Βενεζουέλα: «Έτρωγα κέτσαπ και τριμμένο τυρί» - 12χρονη πέρασε 32 ώρες εγκλωβισμένη

Οι άνθρωποι που έχουν βρεθεί στη θέση της είναι μετρημένοι. Το να ζεις την εμπειρία ενός σεισμού 7,5 Ρίχτερ είναι ούτως ή άλλως τρομακτικό. Το να πέφτουν οι τοίχοι στο σπίτι σου, να παγιδεύεσαι κάτω από τα συντρίμμια και τελικά να καταφέρνεις να βγεις ζωντανή μετά από 32 ώρες, κάτι περισσότερο κι από τρομακτικό. Η Φαμπιάνα Μπλάνκο τα κατάφερε και περιέγραψε αυτή τη συγκλονιστική εμπειρία.

Η Μπλάνκο ήταν έτοιμη να ξεκινήσει το μάθημα spinning που διδάσκει, όταν η γη άρχισε να τρέμει. Οι δονήσεις γίνονταν όλο και πιο έντονες, οπότε άρπαξε την τσάντα της και έτρεξε έξω στους δρόμους της Λα Γκουάιρα που αμέσως γέμισαν έντρομους πολίτες.

«Όταν συνειδητοποίησα το μέγεθος του σεισμού, άρχισα να φωνάζω “η κόρη μου, η κόρη μου”. Μπήκα στο αυτοκίνητό και οδήγησα όσο πιο γρήγορα μπορούσα», λέει η Καρίνα στο BBC για την ηλικίας 12 ετών μοναχοκόρη της που βρισκόταν στο σπίτι τους όταν οι δύο ισχυροί σεισμοί συγκλόνισαν τη Βενεζουέλα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα στις 24 Ιουνίου. Ο δεύτερος σεισμός, των 7,5 Ρίχτερ, ήταν ένας από τους ισχυρότερους που έχουν πλήξει τη χώρα τον τελευταίο αιώνα.

«Σκέφτηκα 'θα πεθάνω, δεν θα με σώσει κανείς'»

Όταν η Καρίνα έφτασε στο κτίριό της στην Καραμπαγεδά, στη βόρεια πολιτεία Λα Γκουάιρα, δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε. «Έβλεπα ένα κτίριο, μετά ένα κενό όπου βρισκόταν το δικό μου κτίριο, και μετά ένα άλλο κτίριο».

Μέσα στο διαμέρισμά τους στον πρώτο όροφο μιας δεκαώροφης πολυκατοικίας, η Φαμπιάνα βρισκόταν στην κρεβατοκάμαρα της μητέρας της όταν ένιωσε τους σεισμούς. Έτρεξε στην κουζίνα και κρατιόταν από τον πάγκο, όταν οι τοίχοι γύρω της κατέρρευσαν. Εκσφενδονίστηκε στο πάτωμα.

«Έβλεπα πράγματα να τρέμουν, να πέφτουν, να σπάνε και μετά οι τοίχοι ράγισαν. Ο τοίχος που χώριζε το διαμέρισμά μου από ενός φίλου κατέρρευσε. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα: “θα πεθάνω. Δεν θα επιβιώσω. Κανείς δεν θα με σώσει”», είπε η Φαμπιάνα.

Από εκεί ξεκίνησαν 32 βασανιστικές ώρες.

Έξω από το κατεστραμμένο κτίριο, η Καρίνα είδε το μισό κρεβάτι της κόρης της να προεξέχει από τα συντρίμμια.

«Έχω κλειστοφοβία, αλλά με κυρίευσε μια παράξενη ηρεμία»

«Έτρεχα από τη μία άκρη του συγκροτήματος στην άλλη φωνάζοντας “Είναι νεκρή. Η κόρη μου είναι νεκρή”. Δεν ήξερα τι να κάνω».

Κάτω από τα ερείπια, η απόλυτη σιωπή για τη Φαμπιάνα. Ήταν ξαπλωμένη ανάσκελα, εγκλωβισμένη από τα μπάζα γύρω της, με το ταβάνι σχεδόν να αγγίζει το πρόσωπό της.

«Είμαι άνθρωπος που αγχώνομαι εύκολα και έχω κλειστοφοβία. Αλλά δεν ξέρω γιατί, με κυρίευσε μια παράξενη ηρεμία. Ίσως το μυαλό μου είχε σοκ» εξηγεί η Φαμπιάνα.

Λίγο αργότερα, μια νοσηλεύτρια που εργαζόταν ως φροντίστρια για τους γείτονες από πάνω άρχισε να φωνάζει αν υπάρχει κάποιος ζωντανός. Η Φαμπιάνα της απάντησε.

«Μου είπε να μείνω ήρεμη και ότι όλα θα πάνε καλά».

Έξι ώρες μετά τον σεισμό, γύρω στα μεσάνυχτα, η νοσηλεύτρια διασώθηκε. Είπε στους εθελοντές ότι μέσα στα συντρίμμια υπήρχε ζωντανό ένα κορίτσι που ονομαζόταν Φαμπιάνα.

«Είχα παραδοθεί στον Θεό, ζητώντας δύναμη για να ξεκινήσω μια νέα ζωή χωρίς τη Φαμπιάνα. Και τότε κάποιος μου είπε: “Η κόρη σου είναι ζωντανή”», διηγείται η Καρίνα.

Έτρεξε πίσω στο κτίριο, φωνάζοντας μέσα στα κενά των ερειπίων το όνομα της κόρης της.

Μέσα στα χαλάσματα, η Φαμπιάνα δεν άκουγε τίποτα.

