«Με απήγαγε η μητέρα μου για 6 χρόνια»: Η καταναγκαστική εργασία, η αίρεση και η συγχώρεση

Όταν ο Άλεξ Μπάτι ήταν 10 ετών, η γιαγιά του, Σούζαν, ορίστηκε νόμιμη κηδεμόνας του. Η μητέρα του, Μέλανι, πτυχιούχος νομικής που δεν εργάστηκε ποτέ στο αντικείμενό της, ήταν μια οπαδός θεωριών συνωμοσίας. Είχε γίνει τόσο πολέμια του κατεστημένου και της κυβέρνησης, που δεν πίστευε πλέον ούτε στην εκπαίδευση του γιου της.

«Η Μέλανι δεν πίστευε πια στο σχολείο, αλλά εγώ πίστευα», λέει η Σούζαν στο BBC, εξηγώντας το κίνητρό της για να διεκδικήσει την κηδεμονία -μια κίνηση που η κόρη της πολέμησε σκληρά. «Με μισούσε επειδή ένιωθε ότι της "έκλεψα" τον γιο».

Ο Άλεξ έζησε με τη γιαγιά του στο Όλνταμ από τα οκτώ έως τα 11 του χρόνια. Τότε, η Μέλανι ζήτησε να τον πάρει μαζί της για διακοπές δύο εβδομάδων στην Ισπανία, παρέα με τον πατέρα της, Ντέιβιντ. Μετά από παρακλήσεις του Άλεξ, η Σούζαν συμφώνησε. Δεν φανταζόταν ότι εκείνη θα ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπε τον εγγονό της για τα επόμενα έξι χρόνια.

Σήμερα, στα 20 του πλέον χρόνια, ο Άλεξ μοιράζεται την ιστορία του στο ντοκιμαντέρ του BBC «Kidnapped By My Mum». «Τότε, ως παιδί, δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε», λέει στην κάμερα. «Τώρα όμως πρέπει να καταλάβω τη μητέρα μου και το γιατί το έκανε. Για μένα, δεν είναι απλώς μια ιστορία. Είναι η ζωή μου».

Η ψευδαίσθηση των διακοπών και η «εκτός δικτύου» ζωή

Στην αρχή, όλα έμοιαζαν με τις διακοπές που του υποσχέθηκαν: μια πολυτελής βίλα στη Μαρμπέγια, πισίνα και θάλασσα. Ακόμα και όταν η μητέρα και ο παππούς του, του ζήτησαν να πετάξει το κινητό και το διαβατήριό του στα σκουπίδια, εκείνος ένιωσε «σαν τον Τζέιμς Μποντ». Η σκληρή πραγματικότητα άρχισε να αποκαλύπτεται λίγους μήνες μετά, όταν μετακόμισαν σε μια μικρή πόλη στην Ισπανία, ζώντας «εκτός δικτύου» με ανθρώπους που μοιράζονταν τις ακραίες πνευματικές και αντισυστημικές απόψεις της μητέρας του.

Πίσω στην πατρίδα, τα πρωτοσέλιδα έγραφαν για την απαγωγή του Άλεξ και η αστυνομία χαρακτήριζε την υπόθεση «υψηλού κινδύνου». Η γιαγιά του ήταν συντετριμμένη. «Βίωνα αυτό που αποκαλούμε "διφορούμενη απώλεια" -δεν έχουν πεθάνει, αλλά έχουν χαθεί από τη ζωή σου. Έκλαιγα συνέχεια, ήμουν σε κατάθλιψη».

Ο Άλεξ, εγκλωβισμένος στον φόβο και την απομόνωση, πίστευε ότι η γιαγιά του δεν θα τον ήθελε πια πίσω. Αυτός ο φόβος, μαζί με την ανησυχία ότι η μητέρα και ο παππούς του θα συλληφθούν, τον εμπόδισε από το να ζητήσει βοήθεια για χρόνια.

Εργασία στα 14 και ζωή σε «αίρεση»

Το 2021, η οικογένεια μεταφέρθηκε στα Πυρηναία της Γαλλίας. Ζούσαν δωρεάν σε ένα κτήμα με αντάλλαγμα τη χειρωνακτική εργασία του Άλεξ και του παππού του. «Με ανάγκασαν να δουλεύω από τα 14 μου, ενώ η μητέρα μου ήταν υγιέστατη και δεν δούλεψε ποτέ», θυμάται ο Άλεξ. «Σκεφτόμουν συνέχεια πού θα βρισκόμουν αν ήμουν στην Αγγλία, με τους φίλους μου στο σχολείο».

Η κατάσταση χειροτέρεψε το 2022, όταν μετακόμισαν σε κάμπινγκ. Η μητέρα του τον πίεζε να κάνει «πνευματική εργασία» και να βλέπει βίντεο με ακραίες απόψεις. Άνθρωποι από το περιβάλλον τους περιγράφουν την κατάσταση σαν «αίρεση».

Όταν ο Άλεξ άρχισε να αντιδρά, η μητέρα του τον έδιωξε από το τροχόσπιτο, αναγκάζοντάς τον να μένει σε μια σκηνή μέσα στον παγετό του χειμώνα, ενώ εκείνη απολάμβανε θέρμανση και ανέσεις.

Η μεγάλη απόδραση

Παρά τις ευκαιρίες που χάθηκαν -ακόμα και όταν κάποιος ανακάλυψε την ταυτότητά του αλλά η αστυνομία δεν έδωσε συνέχεια- ο Άλεξ βρήκε τη δύναμη να φύγει στα 17 του. Εξαντλημένος από τη δουλειά και τις συνεχείς συγκρούσεις, έφυγε κρυφά μέσα στη νύχτα.

Περπάτησε για χιλιόμετρα μέχρι που σταμάτησε έναν περαστικό οδηγό και του είπε την αλήθεια: «Με έχουν απαγάγει».

Σήμερα, ο Άλεξ ζει ξανά με τη γιαγιά του, έχει ολοκληρώσει τις βασικές του σπουδές και πρόσφατα έγινε πατέρας μιας μικρής κόρης. Αν και δεν έχει επαφή με τη μητέρα του, παραδέχεται πως τα συναισθήματά του είναι περίπλοκα. «Είμαι θυμωμένος για όσα έχασα, για την έλλειψη εκπαίδευσης. Αλλά αυτό το ταξίδι με έκανε να καταλάβω γιατί το έκανε και θέλω να προσπαθήσω να χτίσω ξανά μια γέφυρα επικοινωνίας».