Παγωμένοι ωκεανοί και απόκοσμοι κρατήρες: Τα πιο παράξενα μέρη όπου μπορεί να κρύβεται εξωγήινη ζωή

Αν υπάρχει ζωή πέρα από τη Γη, ενδέχεται να μην κατοικεί σε πλανήτες που μοιάζουν με τον δικό μας. Οι επιστήμονες στρέφουν πλέον την προσοχή τους σε ορισμένα από τα πιο απρόσμενα σημεία του Σύμπαντος, αναζητώντας ενδείξεις εξωγήινης ζωής με ολοένα και πιο ανορθόδοξες μεθόδους.

Μέχρι σήμερα, η αναζήτηση ζωής πέρα από τη Γη έχει επικεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό σε κόσμους που παρουσιάζουν ομοιότητες με τον πλανήτη μας.

Όπως μεταδίδει το BBC, οι επιστήμονες έχουν εξετάσει πλανήτες που ενδέχεται να είναι κατοικήσιμοι, διαθέτοντας ξηρά και νερό, ενώ βρίσκονται στη σωστή απόσταση από το μητρικό τους άστρο, ώστε να επικρατούν θερμοκρασίες αντίστοιχες με εκείνες της Γης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης πλανήτες που περιφέρονται γύρω από άστρα παρόμοια με τον Ήλιο. Ζωή μπορεί να βρεθεί ακόμη και στους δορυφόρους που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τους κοντινούς μας «γείτονες», όπως ο Άρης ή ο Δίας.

Τι θα συνέβαινε, όμως, εάν η εξωγήινη ζωή βρισκόταν σε πολύ πιο παράξενα περιβάλλοντα από εκείνα που έχουμε φανταστεί;

Όλο και περισσότεροι επιστήμονες εξερευνούν ασυνήθιστες τοποθεσίες όπου θα μπορούσε να υπάρχει ζωή και πολλές φορές την αναζητούν με ιδιόμορφες μεθόδους. Από ωκεανούς εγκλωβισμένους κάτω από παχιά στρώματα πάγου μέχρι την αναζήτηση μοτίβων που θα μπορούσαν να αποκαλύψουν την ύπαρξη εξωγήινων πολιτισμών οι οποίοι μετακινούνται από πλανήτη σε πλανήτη, οι επιστημονικές προσεγγίσεις διευρύνονται διαρκώς.

«Έχουμε διευρύνει το πεδίο της έρευνάς μας και εξετάζουμε διαφορετικούς τύπους βιολογικών ενδείξεων που θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε», αναφέρει η Λίζα Καλτενέγκερ, αστροβιολόγος στο Πανεπιστήμιο Cornell των ΗΠΑ και συγγραφέας του βιβλίου «Alien Earths».

«Ξεπερνάμε τα όρια, ώστε να μη μας διαφύγουν ενδείξεις ζωής», προσθέτει.

Όλες οι μορφές ζωής στη Γη έχουν ορισμένες κοινές ανάγκες. Κάθε οργανισμός που γνωρίζουμε χρειάζεται υγρό νερό και μια πηγή ενέργειας: τα φυτά αξιοποιούν το ηλιακό φως, ενώ τα ζώα λαμβάνουν ενέργεια μέσω της τροφής. Επιπλέον, όλες οι γνωστές μορφές ζωής βασίζονται στον άνθρακα, ένα στοιχείο χωρίς το οποίο δεν θα μπορούσε να υπάρξει ούτε η απλούστερη ούτε η πιο σύνθετη βιολογική δομή στον πλανήτη μας.

Δεν αποκλείεται, ωστόσο, οι συγκεκριμένες προϋποθέσεις να μην ισχύουν σε όλους τους άλλους κόσμους.

Ακραίες θερμοκρασίες και πυκνή ατμόσφαιρα

Ένας από τους πιο απρόσμενους υποψήφιους τόπους για την αναζήτηση ζωής είναι η Αφροδίτη.

