3 χρόνια φρίκης στη Γάζα, μια ζωή υπό κατοχή: Η γενιά των ακρωτηριασμένων παιδιών και η σιωπή της Δύσης

Συμπληρώνονται τρία χρόνια από την αιματηρή επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου 2023, που δεν πυροδότησε αλλά έφτασε σε ένα νέο -πιο απάνθρωπο- επίπεδο μια πολεμική σύγκρουση -που ήδη υπήρχε. Τρία χρόνια μετά, ο απολογισμός στη Λωρίδα της Γάζας δεν αποτυπώνεται απλώς σε αριθμούς, αλλά σε μια ανείπωτη ανθρώπινη τραγωδία: περισσότεροι από 74.000 Παλαιστίνιοι είναι νεκροί, χιλιάδες άλλοι παραμένουν θαμμένοι κάτω από τα συντρίμμια, ενώ η πλειονότητα του πληθυσμού έχει εκτοπιστεί, ζώντας σε σκηνές και μισογκρεμισμένα κτίρια.

Καθώς ο χρόνος περνά, όμως, διαπιστώνω όλο και περισσότερο μια σκληρή και απάνθρωπη αλήθεια: η προσοχή της διεθνούς κοινότητας έχει ατονήσει. Όταν οι μαζικοί βομβαρδισμοί αντικαταστάθηκαν από καθημερινές επιθέσεις «χαμηλότερης έντασης» και όταν η επικαιρότητα κατακλύστηκε από τη σύγκρουση με το Ιράν -που άγγιξε τις τσέπες των πολιτών μέσω των τιμών των καυσίμων- η Γάζα πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Για τους ανθρώπους που ζουν εκεί, ωστόσο, η φρίκη δεν σταμάτησε ποτέ. Εξακολουθούν να παλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, εξακολουθούν να τρέχουν να γλιτώσουν από βόμβες, εξακολουθούν να χάνουν τα παιδιά τους.

Η γενιά των ακρωτηριασμένων παιδιών και μια ζωή στα συντρίμμια

Πίσω από τα γεωπολιτικά παιχνίδια, η πραγματικότητα μετριέται σε παιδικές ζωές που «πετάχτηκαν σαν σκουπίδια». Ο 15χρονος Μαχμούντ Αμπού Σαντάκ αναρρώνει από σοβαρά τραύματα με θραύσματα στο κεφάλι και το σώμα μετά από αεροπορική επιδρομή. Η 8χρονη Λαγιάν Αμπέντ ζει χωρίς τον πατέρα της, που σκοτώθηκε στις πρώτες φάσεις της σύγκρουσης.

Όπως επισημαίνει ο ΟΗΕ, η Γάζα φιλοξενεί πλέον τον μεγαλύτερο αριθμό ακρωτηριασμένων παιδιών στη σύγχρονη ιστορία. Παρά τις προσπάθειες διεθνών ΜΚΟ, όπως η HEAL Palestine, που παρέχουν προγράμματα αποκατάστασης, κολύμβησης και ψυχολογικής υποστήριξης, το τραύμα είναι ανεπανόρθωτο.

Παράλληλα, όπως υπογραμμίζει στη DW η αναλύτρια Ταχανί Μουσταφά από το King’s College London, οι υποδομές στη Γάζα έχουν ισοπεδωθεί σε τέτοιο βαθμό, που καθίσταται αδύνατη η διατήρηση της βασικής ανθρώπινης ζωής.

Εκεχειρία στα χαρτιά: Το χρονικό μιας ψευδαίσθησης

Η διαδρομή μέχρι σήμερα είναι γεμάτη υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν.

Τον Ιανουάριο του 2024, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης διέταξε το Ισραήλ να λάβει μέτρα για την πρόληψη πράξεων γενοκτονίας, χωρίς όμως να επιβάλει άμεση εκεχειρία.

Τον Νοέμβριο του 2024, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, τον Γιοάβ Γκάλαντ και τον διοικητή της Χαμάς Μοχάμεντ Ντέιφ.

Τον Ιανουάριο του 2025, μια πρώτη εκεχειρία γιορτάστηκε στους δρόμους της Γάζας, για να καταρρεύσει θεαματικά δύο μήνες μετά, τον Μάρτιο του 2025, με την επιβολή αποκλεισμού της ανθρωπιστικής βοήθειας στο πέρασμα της Ράφα.

Ακολούθησε η επιχείρηση κατάληψης της πόλης της Γάζας τον Αύγουστο του 2025, με φονικά πλήγματα όπως αυτό στο νοσοκομείο Νάσερ στο Χαν Γιούνις, που στοίχισε τη ζωή σε 15 ανθρώπους, ανάμεσά τους τέσσερις δημοσιογράφοι.

Ακόμη και όταν ο Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε το σχέδιο 20 σημείων στο Σαρμ ελ Σέιχ τον Οκτώβριο του 2025 -επιτρέποντας την επιστροφή των ομήρων έναντι 2.000 Παλαιστινίων κρατουμένων και την υπαγωγή της περιοχής σε ένα «Συμβούλιο Ειρήνης»- η βία δεν σταμάτησε. Έναν χρόνο μετά την υπογραφή, σχεδόν 1.400 Γαζαίοι έχουν χάσει τη ζωή τους.

Το σχέδιο ανασυγκρότησης ύψους 2,45 δισεκατομμυρίων δολαρίων που ανακοινώθηκε πρόσφατα αποτελεί σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στα 71,4 δισεκατομμύρια που απαιτούνται για την επόμενη δεκαετία. Παρά τις εξελίξεις, όπως η διάλυση της κυβέρνησης της Χαμάς τον Ιούλιο του 2026 και η επαναλειτουργία του περάσματος της Ράφα τον Φεβρουάριο του 2026, η ανοικοδόμηση παραμένει μπλοκαρισμένη.

