Ποιος κυβερνάει αυτόν Κόσμο; Σίγουρα, όχι πια οι ΗΠΑ - Καταφανής η ένδειξη υποταγής του Τραμπ στον νέο Πλανητάρχη

Ποιος κυβερνάει αυτόν Κόσμο; Σίγουρα, όχι πια οι ΗΠA. Το 1963 ήταν, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής- ο «εθνάρχης», να το ξεκαθαρίσουμε (γιατί η άμπωτις της Ιστορίας άφησε κι’ άλλους Κ. Καραμανλήδες πίσω της…)- εκφώνησε τούτη τη φράση: «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;» Κι από τότε, 60 τόσα χρόνια μετά, κι ακόμα να πάρουμε σαφή απάντηση…

Μέχρι τις 3 Ιανουαρίου του 2026 η απάντηση για τον Κόσμο ήταν αδιαμφισβήτητη: ο Ντόναλντ Τραμπ κυβερνάει… Ήταν τότε που οι Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ μπήκαν νύχτα στη Βενεζουέλα και συνέλαβαν τον ηγέτη της χώρας, Νικολάς Μαδούρο. Ελάχιστες ώρες μετά, ο Μαδούρο βαριανάσαινε σε ένα σκοτεινό «κελί» στο Μπρούκλιν. Ο Τραμπ είχε απαγάγει έναν ηγέτη που τον αμφισβητούσε και, λίγους μήνες μετά, θα είχε (και) τον έλεγχο μεγάλου μέρους του πετρελαίου της Βενεζουέλας. Ένα μήνυμα είχε σταλεί σε έθνη που λοιδορούσαν τον Ντόναλντ και αμφισβητούσαν τις ΗΠΑ: «Μην μας παρενοχλείτε· ίσως να είστε οι επόμενοι».

Την παντοκρατορία των ΗΠΑ και την ισχύ του Προέδρου της, φευ, πίστεψε και ο ίδιος ο Τραμπ… Η αλήθεια είναι ότι ο αμερικανικός στρατός έδειξε έτοιμος για όλα. Άρα, ευκόλως άνοιξε η θύρα της παγίδας της ψευδαίσθησης, για όλους: θηρευτές και θηράματα… Ή σχεδόν όλους.

Μετά δυο μήνες, ο Ντόναλντ Τραμπ, επιχείρησε ό,τι απέφευγαν με σθένος οι προκάτοχοί του: άρχισε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο με το Ιράν! Στα πρώτα επεισόδια… της σειράς, σε συνεργασία με το Ισραήλ, οι ΗΠΑ εξόντωσαν την ηγεσία της Τεχεράνης και αποδιοργάνωσαν μεγάλο μέρος του στρατού της. Το σίριαλ, ενώ άρχισε με άρωμα σαπουνόπερας, εξελίχθηκε σε δύσοσμο θρίλερ και συνεχίζει, έρποντας σε τέλμα για την ώρα. Το Ιράν κατέλαβε τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, οι τιμές της ενέργειας εκτοξεύτηκαν στο Διάστημα, τα πυρομαχικά εξαντλούνται, αμερικανικές βάσεις έχουν πληγεί, και οι απειλές του Πλανητάρχη εξαντλούνται κι αυτές. Το Πεντάγωνο δείχνει αμήχανο. Οι δηλώσεις του Τραμπ ότι ο πόλεμος έχει κερδηθεί ακούγονται σαν τη φωνή του πάπιου Ντόναλντ Ντακ: αστείες… Το φιάσκο στο Ιράν- διότι περί φιάσκου πρόκειται- το οποίο αναμένεται να γκρεμίσει τους Ρεπουμπλικάνους στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές, κατέδειξε σκληρές αλήθειες σχετικά με τη νέα θέση της Αμερικής στον Κόσμο. Σχεδόν παντού, η επιρροή των ΗΠΑ συρρικνώνεται.

Οι ΗΠΑ άφησαν το μεγαλύτερο μέρος της άμυνας της Ουκρανίας να το χειριστεί η Ευρώπη, ενώ ο Τραμπ και οι διαπραγματευτές του συνέχισαν να χαϊδεύουν τον Πούτιν· αποξενώθηκαν από παραδοσιακούς συμμάχους εξαπολύοντας εμπορικούς πολέμους· αποδέχτηκαν με χαρά δώρα και επιχειρηματικές επενδύσεις από κράτη του Κόλπου, μόνο και μόνο για να αγνοήσουν τις εκκλήσεις τους να μην επιτεθούν στο Ιράν. Τέλος, ο Τραμπ, επέτρεψε στο DOGE (υπουργείο Αποδοτικότητας της Κυβέρνησης) υπό τον Ίλον Μασκ να μειώσει την ξένη βοήθεια και άλλα προγράμματα ήπιας ισχύος των ΗΠΑ σε όλο τον Κόσμο. Και τι είδαμε πρόσφατα;

Περίμενε στο αεροδρόμιο!