Το 2020, αστρονόμοι ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν ενδείξεις ενός αερίου, της φωσφίνης, στην ατμόσφαιρά της. Αν και η συγκεκριμένη ουσία μπορεί να παραχθεί και από διεργασίες, όπως οι ηφαιστειακές εκρήξεις, ενώ η παρουσία της στην Αφροδίτη εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο επιστημονικής διαφωνίας, μπορεί επίσης να συνδέεται με βιολογικές διεργασίες.

«Σίγουρα δεν περιμέναμε ότι η Αφροδίτη θα μπορούσε να φιλοξενεί ζωή», αναφέρει ο Ντέιβ Κλέμεντς, αστρονόμος στο Imperial College London. Ωστόσο, η συγκεκριμένη πιθανότητα είχε διατυπωθεί ήδη από τη δεκαετία του 1960 από τον διάσημο συγγραφέα και επιστήμονα Καρλ Σαγκάν.

Με την πρώτη ματιά, η Αφροδίτη μοιάζει ένας εξαιρετικά αφιλόξενος κόσμος για την ανάπτυξη ζωής. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά της ξεπερνά τους 400 βαθμούς Κελσίου, ενώ η πίεση που ασκεί η πυκνή ατμόσφαιρά της είναι αντίστοιχη με εκείνη που επικρατεί στον πυθμένα των ωκεανών της Γης.

Ωστόσο, σε υψόμετρο περίπου 55 έως 65 χιλιομέτρων πάνω από την επιφάνειά της, οι συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης είναι οι πιο κοντινές σε εκείνες της Γης που συναντώνται στο Ηλιακό Σύστημα, εκτός του πλανήτη μας.

Σε αυτή την περιοχή εκτιμούν οι επιστήμονες ότι θα μπορούσε να υπάρχει ζωή, με τη μορφή μικροοργανισμών που αιωρούνται μέσα σε σταγονίδια των νεφών της Αφροδίτης και ενδεχομένως παράγουν φωσφίνη.

Για τη διερεύνηση αυτής της πιθανότητας σχεδιάζονται ήδη αρκετές διαστημικές αποστολές στην Αφροδίτη.

Ο Κλέμεντς συμμετέχει σε μια βρετανικής πρωτοβουλίας αποστολή με την ονομασία Verve (Venus Explorer for Reduced Vapours in the Environment). Πρόκειται για ένα πολύ μικρό διαστημικό σκάφος, περίπου στο μέγεθος ενός κουτιού παπουτσιών, το οποίο η επιστημονική ομάδα ελπίζει να κάνει μια… βόλτα στην Αφροδίτη μέσω της ευρωπαϊκής αποστολής Envision, που προγραμματίζεται να εκτοξευθεί το 2031.

Μόλις φτάσει στην Αφροδίτη, το Verve θα αποσυνδεθεί από το διαστημικό σκάφος και θα τεθεί σε μια ελλειπτική τροχιά, η οποία θα το μεταφέρει διαδοχικά από μεγάλες αποστάσεις πάνω από τον πλανήτη σε πολύ μικρότερη απόσταση από την ατμόσφαιρά του.

Στη συνέχεια, θα εξετάσει τη σύσταση της ατμόσφαιρας για σημάδια φωσφίνης, αλλά και ενδεχόμενες ενδείξεις ζωής.

«Θα διαθέτει έναν δέκτη ειδικά ρυθμισμένο στα μήκη κύματος που μας ενδιαφέρουν», εξηγεί ο Κλέμεντς, αναφέροντας ότι, εκτός από τη φωσφίνη, οι ερευνητές θα αναζητήσουν επίσης αμμωνία και υδρογόνο.

Ο συνδυασμός αυτών των μετρήσεων θα μπορούσε να προσφέρει ενδείξεις για το εάν υπάρχουν ζωντανοί οργανισμοί που αιωρούνται στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης.

«Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα κάνουμε χειραψίες με μικρά, πράσινα ανθρωπάκια», διευκρινίζει ο Κλέμεντς. «Πρόκειται για τη συγκέντρωση επιστημονικών στοιχείων που θα μπορούσαν να στηρίξουν μια υπόθεση».

