Μην πεις ότι δεν ήξερες: Τι διαβάζουμε και πού βγαίνουμε σήμερα Τετάρτη 22 Απριλίου

Στα μισά της εβδομάδας, η Τετάρτη φέρνει προτάσεις για όλα τα γούστα. Στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας», θα παρουσιαστει η συναυλία «Elly loves Jazz» με ερμηνεύτρια την Έλλη Πασπαλά. Μία από τις πιο επιτυχημένες μουσικές παραστάσεις της κορυφαίας ερμηνεύτριας, που μάγεψε το κοινό όπου κι αν παρουσιάστηκε.

Ο διεθνώς αναγνωρισμένος τρομπετίστας Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, μετά τις sold out εμφανίσεις του χειμώνα, επιστρέφει με το κουαρτέτο του, στη σκηνή του Half Note Jazz Club, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα όπου η προσωπική του μουσική γλώσσα συναντά τις ηχητικές αισθητικές της πιο τολμηρής περιόδου του Miles Davis, αλλά και τον ευρωπαϊκό λυρισμό των Nils Petter Molvaer και Erik Truffaz.

Μετά από μια πολύ επιτυχημένη χρονιά, γεμάτη συναυλίες, διαδρομές εντός κι εκτός Ελλάδας κι έχοντας ήδη δημιουργήσει έναν ολoδικό της κόσμο, τόσο ερμηνευτικά όσο και με τον ξεχωριστό και πρωτότυπο ήχο της, η Μυρτώ Βασιλείου παρουσιάζει σε αυτό το δεύτερο live στον Σταυρό του Νότου, ένα ολοκαίνουργιο πρόγραμμα, με πολλά τραγούδια από το νέο της άλμπουμ «Ακούς τι λένε;» που υπογράφει ο Ορέστης Ντάντος. 

Για να πεις «πάμε» χωρίς δεύτερη σκέψη

Τριάντα επτά χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή του στην Ελλάδα, στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, τον Σεπτέμβριο του 1988, από το Tanztheater Wuppertal, η παράσταση «Kontakthof» παρουσιάζεται στο Εθνικό Θέατρο με 23 ξεχωριστούς ερμηνευτές και ερμηνεύτριες από την Ελλάδα, 21 έως 55 χρόνων, που επιλέχθηκαν ειδικά για αυτή την παραγωγή.

Η σκηνική αυτή αναβίωση τελεί υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση των Josephine Ann Endicott, μέλους της αρχικής διανομής του 1978 και επί χρόνια βοηθού της Pina, και του Δάφνι Κόκκινου, μέλους του Tanztheater Wuppertal και βοηθού της Pina από το 1993, σε συνεργασία με την Anne Martin — επίσης μέλος της αρχικής διανομής — και τον Scott Jennings, διευθυντές προβών του Foundation.

Η αίθουσα τέχνης εκφραση – γιαννα γραμματοπουλου παρουσιάζει την ατομική έκθεση του Μπάμπη Παπαγιάννη με τίτλο «ils s’enfoncent dans le ciel et l’amour». Τα έργα είναι βασισμένα στα αποτυπώματα της εικαστικής του έρευνας πάνω στην ποίηση του Νίκου Καρούζου.

Η εικαστική γλώσσα είναι βαθιά βιωματική, συνομιλεί με μια μεσοπολεμική αισθητική και πλησιάζει μια αδρή, «βρώμικη» αφαίρεση, όπου η μορφή προκύπτει ως ίχνος εμπειρίας. Έντονες πινελιές, πυκνές υφές, μια σκόπιμα ανήσυχη χρωματική παλέτα και σχέδια με μολύβι και κάρβουνο συγκροτούν μια γλώσσα που διατηρεί τη χειρονομία ζωντανή και άμεση, αφήνοντας την ύλη να διατηρεί τον πρωτογενή της χαρακτήρα.

Αντλείται έμπνευση από τα ίδια τα υλικά – λινό, βαμβάκι, σκόνες, λάδι – επιμένοντας στη σωματικότητα της ύλης, ώστε το έργο να συμβαίνει και να πάλλεται, όχι απλώς να αναπαριστά. Η ζωγραφική του κινείται ανάμεσα στο πνευματικό και το βαθιά προσωπικό, αναστοχαζόμενη τη μνήμη, το συναίσθημα, την ποιητική του βλέμματος και την ανθρώπινη εμπειρία.

