«Ήμουν 15 ετών όταν κατάλαβα ότι ζούσα σε αίρεση»: Η συγκλονιστική ιστορία της Φλορ

Το να μεγαλώνει κανείς μέσα σε μια επικίνδυνη αίρεση -και πολύ περισσότερο το να καταφέρνει να ξεφύγει από αυτήν- είναι μια εμπειρία από την οποία ένας άνθρωπος δεν συνέρχεται ποτέ πλήρως. Η ιστορία μιας γυναίκας που γεννήθηκε και μεγάλωσε στους κόλπους της διαβόητης θρησκευτικής οργάνωσης «Παιδιά του Θεού» (Children of God) φέρνει στο φως τις σκοτεινές πτυχές μιας παράλληλης πραγματικότητας.

Οι γονείς της γνωρίστηκαν στην Ισπανία το 1978, λίγο μετά την προσχώρησή τους στην οργάνωση. Η μητέρα της εντάχθηκε στην αίρεση όταν ένας άγνωστος άνδρας στο δρόμο της μίλησε για τον «Πατέρα Ντέιβιντ», τον χαρισματικό και αμφιλεγόμενο ηγέτη της οργάνωσης, ο οποίος υποσχόταν στους νέους έναν σκοπό ζωής έξω από τα στενά όρια της παραδοσιακής εκκλησίας. Ο πατέρας της, ένας κορυφαίος φοιτητής Γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, εγκατέλειψε τις σπουδές του λίγες εβδομάδες πριν από την αποφοίτηση για να ακολουθήσει τα αδέλφια του στην ίδια οργάνωση.

Ο «Πατέρας Ντέιβιντ» ζούσε κρυμμένος, καθώς τον καταζητούσαν οι Αρχές για τις διδασκαλίες του σχετικά με τη σεξουαλική ελευθερία και την αυστηρή πειθαρχία των παιδιών. Μετέδιδε τα οράματα και τις εντολές του σε περίπου 12.000 ακολούθους σε όλο τον κόσμο, υποστηρίζοντας ότι προετοίμαζε έναν «στρατό» για τη Μεγάλη Αποκάλυψη, την οποία τοποθετούσε το 1993. Το 1985 διέταξε τους οπαδούς του να εγκαταλείψουν τις δυτικές χώρες και να καταφύγουν σε αναπτυσσόμενα κράτη.

Ζώντας σαν «μικροί στρατιώτες» στην Ταϊλάνδη

Έτσι, η Φλορ Έντουαρντς πέρασε τα παιδικά της χρόνια έγκλειστη σε ένα συγκρότημα στην Ταϊλάνδη, μαζί με την οικογένειά της και άλλα 30 μέλη της αίρεσης, χωρίς καμία απολύτως επαφή με τον έξω κόσμο. Μέχρι την ηλικία των 12 ετών, είχε αλλάξει 24 διαφορετικά σπίτια σε τρεις ηπείρους, σύμφωνα με το άρθρο της Huffington Post.

Οι κανόνες διαβίωσης ήταν στρατιωτικοί. Το εγερτήριο για τα παιδιά ήταν στις 7:00 το πρωί και τα δωμάτια έπρεπε να είναι στην εντέλεια. Παρατάσσονταν σε σειρές και κατέβαιναν τις σκάλες σαν «μικροί στρατιώτες». Παράλληλα, οι ενήλικες ενθαρρύνονταν να συμμετέχουν συνεχώς σε σεξουαλικές δραστηριότητες στο πλαίσιο αυτού που αποκαλούσαν «αγάπη του Θεού».

Όταν η προφητεία για το τέλος του κόσμου το 1993 βγήκε λάθος, ο ηγέτης της αίρεσης ισχυρίστηκε ότι έλαβε νέα εντολή για επιστροφή στη Δύση. Η 13μελής πλέον οικογένεια μετακόμισε στο Ιλινόις των ΗΠΑ.

Ο θάνατος του ηγέτη και το τεστ που άλλαξε τα πάντα - «Θεέ μου, μεγάλωσα σε αίρεση!»

Το πρωί της 15ης Φεβρουαρίου 1995, η είδηση του θανάτου του «Πατέρα Ντέιβιντ» προκάλεσε σοκ στα μέλη της οργάνωσης. Η σύζυγός του, γνωστή ως «Μαμά Μαρία», εξέδωσε νέους κανόνες που επέτρεπαν στις οικογένειες μεγαλύτερη ανεξαρτησία.

Η οικογένεια μετακόμισε τελικά στην Καλιφόρνια. Στα 15 της χρόνια, η κοπέλα δεν είχε πατήσει ποτέ το πόδι της σε πραγματικό σχολείο, καθώς η εκπαίδευση απαγορευόταν. Ο πατέρας της την ενέγραψε σε ένα πρόγραμμα κατ' οίκον διδασκαλίας, ενώ λίγο αργότερα η ίδια και οι αδελφές της ζήτησαν να φοιτήσουν σε δημόσιο σχολείο, επιζητώντας μια κανονική ζωή. Με τη σταδιακή διάλυση της αίρεσης, οι γονείς αποφάσισαν να αποχωρήσουν οριστικά.

Η μεγάλη καμπή, ωστόσο, ήρθε εντελώς τυχαία. Μια μέρα, επιστρέφοντας από το σχολείο, πήρε από τη βιβλιοθήκη ένα τεύχος του εφηβικού περιοδικού Seventeen. Ξεφυλλίζοντάς το, έπεσε πάνω σε ένα τεστ με τίτλο: «Μεγάλωσες σε αίρεση; Κάνε το τεστ και μάθε».

Απαντώντας στις ερωτήσεις, συνειδητοποίησε ότι είχε απαντήσει «ναι» σε όλες. «Θεέ μου, μεγάλωσα σε αίρεση!», άρχισε να επαναλαμβάνει σοκαρισμένη. Για πρώτη φορά συνειδητοποίησε το μέγεθος της χειραγώγησης που είχε υποστεί, κατανοώντας παράλληλα πως τόσο η ίδια όσο και οι γονείς της υπήρξαν θύματα μιας επικίνδυνης οργάνωσης.

Η επιστροφή στην πραγματικότητα και η δικαίωση

Η προσαρμογή στον πραγματικό κόσμο αποδείχθηκε μια επίπονη διαδικασία. Πολλά παιδιά που αποχώρησαν από τα «Παιδιά του Θεού» υπέκυψαν σε εθισμούς ή οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία, αδυνατώντας να διαχειριστούν το μετατραυματικό σοκ.

Η ίδια, όμως, αφοσιώθηκε με πάθος στην εκπαίδευση. Στα 17 της χρόνια ενεγράφη σε κολλέγιο, χωρίς μέχρι τότε να γνωρίζει καν ότι υπήρχαν πανεπιστήμια. Ο πατέρας της κατάφερε να πάρει μεταπτυχιακό στα Μαθηματικά και έγινε καθηγητής, ενώ η μητέρα της νίκησε τον καρκίνο.

Σήμερα, 20 χρόνια μετά την απόκτησης της ελευθερίας της, η ίδια συνεχίζει τις μεταπτυχιακές σπουδές της με στόχο να γίνει καθηγήτρια πανεπιστημίου. Επιθυμεί να βοηθήσει ευάλωτους νέους να βρουν τη δική τους φωνή και να σκέφτονται ελεύθερα -κάτι που στερήθηκε η ίδια στα πιο τρυφερά χρόνια της ζωής της.