Η επιστημονική ομάδα του Verve αναμένει να ενημερωθεί εάν η αποστολή θα συμπεριληφθεί στο πρόγραμμα Envision, με την τελική απόφαση να ανήκει στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA).

Μια ακόμη αποστολή προς την Αφροδίτη, με την ονομασία «Πρωινό Άστρο» (Morning Star), σχεδιάζεται από την αμερικανική εταιρεία Rocket Lab σε συνεργασία με το Massachusetts Institute of Technology (MIT). Στόχος είναι η αποστολή ενός ανιχνευτή στην ατμόσφαιρα του πλανήτη, ενδεχομένως ακόμη και μέσα στο τρέχον έτος, το οποίο θα καταδυθεί στην ατμόσφαιρά της για την αναζήτηση πιθανών βιολογικών ενδείξεων μέσω μιας τεχνικής που ονομάζεται φθορισμός.

«Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι οι επικρατέστεροι υποψήφιοι για την ανακάλυψη ζωής είναι ο Άρης και η Ευρώπη», αναφέρει ο Κλέμεντς. «Ίσως, όμως, το αουτσάιντερ να είναι η Αφροδίτη».

Ένας φαινομενικά νεκρός, νάνος πλανήτης

Ένας ακόμη απρόσμενος υποψήφιος για την αναζήτηση εξωγήινης ζωής βρίσκεται στη ζώνη των αστεροειδών, ανάμεσα στον Άρη και τον Δία. Πρόκειται για τον νάνο πλανήτη Δήμητρα (Ceres), ο οποίος αποτελεί πλέον αντικείμενο αυξανόμενου επιστημονικού ενδιαφέροντος.

Η Δήμητρα είναι ένα μικρό ουράνιο σώμα, περίπου τέσσερις φορές μικρότερη από τη Σελήνη και παρουσιάζει μια γκρίζα, φαινομενικά άγονη όψη.

Ωστόσο, όταν το διαστημικό σκάφος Dawn της NASA τέθηκε σε τροχιά γύρω της, από το 2015 έως το 2018, οι επιστήμονες εντόπισαν ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό στην επιφάνειά της: φωτεινές κηλίδες που φαίνεται να αποτελούνται από κάποιο αλμυρό υλικό, πιθανότατα κατάλοιπα άλμης.

Τον Αύγουστο του 2025, ο Σαμ Κούρβιλ, από το Arizona State University στις ΗΠΑ, διατύπωσε την υπόθεση ότι η Δήμητρα ενδέχεται να διέθετε στο παρελθόν συνθήκες κατάλληλες για την ανάπτυξη ζωής. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή εκτίμηση, δεδομένου ότι ο πλανήτης μοιάζει σήμερα, τουλάχιστον στην ανθρώπινη αντίληψη, με έναν εντελώς νεκρό κόσμο.

Σύμφωνα με τη μελέτη του, η Δήμητρα θα μπορούσε να διέθετε έναν υπόγειο ωκεανό, με μια σταθερή πηγή θερμότητας, εξασφαλίζοντας ορισμένες από τις βασικές προϋποθέσεις για την εμφάνιση ζωής.

Οι φωτεινές κηλίδες που παρατηρούνται σήμερα στην επιφάνειά της ενδέχεται, να αποτελούν κατάλοιπα αυτού του ωκεανού, που αναβλύζουν από το υπέδαφος.

«Η Δήμητρα διαθέτει αρκετά από τα βασικά συστατικά που απαιτούνται για την ύπαρξη ζωής», αναφέρει ο Κούρβιλ, επισημαίνοντας την παρουσία στοιχείων όπως ο άνθρακας, το θείο, το άζωτο, το οξυγόνο και ο φώσφορος, καθώς και την ύπαρξη νερού.

«Χρειάζεται, όμως, και ενέργεια. Κάτι που θα επιτρέπει στη ζωή να τροφοδοτεί τις λειτουργίες της», προσθέτει.