Η «Αγαπημένη μας δασκάλα» της Μανταλένα Βάλιο Τανέτ

Ενα καθηλωτικό μυθιστόρημα μυστηρίου, από τις εκδόσεις Πατάκη, που ρίχνει φως στον σκοτεινό λαβύρινθο της ανθρώπινης ψυχής. Σε ένα απομονωμένο χωριό της βόρειας Ιταλίας, το 1970, η καθημερινότητα διαρρηγνύεται από ένα γεγονός που κανείς δεν μπορεί εύκολα να εξηγήσει ή να αποδεχτεί. Η εντεκάχρονη Τζοβάννα πεθαίνει από πνιγμό.  Δεν είναι ατύχημα, αλλά αυτοκτονία. Το σοκ είναι τεράστιο. Οι κάτοικοι, δεμένοι μεταξύ τους με τους άγραφους κανόνες μιας μικρής κοινότητας, προσπαθούν να κατανοήσουν το αδιανόητο, ενώ οι σιωπές βαραίνουν περισσότερο από τις λέξεις.

Λίγες ημέρες αργότερα, η Σίλβια, η δασκάλα της μικρής, εξαφανίζεται. Βγαίνει από το σπίτι της ένα πρωί, σαν να πηγαίνει στο σχολείο, και δεν επιστρέφει ποτέ. Η ανησυχία μετατρέπεται γρήγορα σε αγωνία. Το χωριό κινητοποιείται, ομάδες αναζήτησης χτενίζουν την περιοχή, ενώ οι φήμες και οι υποψίες πληθαίνουν. Ήταν η Σίλβια απλώς ένα ακόμα θύμα της τραγωδίας ή κρύβει κάτι περισσότερο η εξαφάνισή της;

Η απάντηση έρχεται απρόσμενα μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Ο Μαρτίνο, ένα εσωστρεφές αγόρι από το Τορίνο που βρίσκεται στο χωριό για λόγους υγείας, ανακαλύπτει τυχαία τη δασκάλα σε μια εγκαταλελειμμένη καλύβα στο δάσος. Η Σίλβια είναι εξαντλημένη, σχεδόν φάντασμα του εαυτού της. Του ζητά να μην πει τίποτα. Και εκείνος, αντί να τρέξει, επιλέγει να μείνει. Γίνεται ο σιωπηλός της σύμμαχος, ο μοναδικός συνδετικός κρίκος της με τον κόσμο που άφησε πίσω.

Από εκεί και πέρα, το μυθιστόρημα δεν ακολουθεί την πορεία ενός κλασικού μυστηρίου. Το «τι συνέβη» αποκαλύπτεται νωρίς. Το βάρος πέφτει στο «γιατί» και κυρίως στο «πώς συνεχίζουμε μετά». Η Σίλβια παλεύει με την ενοχή, τη θλίψη και τα τραύματα του παρελθόντος, ενώ ο Μαρτίνο ωριμάζει πρόωρα, κουβαλώντας ένα μυστικό που τον ξεπερνά. Παράλληλα, το χωριό λειτουργεί ως ζωντανός οργανισμός. Κάθε κάτοικος αντανακλά μια διαφορετική εκδοχή του πένθους, της ευθύνης και της ανάγκης για νόημα.

Με αργό, σχεδόν στοχαστικό ρυθμό, η αφήγηση εξερευνά τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην απομόνωση και την ανάγκη για ανθρώπινη επαφή. Το δάσος γίνεται καταφύγιο αλλά και παγίδα, ένας τόπος όπου οι μνήμες και οι φόβοι παίρνουν σάρκα και οστά. «Η Αγαπημένη μας δασκάλα» είναι μια ήσυχη, διεισδυτική ματιά στον τρόπο που οι άνθρωποι διαχειρίζονται την απώλεια και στο αν, τελικά, η επιστροφή είναι πάντα εφικτή ή ακόμη και επιθυμητή.