«Άνθρωπος Λιοντάρι»: Η ιστορία του Στέφαν με το «σύνδρομο λυκανθρώπου» που σάρωσε κάνοντας sideshows

Στο μακρινό παρελθόν, αρκετοί άνθρωποι που γεννιούνταν με μια ιδιαιτερότητα εξαιτίας της οποίας βίωναν κοινωνικό αποκλεισμό, έβρισκαν διέξοδο (και δουλειά) σε τσίρκα ή σε παραστάσεις που διοργάνωναν οι ίδιοι.

Τέτοια παραδείγματα ήταν ο Φρανκ Λεντίνι, με τα τρία πόδια, τις τέσσερις πατούσες, τα 16 δάχτυλα και τα δύο γεννητικά όργανα, η Έλα Χάρπερ που έγινε γνωστή ως «το κορίτσι - καμήλα» λυγίζοντας τα πόδια της ανάποδα και περπατώντας στα τέσσερα ή οι Τσανγκ και Ενγκ Μπάνκερ, σιαμαίοι δίδυμοι από την Ταϊλάνδη.

Πολλοί έπεφταν θύματα ακραίας εκμετάλλευσης, ωστόσο κάποιοι κατάφερναν να ξεπεράσουν όλα τα εμπόδια και να κάνουν μεγάλη καριέρα που τους απέφερε πολλά χρήματα. Μια αρκετά στενάχωρη συνθήκη την οποία προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν για να γίνουν αποδεκτοί σε πολύ εχθρικές με τη διαφορετικότητα κοινωνίες και βέβαια για να ζήσουν.

Ένας από αυτούς που τα κατάφεραν και με το παραπάνω ήταν ο Στέφαν Μπιμπρόφσκι, γνωστός και ως «άνθρωπος - λιοντάρι»...

Ο Μπιμπρόφσκι ήταν ένας άνθρωπος με έντονη περιέργεια για τον κόσμο. Μιλούσε πολλές γλώσσες και κάποτε ονειρευόταν να γίνει οδοντίατρος. Όμως έπασχε από μια πάθηση γνωστή ως υπερτρίχωση, η οποία προκαλούσε υπερβολική ανάπτυξη τριχών σε ολόκληρο το σώμα του. Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι επιλογές του ήταν ελάχιστες και έτσι κατέληξε να εκθέτει τον εαυτό του σε θεάματα και παραστάσεις.

Για χρόνια, εμφανιζόταν σε δημοφιλή sideshows, όπου παρουσιαζόταν ως «μισός άνθρωπος, μισός λιοντάρι» και απέκτησε το προσωνύμιο «Λάιονελ, ο Άνθρωπος με το Πρόσωπο του Λιονταριού».

Το σύνδρομο του Λυκανθρώπου

Η ζωή του Στέφαν Μπιμπρόφσκι ήταν ασυνήθιστη από την πρώτη κιόλας στιγμή. Γεννήθηκε το 1890 σε περιοχή έξω από τη Βαρσοβία της Πολωνίας και ήρθε στον κόσμο καλυμμένος με ένα λεπτό στρώμα χρυσαφένιων τριχών.

Ο Μπιμπρόφσκι είχε μια πάθηση που ονομάζεται υπερτρίχωση, γνωστή και ως «σύνδρομο του λυκανθρώπου», η οποία προκαλεί υπερβολική ανάπτυξη τριχών.

Η μητέρα του Μπιμπρόφσκι τρομοκρατήθηκε. Σύμφωνα με τη Δημόσια Βιβλιοθήκη του Μπρούκλιν, φέρεται να είχε δει τον πατέρα του Στέφαν να δέχεται επίθεση από ένα λιοντάρι ενώ εκείνη ήταν έγκυος και πίστευε ότι αυτό είχε προκαλέσει την ιδιαιτερότητα του γιου της.

Όπως έγραψε ο ίδιος ο Μπιμπρόφσκι στο «The Story of My Life by Lionel, the Human Lion», ένα διαφημιστικό βιογραφικό φυλλάδιο που κυκλοφόρησε για τη ζωή του, η μητέρα του περιθωριοποιήθηκε από τους συγχωριανούς της, οι οποίοι πίστευαν ότι το μωρό της ήταν κακό.

Όταν έβγαινε στους δρόμους, της πετούσαν πέτρες, ενώ ένας αξιωματούχος του χωριού τής ζήτησε ακόμη και να φύγει.