Η έρευνα του Κούρβιλ έδειξε ότι η Δήμητρα ενδέχεται να διέθετε μια τέτοια πηγή ενέργειας πριν από περίπου 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια, χάρη σε χημικές αντιδράσεις στο εσωτερικό της. Σε αυτές περιλαμβάνεται η διάσπαση μακρόβιων ραδιενεργών ισοτόπων, όπως το κάλιο-40, η αποσύνθεση του οποίου μπορεί να διαρκέσει περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο χρόνια.

«Αυτή είναι η διαδικασία που μπορεί να διατηρεί τη Δήμητρα ζεστή και να ανεβάζει ακόμη και τη θερμοκρασία στο εσωτερικό της στους 500 βαθμούς Κελσίου», εξηγεί ο Κούρβιλ.

Μια τέτοια θερμοκρασία θα μπορούσε να προκαλέσει χημικές διεργασίες ικανές να προσφέρουν ενέργεια για την υποστήριξη της ζωής.

Για να διαπιστωθεί εάν η υπόθεση αυτή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, θα απαιτούνταν μια νέα διαστημική αποστολή στη Δήμητρα, η οποία θα συνέλεγε δείγματα από την επιφάνειά της, ενδεχομένως από κάποια από τις φωτεινές κηλίδες, και θα τα μετέφερε στη Γη για λεπτομερή ανάλυση.

«Τότε θα μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε κάθε είδους τρελές αναλύσεις στα δείγματα», αναφέρει ο Κούρβιλ. Η NASA έχει εξετάσει στο παρελθόν το ενδεχόμενο μιας τέτοιας αποστολής.

Ωκεανοί κρυμμένοι κάτω από τον πάγο

Πολύ πιο μακριά στο Ηλιακό Σύστημα, οι παγιδευμένοι ωκεανοί (εγκλωβισμένοι κάτω από παχιά στρώματα πάγου) συγκεντρώνουν ολοένα και μεγαλύτερο επιστημονικό ενδιαφέρον.

Δύο διαστημικές αποστολές, το Europa Clipper της NASA και το Jupiter Icy Moons Explorer (Juice) του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, βρίσκονται ήδη καθ' οδόν προς τον Δία, με στόχο να διερευνήσουν τους πιθανούς ωκεανούς που εκτιμάται ότι υπάρχουν κάτω από τις παγωμένες επιφάνειες των δορυφόρων Ευρώπη και Γανυμήδη, αντίστοιχα.

Η Ευρώπη θεωρείται ιδιαίτερα υποσχόμενη για την αναζήτηση ζωής, καθώς οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ο υπόγειος ωκεανός της ενδέχεται να βρίσκεται σε επαφή με έναν βραχώδη πυθμένα. Μια τέτοια συνθήκη θα μπορούσε να εξασφαλίζει την παρουσία θρεπτικών συστατικών, απαραίτητων για την ανάπτυξη μικροοργανισμών.

Κατά καιρούς, μάλιστα, υλικό που εκτιμάται ότι προέρχεται από τον υπόγειο ωκεανό εκτοξεύεται στην παγωμένη επιφάνεια της Ευρώπης. Το φαινόμενο αυτό θα επιχειρήσει να μελετήσει από απόσταση το Europa Clipper.

Σε επόμενο στάδιο, οι επιστήμονες φιλοδοξούν να στείλουν ένα ειδικό όχημα προσεδάφισης στην Ευρώπη, εξοπλισμένο με έναν ανιχνευτή τήξης πάγου (melt probe). Η συσκευή θα μπορεί να διαπεράσει στρώματα πάγου πάχους αρκετών χιλιομέτρων, φτάνοντας απευθείας στον υπόγειο ωκεανό, όπου θα αναζητήσει πιθανές ενδείξεις ζωής.

Η Ευρώπη, όπως και ο Εγκέλαδος, δορυφόρος του Κρόνου, βρίσκονται ήδη ψηλά στη λίστα των στόχων για την αναζήτηση εξωγήινης ζωής.

Ωστόσο, οι επιστήμονες ανακαλύπτουν σταδιακά ότι υπόγειοι ωκεανοί ενδέχεται να υπάρχουν και σε πολλά άλλα ουράνια σώματα, καθώς επανεξετάζουν δεδομένα από προηγούμενες διαστημικές αποστολές και τηλεσκοπικές παρατηρήσεις.