Ένα Boeing 747 να προσγειώνεται στον αεροδιάδρομο της Joint Base Andrews, λίγο έξω από την Ουάσιγκτον. Οι φορητές σκάλες τοποθετήθηκαν στη θέση τους, ενώ πορφυρό χαλί, σαν εκείνο των Όσκαρ, απλώθηκε και ένθεν κακείθεν παρατάχτηκαν αμερικανοί και κινέζοι στρατιώτες. Η πόρτα του αεροσκάφους άνοιξε σιγανά και ο κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ ξεπρόβαλε αγέρωχος· στάθηκε και χαιρέτισε. Από κάτω, κοιτάζοντας με προσμονή, περίμενε με τα χέρια σταυρωμένα σαν κάλος μαθητής ο Πρόεδρος Τραμπ. Ήταν μια συμβολική πράξη σεβασμού; Ήταν δείγμα εκτίμησης; Χειρονομία αλληλεγγύης, απόδοση τιμής ή απλώς ένδειξη αποδοχής της ισχύος του Κινέζου; Κατά παράδοση, οι Αμερικανοί Πρόεδροι δεν μπαίνουν στη λιμουζίνα τους για να τους οδηγήσουν 16 χιλιόμετρα στη στρατιωτική βάση για να υποδεχτούν έναν ξένο ηγέτη· περιμένουν στον Λευκό Οίκο, έμπλεοι μεγαλείου και ισχύος. Αυτό το τελετουργικό, αυτή τη φορά, είχε διαφοροποιηθεί.

Πώς φθάσαμεν εδώ...

Και κάτι άλλο: η ομιλία του Τραμπ στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, που συνήθως αποτελεί σημαντική στιγμή στο καλεντάρι της εξωτερικής πολιτικής οποιουδήποτε Προέδρου, «έβγαλε» ελάχιστους τίτλους εκτός από εκείνον σχετικά με την απειλή του: «…θα εξολοθρεύσω το Ιράν». Ακόμα κι εκείνος ο κομπασμός, όμως, ήταν αναμενόμενος και προκάλεσε χασμουρητά…
Ο Τραμπ έχει τελματώσει σε έναν πόλεμο από τον οποίο απεγνωσμένα θέλει να απεγκλωβιστεί και οι ηγέτες στην Τεχεράνη φαίνεται να έχουν καταλάβει ότι ο Πλανητάρχης δεν έχει την πολιτική βούληση -ή τα μέσα- για να εγκρίνει μια ολοκληρωτική σύγκρουση. Η... εκστρατεία του Τραμπ για την κατάληψη της Γροιλανδίας έληξε με ελάχιστο κέρδος. Ο Πρόεδρος δεν κατάφερε να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία. Και στον Καναδά ακόμα γελάνε με την «51η πολιτεία»... 

Το 2017, ο Τραμπ, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, σόκαρε τους συγκεντρωμένους απειλώντας να εξαλείψει τη Βόρεια Κορέα… Την επόμενη χρονιά, αξιωματούχοι και αρχηγοί κρατών με κόπο συγκράτησαν τα γέλια τους όταν άκουσαν τον Τραμπ να διατείνεται ότι η κυβέρνησή του ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες στην ιστορία των ΗΠΑ. Από εκείνες στις ομιλίες- το μόνο σίγουρο- είχαν βγάλει τίτλους οι δημοσιογράφοι. Και εφέτος; Εφέτος ο Πρόεδρος δεν στάθηκε στο βήμα ούτε για 40 λεπτά και η προτροπή του για μετονομασία της «τεχνητής νοημοσύνης» σε «υπερνοημοσύνη» (από artificial intelligence σε super intelligence) προκάλεσε αμήχανα χαμόγελα. Και όσοι πλέον μπορούν να αντιληφθούν την κεντρική ιδέα δια μέσου των αράδων έχουν πειστεί ότι: η φετινή συνέλευση του ΟΗΕ ήταν, ουσιαστικά, το ορεκτικό του κυρίως γεύματος στο επίσημο δείπνο με τον Κινέζο Πρόεδρο. 

Ο Αετός πάτησε στη γη...

Δισεκατομμυριούχοι επιχειρηματίες, αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ και διευθύνοντες σύμβουλοι εταιρειών τεχνολογίας στις ΗΠΑ ήταν μεταξύ των καλεσμένων. «Ποτέ δεν τα πηγαίναμε καλύτερα» είπε ο Τραμπ στον Σι και δώρισε στον Κινέζο Πρόεδρο ένα χρυσόχρωμο χάλκινο γλυπτό λευκοκέφαλου θαλασσαετού- εθνικού συμβόλου των ΗΠΑ. Στην αρχαιότητα το έλεγαν γήν και ύδωρ...

«Συμφωνήσαμε να σταθεροποιήσουμε μια εποικοδομητική σχέση Κίνας-ΗΠΑ», δήλωσε ο Σι και όλοι πήγαν χορτάτοι και ευτυχείς στα κρεβάτια τους… Αλλά… Ο Αετός είχε πατήσει στη γη…

Υπήρξαν ελάχιστες φορές στο παρελθόν που Αμερικανός Πρόεδρος είχε υποδεχτεί έναν ηγέτη- επισκέπτη στη Joint Base Andrews: δυο Πάπες (η πιο πρόσφατη ήταν η υποδοχή του προέδρου Ομπάμα στον Πάπα Φραγκίσκο το 2015) και τον σοβιετικό ηγέτη Νικίτα Χρουστσόφ από τον πρόεδρο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου.
Εφέτος, ακούστηκαν οι εθνικοί ύμνοι των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας και ο υπόκωφος κρότος των κανονιών. Ο Σι Τζιπίνγκ κοίταξε με αρχοντιά τον ουρανό όταν δυο βομβαρδιστικά B-1 τον διέτρεξαν και ο Τραμπ ζάρωσε τα φρύδια του και σκυθρώπιασε μη αντέχοντας τον θόρυβο.
Ποιος κυβερνάει πια αυτόν τον Κόσμο; Θα καταλάβατε…