«Για κάποιο λόγο, είχα ελπίδα και πίστη. Το ένα μου πόδι ήταν λυγισμένο σε επώδυνη θέση και μετακίνησα κάποια μπάζα για να το ισιώσω. Εκεί τραυματίστηκα με γρατζουνιές, αλλά βρήκα ένα μπουκάλι κέτσαπ και τριμμένο τυρί. Αυτά με κράτησαν σε επαφή με το περιβάλλον».

Βίκτορ, ο ήρωας

Τα ξημερώματα έφτασε μια ομάδα Βενεζουελάνων πυροσβεστών. Μπήκαν στα συντρίμμια και φώναξαν τη Φαμπιάνα, αλλά δεν πήραν απάντηση.

Ήταν μία από τις πολλές στιγμές που η Καρίνα περνούσε από την ελπίδα στην απόγνωση.

«Μου είπαν ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτα και έφυγαν. Σκέφτηκα ότι ίσως είχε πεθάνει από ασφυξία ή καρδιακή προσβολή. Τότε ένας εθελοντής ήρθε και με ρώτησε τι συμβαίνει. Αυτός — ο Βίκτορ — ήταν ο ήρωάς μου».

Κάτω από τα ερείπια, η Φαμπιάνα βρήκε το τηλέφωνό της. Δεν υπήρχε σήμα, καθώς τα δίκτυα είχαν καταρρεύσει, αλλά αποφάσισε να τραβήξει ένα βίντεο.

«Διαμέρισμα – Ritamar Palace. Έγινε σεισμός και έχουν πέσει πολλά μπάζα. Δεν υπάρχει φως. Δεν υπάρχει κανείς να μας σώσει. Είμαι μόνη. Πολλοί γείτονες είναι παγιδευμένοι. Χρειαζόμαστε βοήθεια», λέει στο βίντεο.

Εν τω μεταξύ, ο Βίκτορ είχε ανέβει στα χαλάσματα και φώναζε τη Φαμπιάνα. Αυτή τη φορά τον άκουσε και απάντησε. Το είπε στην Καρίνα.

«Γύρισα και φώναξα σε όλους: “Η κόρη μου είναι ζωντανή”», λέει η Καρίνα. «Άνθρωποι άρχισαν να καταφθάνουν μαζικά με εργαλεία. Αλλά οι πυροσβέστες είπαν ότι ήταν αδύνατο να προσεγγίσουν και έφυγαν».

Λίγες ώρες αργότερα έφτασε άλλη ομάδα πυροσβεστών, που υποσχέθηκε ότι θα τη διασώσει, αλλά δεν κατάφερε να την προσεγγίσει.

Ο Βίκτορ συνέχισε να επιστρέφει στο σημείο και να μιλά στη Φαμπιάνα για να την κρατά ψύχραιμη.

Τελικά, έφτασε ομάδα διάσωσης από το Καράκας. Όταν έπεσε το σκοτάδι, η Καρίνα έψαχνε παντού φακούς και ζητούσε βοήθεια. Μηχανές και αυτοκίνητα φώτιζαν τα συντρίμμια.

Σιγά-σιγά άνοιξαν πέρασμα και τελικά είδαν τη Φαμπιάνα. Το βίντεο της στιγμής — με τη χαμογελαστή Φαμπιάνα μέσα από το άνοιγμα — έγινε viral στη Βενεζουέλα.

«Μετά από τόσες ώρες εγκλωβισμού, ένιωσα τεράστια χαρά όταν τους είδα. Κατάλαβα ότι θα σωθώ», είπε η Φαμπιάνα.

«Σαν τηλεοπτική σειρά»

Στις 02:00 τα ξημερώματα της Παρασκευής, 32 ώρες μετά τους σεισμούς, κατάφεραν να ανοίξουν πέρασμα και να την τραβήξουν έξω. Βγήκε με τη βοήθεια των διασωστών και κατέρρευσε στην αγκαλιά της μητέρας της.

«Όταν βγήκα, είδα την οικογένειά μου, είδα το κτίριο εντελώς κατεστραμμένο και ένιωθα σαν να μην είναι αληθινό, σαν τηλεοπτική σειρά», είπε η Φαμπιάνα.

Η Καρίνα λέει ότι από τους σχεδόν 50 ανθρώπους που ζούσαν στο κτίριο, μόνο τρεις διασώθηκαν ζωντανοί.

Μέχρι την Κυριακή, 3.342 άνθρωποι είχαν επιβεβαιωθεί νεκροί από τους σεισμούς, ενώ δεκάδες χιλιάδες αγνοούνται.

Η Φαμπιάνα, εκτός από ένα κάταγμα στο αριστερό πόδι και μερικές εκδορές, δεν υπέστη άλλα τραύματα. Σήμερα ζει με τη γιαγιά της.

«Στην αρχή φοβόμουν να ξαπλώσω, ειδικά ανάσκελα, γιατί θυμόμουν τις ώρες που πέρασα κάτω από τα συντρίμμια».

Στους δρόμους γύρω από το νέο της σπίτι στη Λα Γκουάιρα υπάρχουν ακόμη πολλά κατεστραμμένα κτίρια.

«Υπάρχει μεγάλη θλίψη έξω από αυτό το σπίτι. Πονάω όταν σκέφτομαι τους γείτονες και τους φίλους μου. Θα χρειαστεί χρόνος για να συνέλθουμε. Αλλά θα προχωρήσουμε. Τι άλλο μπορεί να θέλει μια μητέρα; Η κόρη μου είναι ζωντανή».