνη και οδηγούν σε μη αξιόπιστες ιστοσελίδες. Καμία τέτοια δήλωση δεν υπάρχει. Ό,τι βλέπετε είναι δόλωμα για να αποσπάσουν χρήματα και προσωπικά δεδομένα.