«Έχει αλλάξει σημαντικά ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους κόσμους παγωμένων ωκεανών», αναφέρει η Αλίσα Ρόντεν, πλανητική επιστήμονας στο Southwest Research Institute των ΗΠΑ. Όπως εξηγεί, οι νέες εκτιμήσεις διευρύνουν σημαντικά τον αριθμό των πιθανών κατοικήσιμων περιοχών στο Ηλιακό Σύστημα.

Ο Μίμας, δορυφόρος του Κρόνου, ο Τρίτωνας του Ποσειδώνα, ακόμη και ο Πλούτωνας, θεωρούνται πλέον πιθανοί υποψήφιοι για την ύπαρξη υπόγειων ωκεανών υγρού νερού, τουλάχιστον σε κάποια περίοδο της ιστορίας τους.

Αυτό σημαίνει ότι πολύ περισσότερα ουράνια σώματα θα μπορούσαν να διαθέτουν περιβάλλοντα κατάλληλα για την ανάπτυξη ζωής, ακόμη και εάν βρίσκονται πολύ μακριά από τον Ήλιο, όπως ο Πλούτωνας, ή έχουν εξαιρετικά μικρό μέγεθος, όπως ο Μίμας.

Εξωγήινοι πολιτισμοί που μετακινούνται από πλανήτη σε πλανήτη

Πέρα από τα όρια του Ηλιακού μας Συστήματος, ένας από τους βασικούς τρόπους αναζήτησης ζωής είναι η μελέτη της ατμόσφαιρας πλανητών που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από άλλα άστρα. Οι πλανήτες αυτοί ονομάζονται εξωπλανήτες.

Οι αστρονόμοι έχουν ήδη αρχίσει να πραγματοποιούν τέτοιες παρατηρήσεις με τηλεσκόπια όπως το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb (JWST), αν και η συγκεκριμένη ερευνητική προσέγγιση βρίσκεται ακόμη σε αρχικό στάδιο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το σύστημα Trappist-1, το οποίο περιλαμβάνει επτά πλανήτες με μέγεθος παρόμοιο με εκείνο της Γης, που περιφέρονται γύρω από έναν ερυθρό, νάνο αστέρα, πολύ μικρότερο από τον Ήλιο, αλλά εξαιρετικά υποσχόμενο.

Μια πιο ασυνήθιστη προσέγγιση για την αναζήτηση ζωής στους εξωπλανήτες προτείνει ο Χάρισον Σμιθ, αστρονόμος στο Institute of Science Tokyo της Ιαπωνίας. Η ιδέα του είναι να αναζητηθούν ενδείξεις πολιτισμών που ενδέχεται να μετακινούνται από έναν πλανήτη σε άλλον.

Εάν υπάρχουν προηγμένοι εξωγήινοι πολιτισμοί κάπου στον Γαλαξία, είναι πιθανό κάποια στιγμή να εξαντλήσουν τους διαθέσιμους φυσικούς πόρους του μητρικού τους πλανήτη και να αναζητήσουν νέους κόσμους για να εγκατασταθούν. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί, για παράδειγμα, εάν ένας τέτοιος πολιτισμός είχε αναπτυχθεί πολύ νωρίτερα από τον ανθρώπινο.

Αναζητώντας συγκεκριμένα μοτίβα στη σύσταση των ατμοσφαιρών των πλανητών, θα μπορούσαμε ενδεχομένως να εντοπίσουμε ενδείξεις ενός εξωγήινου πολιτισμού που μετακινείται από έναν πλανήτη σε άλλον.

«Ίσως υπάρχει ένας νέος τρόπος αναζήτησης ζωής, μέσω του εντοπισμού συγκεκριμένων συνδυασμών ατμοσφαιρικών χαρακτηριστικών», αναφέρει ο Σμιθ. «Εάν φανταστούμε ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει σε μεγάλη κλίμακα, θα μπορούσαμε ενδεχομένως να το παρατηρήσουμε μέσα από τα μοτίβα που προκύπτουν από τις ατμοσφαιρικές μετρήσεις».

