Μην πεις ότι δεν ήξερες: Τι διαβάζουμε και πού βγαίνουμε σήμερα Κυριακή 10 Μαΐου

Κάθε μέρα έχει τη δική της αφορμή για έξοδο. Οι Baro Passo, Θανάσης Πεθεριώτης και Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος έρχονται ζωντανά στο Κύτταρο. Μια γιορτή που δείχνει κατευθείαν στο μέλλον, σε μία εποχή που ζει μόνο στο παρόν και λατρεύει υποτονικά το παρελθόν. Κόντρα στα σημεία των καιρών, τρία νέα σχήματα αποτελούμενα είτε από παλιούς γνώριμους είτε από νέους έρχονται να παρουσιάσουν τη μουσική τους στον ιστορικό χώρο της Ηπείρου.

Η δωδεκαμελής «Barakos Orchestra» επιστρέφει στη σκηνή του Theatre Of The No. Ένα σχήμα που γεννήθηκε όχι για να εντυπωσιάσει, αλλά για να θυμίσει ότι η μουσική είναι πάνω απ’ όλα, πράξη συμμετοχής, μνήμης και συλλογικής έκφρασης.

Ένα δυναμικό τρίο αποτελούμενο από τρεις ξεχωριστούς μουσικούς της σύγχρονης διεθνούς τζαζ σκηνής – Camila Nebbia (σαξόφωνο), Goncalo Almeida (κοντραμπάσο), Sylvain Darrifourcq (τύμπανα) – θα βρεθεί στο stage του Baumstrasse για έναν ζωντανό μουσικό διάλογο δίνοντας το έναυσμα για όσα θα ακολουθήσουν αυτό το καλοκαίρι στον Λόφο Φιλοπάππου.

Tο σχήμα έχει ήδη καθιερωθεί ως μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παρουσίες της διεθνούς αυτοσχεδιαστικής τζαζ σκηνής και επιστρέφει στην Ελλάδα στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής του περιοδείας. Αφορμή αποτελεί το άλμπουμ «Hypomaniac», που ηχογραφήθηκε στη Θεσσαλονίκη για την defkaz records και απέσπασε ιδιαίτερα θετικές αναφορές από τον διεθνή μουσικό τύπο.

Δόξα(sin)

Η θεατρική ομάδα Ταράτσα από τη Θεσσαλονίκη παρουσιάζει το θεατρικό έργο της Σοφίας Αλεβιζάτου, με τίτλο «Δόξα(sin)», σε σκηνοθεσία της ίδιας και του Μάριου Δρόσου, στο Θέατρο Δρόμος.

Πρόκειται για μια δραματουργία που θίγει ζητήματα κακοποίησης, εξουσίας και πίστης. Ένα φαινομενικά αθώο γενέθλιο πάρτι μετατρέπεται, μέσα από ένα παιχνίδι ρόλων, σε ένα αλλόκοτο «μοναστήρι», όπου οι νεαροί συμμετέχοντες ζωντανεύουν μια αφήγηση που σπάει τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.

Για να μη μείνεις σπίτι χωρίς λόγο

Το «Walkabout – Προσδοκία ενός ξεκινήματος» του Τάκη Κατσαμπάνη από τις εκδόσεις Ερμα είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν τα διαβάζεις μόνο για την ιστορία τους, αλλά κυρίως για το συναίσθημα που σου αφήνουν. Είναι σαν να ακούς έναν άνθρωπο να σου μιλάει αργά, ειλικρινά και πολύ προσωπικά για ένα ταξίδι που τελικά έγινε κάτι πολύ περισσότερο από μια αλλαγή σε άλλη χώρα.

Ο συγγραφέας έζησε για κάποια χρόνια στην Αυστραλία και μέσα από το βιβλίο προσπαθεί να μεταφέρει ακριβώς αυτή την εμπειρία. Τι σημαίνει να βρίσκεσαι τόσο μακριά από τον τόπο σου και να προσπαθείς να καταλάβεις ποιος είσαι μέσα σ' έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Η Αυστραλία εδώ δεν παρουσιάζεται σαν τουριστική εικόνα. Γίνεται σχεδόν ένας ζωντανός οργανισμός. Βλέπεις τεράστια τοπία, βουνά, βροχοδάση, αχανείς εκτάσεις, πόλεις γεμάτες κόσμο και μοναξιά μαζί. Όλα περιγράφονται με έναν ξεχωριστό τρόπο, σχεδόν κινηματογραφικό.

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι πως ο αφηγητής κουβαλά συνεχώς μέσα του την Ελλάδα. Τη γλώσσα του, τις μνήμες του, τις συνήθειές του, τη σχέση του με την ιστορία και τη λογοτεχνία. Ακόμα κι όταν βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου, νιώθεις πως ένα κομμάτι του παραμένει πάντα δεμένο με τον τόπο από όπου ξεκίνησε. Και αυτό είναι ίσως το πιο δυνατό στοιχείο του βιβλίου. Η αίσθηση ότι όπου κι αν πας, κουβαλάς μαζί σου όλο το παρελθόν σου.

Παράλληλα, το βιβλίο μιλά πολύ όμορφα και για τους ανθρώπους που συναντά κανείς σ' ένα τέτοιο ταξίδι. Αυτόχθονες Αβορίγινες, μετανάστες, εργάτες, πανεπιστημιακοί, άνθρωποι που ψάχνουν κι εκείνοι μια θέση στον κόσμο. Οι συναντήσεις αυτές δεν λειτουργούν σαν απλές γνωριμίες. Γίνονται μικρές στάσεις αυτογνωσίας. Μέσα από τους άλλους, ο αφηγητής ανακαλύπτει συνεχώς και κάτι νέο για τον εαυτό του.

Ο τίτλος «Walkabout» έχει επίσης πολύ ενδιαφέρον. Πρόκειται για μια τελετή ενηλικίωσης των Αβορίγινων, όπου οι νέοι έφευγαν μόνοι τους στη φύση για ένα μεγάλο διάστημα, ώστε να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους. Κάπως έτσι λειτουργεί και το ταξίδι του συγγραφέα. Σαν μια προσωπική δοκιμασία ωρίμανσης. Σαν μια ανάγκη να απομακρυνθεί για να μπορέσει τελικά να δει πιο καθαρά ποιος είναι και τι τον συνδέει βαθιά με τη ζωή του.

Η γραφή του βιβλίου έχει έναν ιδιαίτερο ρυθμό, πολύ εσωτερικό και στοχαστικό. Σε αρκετά σημεία θυμίζει ημερολόγιο ή εξομολόγηση. Δεν στηρίζεται τόσο στην πλοκή όσο στις εικόνες, στις σκέψεις και στην αίσθηση της περιπλάνησης. Είναι από αυτά τα βιβλία που θέλουν να τα διαβάσεις χαλαρά, αφήνοντας τις εικόνες και τις σκέψεις να σε ακολουθήσουν. Στην ουσία, το «Walkabout» είναι ένα βιβλίο για το ταξίδι, τη μνήμη, την ταυτότητα και τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να νιώσουμε ότι ανήκουμε κάπου. Και αυτό το κάνει με έναν τρόπο πολύ προσωπικό, αληθινό και ατμοσφαιρικό.