Το Ισραήλ αρνείται να αποσυρθεί αν δεν υπάρξει πλήρης αφοπλισμός, τον οποίο η Χαμάς απορρίπτει, όπως γράφει το reporterworldnews.

Η έκρηξη στη Δυτική Όχθη και οι «τρομοκράτες έποικοι»

Ενώ τα βλέμματα ήταν στραμμένα στη Γάζα, η κατάσταση στη Δυτική Όχθη εξελίχθηκε σε μια παράλληλη τραγωδία. Ήδη από τον Φεβρουάριο του 2025, ισραηλινά τανκς εισέβαλαν για πρώτη φορά μετά από δύο δεκαετίες.

Μέχρι τον Ιούνιο, ο ΟΗΕ κατέγραφε κατά μέσο όρο έξι επιθέσεις εποίκων την ημέρα εναντίον Παλαιστινίων -ο υψηλότερος αριθμός που έχει καταγραφεί ποτέ- οδηγώντας στον εκτοπισμό χιλιάδων ανθρώπων.

Η αγριότητα αυτή ανάγκασε ακόμη και Ευρωπαίους συμμάχους να αντιδράσουν: τον Σεπτέμβριο, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Εντ Μίλιμπαντ ανακοίνωσε απαγόρευση εμπορίου με τους οικισμούς, κατηγορώντας ανοιχτά τους «τρομοκράτες έποικους» για εθνοκάθαρση.

Το πολιτικό παράδοξο του Ισραήλ και οι εκλογές της 27ης Οκτωβρίου

Στο Ισραήλ, η κοινωνία παραμένει εγκλωβισμένη στο δικό της συλλογικό τραύμα. Στο Κιμπούτς Νιρ Οζ, από τους 385 κατοίκους, 50 δολοφονήθηκαν και 76 απήχθησαν. Η Αμίτ Σιμόν Τοβ περιγράφει την τραγωδία της οικογένειάς της, έχοντας χάσει τη μητέρα της, τον αδελφό της Τζόνι, τη σύζυγό του Ταμάρ και τα τρία μικρά παιδιά τους μέσα στο ασφαλές δωμάτιο του σπιτιού τους.

Όπως σημειώνει ο δημοσιογράφος Σάμι Σακούλ, η ισραηλινή κοινωνία βιώνει βαθύ μετατραυματικό στρες που ξυπνά μνήμες από το Ολοκαύτωμα, νιώθοντας παράλληλα αποκομμένη από τη διεθνή κοινότητα. Αυτός ο φόβος και η ανάγκη για ασφάλεια καθορίζουν την πολιτική σκηνή.

Ενόψει των κρίσιμων ισραηλινών εκλογών της 27ης Οκτωβρίου, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αρνείται τη σύσταση κρατικής εξεταστικής επιτροπής για τις αποτυχίες της 7ης Οκτωβρίου, ενώ απορρίπτει κατηγορηματικά τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Παράλληλα, αν και δημοσκοπικά το κόμμα «Yashar» του Γκάντι Άιζενκοτ εμφανίζεται πρώτο, ο ίδιος έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο παλαιστινιακού κράτους στο ορατό μέλλον.

Εδώ, όπως γράφει το Conversation, έγκειται το μεγάλο παράδοξο: Η ακροδεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου, με υπουργούς όπως ο Μπεν-Γκβίρ και ο Σμότριτς, διευκόλυνε τη διεθνή κατακραυγή. Μια πιο μετριοπαθής, κεντροδεξιά κυβέρνηση υπό τον Άιζενκοτ ενδέχεται να καθησυχάσει τη διεθνή κοινότητα, κάνοντας την πίεση να πέσει, ενώ η παράνομη κατοχή θα συνεχίζεται... πιο αθόρυβα.

Πώς να υπάρξει ειρήνη αν όλες οι ανθρώπινες ζωές δεν μετρούν το ίδιο;

Τρία χρόνια μετά, η αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους από περισσότερες από 150 χώρες δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο τη σκληρή πραγματικότητα. Οι τοπικές εκλογές του Απριλίου 2026, στις οποίες συμμετείχε και η Γάζα για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια, έδειξαν ότι οι Παλαιστίνιοι επιζητούν πολιτική λύση και διαπραγματεύσεις.

Για να υπάρξει πραγματική ειρήνη, όμως, πρέπει να καταλάβουμε και να υιοθετήσουμε μια θεμελιώδη αρχή: η ζωή ενός Παλαιστίνιου και η ζωή ενός Ισραηλινού πρέπει να αξιολογούνται ως ισότιμες.

Όσο η διεθνής κοινότητα θυμάται τη Γάζα μόνο στις περιόδους των μεγάλων βομβαρδισμών και την ξεχνά στις «ήσυχες» περιόδους της καθημερινής εξαθλίωσης, η γενοκτονία θα γιγαντώνεται, η κατοχή θα διαιωνίζεται, οι θεσμοί θα καταπατώνται και οι αυθαιρεσίες θα συνεχίζονται. Οι επιθέσεις μπορεί ανά διαστήματα να είναι χαμηλότερης έντασης, αλλά δεν έχουν σιγήσει.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να έχουμε τα μάτια μας στη Γάζα ή αν θα αφήσουμε άλλη μια γενιά παιδιών να χαθεί μέσα στα συντρίμμια.