Η θεωρία βασίζεται στην υπόθεση ότι ένας εξωγήινος πολιτισμός θα μπορούσε να μεταβάλλει τεχνητά τις συνθήκες κάθε νέου πλανήτη στον οποίο εγκαθίσταται, προσαρμόζοντάς τον στα χαρακτηριστικά του κόσμου από τον οποίο προέρχεται. Η διαδικασία αυτή είναι γνωστή ως γεωδιαμόρφωση (terraforming).

Εάν, λοιπόν, πολλοί πλανήτες που βρίσκονται κοντά μεταξύ τους, είτε γύρω από το ίδιο άστρο είτε γύρω από διαφορετικά άστρα, παρουσιάζουν παρόμοια ατμοσφαιρική σύσταση, αυτό θα μπορούσε να αποτελεί πιθανή ένδειξη τεχνητής παρέμβασης.

«Εάν μετακινείσαι από τον έναν πλανήτη στον άλλον, θα θέλεις να δημιουργήσεις μια ατμόσφαιρα στην οποία θα μπορείς να ζήσεις άνετα», εξηγεί ο Σμιθ. «Και αυτό θα μπορούσε να αποτυπωθεί στα χαρακτηριστικά της ατμόσφαιρας, ανεξάρτητα από την τεχνολογία που θα χρησιμοποιούσαν για να την τροποποιήσουν».

Ένα από τα εργαλεία που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη διερεύνηση αυτής της θεωρίας είναι το διαστημικό τηλεσκόπιο Ariel του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος. Η εκτόξευσή του προγραμματίζεται για το 2031 και θα έχει ως αποστολή τη μελέτη της ατμόσφαιρας περίπου 1.000 εξωπλανητών.

Τα δεδομένα που θα συγκεντρώσει θα μπορούσαν να επιτρέψουν σε αστρονόμους όπως ο Σμιθ να εξετάσουν νέες μεθόδους αναζήτησης εξωγήινης ζωής.

«Το Ariel θα ανοίξει τον δρόμο για πολλές νέες ερευνητικές προσεγγίσεις», σημειώνει.

Εκρήξεις άστρων και διαστημικά αντικείμενα

Ένα ακόμη ασυνήθιστο περιβάλλον στο οποίο θα μπορούσε να αναζητηθεί εξωγήινη ζωή είναι η περιοχή γύρω από τα πάλσαρ, δηλαδή τα εξαιρετικά πυκνά αστρικά κατάλοιπα που δημιουργούνται μετά την έκρηξη άστρων.

Ορισμένα από αυτά είναι γνωστά ως «πάλσαρ-αράχνες» (spider pulsars), καθώς η ισχυρή ακτινοβολία τους απογυμνώνει σταδιακά ένα συνοδό άστρο από την ύλη του, καταστρέφοντάς το.

«Παρά το γεγονός ότι φαίνονται εχθρικά προς τη ζωή, θα μπορούσαν στην πραγματικότητα να αποτελέσουν έναν τρόπο για έναν προηγμένο πολιτισμό να μετακινηθεί στον γαλαξία», σύμφωνα με τον φιλόσοφο Κλεμάν Βιντάλ από το Vrije Universiteit Brussel στο Βέλγιο

Σε αυτά τα αστρικά συστήματα, το πάλσαρ θα εξατμίζει ύλη από το συνοδό του άστρο, δημιουργώντας έτσι προωστική δύναμη. Εάν ένας προηγμένος εξωγήινος πολιτισμός κατάφερνε να περιβάλλει το άστρο με τεχνητές κατασκευές, όπως μια σφαίρα Dyson, θα μπορούσε ενδεχομένως να ελέγξει και να κατευθύνει αυτή τη δύναμη, αξιοποιώντας την ως κινητήρα για την εξερεύνηση του γαλαξία.

Ο Βιντάλ έχει ήδη εντοπίσει ένα σύστημα πάλσαρ-αράχνης το οποίο θεωρεί ότι αξίζει περαιτέρω διερεύνηση, καθώς αναμένεται να περάσει κοντά από ένα άλλο άστρο σε περίπου 420 χρόνια.

