Γιατί «πέθαναν» τα μικρά διαμερίσματα: Σε απόγνωση οι γονείς - Φοιτητές μένουν μέχρι και σε ξενοδοχεία

Η αναζήτηση φοιτητικής στέγης έχει μετατραπεί σε έναν πραγματικό εφιάλτη για χιλιάδες οικογένειες στην Ελλάδα, καθώς τα οικονομικά διαμερίσματα τείνουν να εξαφανιστούν πλήρως από τον χάρτη των αστικών κέντρων.

Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν στην εκπομπή Limit Up του OPEN, η κατάσταση είναι πλέον οριακή, με τις τιμές να εκτοξεύονται και τη διαθεσιμότητα να αγγίζει το μηδέν.

Τα σοκαριστικά στοιχεία της αγοράς

Η σύγκριση των δεδομένων μεταξύ του 2022 και του σήμερα αποκαλύπτει το μέγεθος του προβλήματος. Για ένα τυπικό διαμέρισμα 50 τ.μ. (άνω του 1ου ορόφου) με ενοίκιο έως 300€, η εικόνα είναι αποκαρδιωτική:

• Κέντρο Αθήνας: Η διαθεσιμότητα έπεσε από το 12,4% το 2022 στο ισχνό 0,2% σήμερα
• Δυτικά Προάστια: Από το 14,29% το 2022, σήμερα μόλις το 1,34% των ακινήτων πληροί αυτά τα κριτήρια
• Πειραιάς: Η διαθεσιμότητα είναι πρακτικά 0%, γεγονός που καθιστά αδύνατη την εύρεση οικονομικής στέγης κοντά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά

Γιατί «εξαφανίστηκαν» τα μικρά διαμερίσματα;

Ο κτηματομεσίτης Κοσμάς Θεοδωρίδης εξηγεί ότι η τεράστια ζήτηση για λίγα τετραγωνικά οφείλεται στις κοινωνικές αλλαγές, όπως η αύξηση των μονομελών νοικοκυριών και των διαζυγίων, που οδηγούν περισσότερους ανθρώπους στην αναζήτηση μικρών κατοικιών.

Παράλληλα, ενώ συζητείται η μεταρρύθμιση για την κατάτμηση μεγάλων διαμερισμάτων σε μικρότερα, υπάρχουν ακόμη νομικά εμπόδια.

Σήμερα, ένας ιδιοκτήτης δεν μπορεί εύκολα να χωρίσει ένα διαμέρισμα 120 τ.μ. σε δύο των 60 τ.μ. και να τα πουλήσει ή να τα μεταβιβάσει χωριστά, εκτός αν υπάρχει ειδικός όρος στη σύσταση της πολυκατοικίας (κάτι που συμβαίνει σε λιγότερο από το 1% των περιπτώσεων).

Ξενοδοχεία και συγκατοίκηση: Οι λύσεις ανάγκης

Το αδιέξοδο οδηγεί τους γονείς σε πρωτοφανείς αποφάσεις. Αναφέρονται περιπτώσεις φοιτητών σε Γιάννενα και Κέρκυρα που αναγκάζονται να διαμένουν σε ξενοδοχεία με μηνιαίο κόστος 300€ έως 400€, καθώς δεν υπάρχουν διαθέσιμα σπίτια.

Επιπλέον, το φαινόμενο της συγκατοίκησης εντείνεται, ενώ πολλοί γονείς δηλώνουν αδυναμία να στείλουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν σε άλλη πόλη, προτρέποντάς τα να επιλέξουν ιδιωτικές σχολές στον τόπο κατοικίας τους για να μειώσουν τα έξοδα.

Ο κ. Θεοδωρίδης τονίζει την ανάγκη για ριζικές λύσεις, προτείνοντας τα πανεπιστήμια να εξασφαλίζουν στέγη σε όλους τους πρωτοετείς φοιτητές. Αυτό θα μπορούσε να γίνει είτε μέσω κρατικών εστιών είτε μέσω ειδικών γραφείων στέγης στα πανεπιστήμια που θα συμβάλλονται με ιδιώτες, ώστε να αποφεύγεται η «εκμετάλλευση» των φοιτητών από την αγορά κατά τους πρώτους μήνες της φοιτητικής τους ζωής.

Το πρόβλημα της φοιτητικής στέγης αναμένεται να παραμείνει στην επικαιρότητα με την ίδια ή και μεγαλύτερη ένταση τα επόμενα πέντε έως 10 χρόνια, αν δεν υπάρξει ουσιαστική παρέμβαση.