«Σε χρονικές κλίμακες αστρικής δυναμικής, αυτό το διάστημα είναι εξαιρετικά μικρό και η πιθανότητα ενός τέτοιου γεγονότος είναι πολύ περιορισμένη, καθώς το Διάστημα είναι κατά κύριο λόγο κενό», αναφέρει. Σύμφωνα με την υπόθεσή του, θα μπορούσε να πρόκειται για μια σφαίρα Dyson που κατευθύνει το άστρο προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Οι μέχρι σήμερα προσπάθειες εντοπισμού προηγμένων εξωγήινων πολιτισμών, όπως η αναζήτηση ραδιοσημάτων μέσω προγραμμάτων όπως το Breakthrough Listen, δεν έχουν αποδώσει επιβεβαιωμένα αποτελέσματα. Οι έρευνες για ισχυρά ραδιοσήματα από τα πλησιέστερα στον Ήλιο άστρα δεν έχουν μέχρι στιγμής οδηγήσει σε κάποια ανακάλυψη.

Για τον λόγο αυτό, οι αστρονόμοι αρχίζουν να εξετάζουν ολοένα και πιο ανορθόδοξες πιθανότητες, όπως αναφέρει ο Τζέισον Ράιτ, αστρονόμος στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια στις ΗΠΑ.

Μεταξύ των σεναρίων που εξετάζονται είναι ακόμη και η πιθανότητα ύπαρξης «γιγαντιαίων υπολογιστικών συστημάτων γύρω από τη μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία». Πρόκειται για ένα εξαιρετικά απρόσμενο σημείο αναζήτησης εξωγήινης ζωής, το οποίο, ωστόσο, θα μπορούσε να προσφέρει τεράστιες ποσότητες ενέργειας.

Μια άλλη πιθανότητα βρίσκεται πολύ πιο κοντά μας.

Κατά καιρούς, αντικείμενα που προέρχονται από άλλα αστρικά συστήματα εισέρχονται στο Ηλιακό μας Σύστημα. Μέχρι σήμερα έχουν εντοπιστεί τρία τέτοια διαστρικά αντικείμενα, τα οποία αναγνωρίστηκαν ως αστεροειδείς και κομήτες.

«Δεν αποκλείεται, ωστόσο, κάποιο μελλοντικό αντικείμενο αυτού του είδους να αποδειχθεί διαστημόπλοιο εξωγήινης προέλευσης, το οποίο έχει σταλεί για να… ρίξει μια ματιά τους πλανήτες μας», εκτιμά ο Ράιτ.

Σε μια τέτοια περίπτωση, οι επιστήμονες θα μπορούσαν ενδεχομένως να εντοπίσουν χαρακτηριστικά ίχνη τεχνολογίας μέσω τηλεσκοπίων όπως το Παρατηρητήριο Vera C. Rubin στη Χιλή, το οποίο τέθηκε πλήρως σε λειτουργία το περασμένο καλοκαίρι.

Πού μπορεί τελικά να κρύβεται η εξωγήινη ζωή;

Όσο απίθανο κι αν ακούγεται, δεν αποκλείεται ένα… περαστικό διαστημόπλοιο που θα βρεθεί κοντά από τη Γη να αποτελέσει την πρώτη μας ένδειξη για την ύπαρξη εξωγήινης ζωής.

Ίσως, πάλι, η ανακάλυψη να προκύψει από τον εντοπισμό ενός αερίου σε έναν πλανήτη που μέχρι σήμερα θεωρούσαμε νεκρό, από βιολογικά ίχνη που αναδύονται μέσα από έναν παγωμένο υπόγειο ωκεανό ή από ένα ταχέως περιστρεφόμενο άστρο που ξαφνικά αλλάζει πορεία.

Το βέβαιο είναι ότι, εάν υπάρχει ζωή πέρα από τη Γη, οι επιστήμονες διαθέτουν πλέον ένα ολοένα και μεγαλύτερο εύρος ιδεών και τεχνολογικών εργαλείων για να προσπαθήσουν να την εντοπίσουν.