Όπως γράφει το allthatsinteresting, όταν ο Μπιμπρόφσκι ήταν τεσσάρων ετών, η μητέρα του είχε μια τυχαία συνάντηση με έναν Γερμανό θεατρικό επιχειρηματία, τον Γιόζεφ Σέντλμαγιερ.

Ο Σέντλμαγιερ είχε πρόσφατα περιοδεύσει στη Ρωσία μαζί με δύο νάνους και αμέσως διέκρινε τις δυνατότητες του μικρού Στέφαν ως καλλιτέχνη σε sideshow. Υιοθέτησε το παιδί, το μεγάλωσε με αγάπη σαν δικό του γιο και του έδωσε το νέο όνομα «Λάιονελ».

Όταν ο Μπιμπρόφσκι έγινε 12 ετών, ο Σέντλμαγιερ τον πήρε μαζί του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είχε ήδη κανονίσει να ενταχθεί ο νεαρός στον κόσμο των sideshows.

Γοητεύοντας τον κόσμο

Ο Στέφαν Μπιμπρόφσκι δεν ήταν ο μοναδικός καλλιτέχνης sideshow με υπερτρίχωση. Ο Φέντορ Γιέφτιτσεφ είχε εμφανιστεί νωρίτερα ως το «Αγόρι με το Πρόσωπο του Σκύλου», ενώ γνωστή ήταν και η «Γενειοφόρος Κυρία», Άνι Τζόουνς. Όπως και εκείνοι, έτσι και ο Μπιμπρόφσκι γνώρισε τεράστια επιτυχία.

Ως καλλιτέχνης του Barnum & Bailey Circus, ο Μπιμπρόφσκι γοήτευε το κοινό. Δεν εντυπωσίαζε μόνο με την εμφάνισή του, αλλά και με τον ήρεμο και ευγενικό χαρακτήρα του και την ευφυΐα του. Παράλληλα, εκτελούσε γυμναστικές ασκήσεις και άφηνε το κοινό άφωνο, συνομιλώντας σε πέντε διαφορετικές γλώσσες.

Η δουλειά του ήταν ιδιαίτερα επικερδής — πολύ περισσότερο από την οδοντιατρική, την οποία κάποτε είχε σκεφτεί να ακολουθήσει. Κι αυτό διότι με το πέρασμα των ετών έγινε εξαιρετικά δημοφιλής. Όταν επέστρεψε στη Γερμανία έπειτα από πέντε χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίπου 200.000 άνθρωποι πήγαν να τον δουν στην έκθεση «Lionel Exhibit» στο Μόναχο.

Η επιτυχία του Μπιμπρόφσκι τού επέτρεψε να αφοσιωθεί στα πάθη του, μεταξύ των οποίων ήταν τα ταξίδια, η παρακολούθηση διαλέξεων, η μουσική και ο κήπος του, που αποτελούσε, όπως έλεγε, «τη μεγαλύτερη υπερηφάνεια» του.

Κατά τη δεκαετία του 1920, ο Στέφαν Μπιμπρόφσκι μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου εμφανιζόταν στο Coney Island Dreamland Circus. Όπως συνέβαινε όπου κι αν πήγαινε, η παρουσία του προσέλκυε μεγάλα πλήθη.

Ένα πρόωρο τέλος

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο Μπιμπρόφσκι είχε αποταμιεύσει αρκετά χρήματα ώστε να αποσυρθεί οριστικά.

Επέστρεψε στη Γερμανία, όμως, δυστυχώς, δεν είχε πολλά χρόνια μπροστά του για να φροντίζει τον κήπο του ή να ακούει μουσική. Το 1932, όταν ο Στέφαν Μπιμπρόφσκι ήταν μόλις 41 ετών, πέθανε από καρδιακή προσβολή στο Βερολίνο.

Έφυγε από τη ζωή ως ένας από τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες των sideshows της εποχής του και, τουλάχιστον εξωτερικά, φαινόταν να απολαμβάνει τη δουλειά του περισσότερο από πολλούς άλλους performers.

Ο Μπιμπρόφσκι κατάφερε χάρη στην οξυδέρκειά και το ταλέντο του να βγάλει πολλά χρήματα χωρίς να υποτιμηθεί λόγω της εμφάνισής του. Σε μια πολύ δύσκολη εποχή, τον σέβονταν όλοι κι αυτό το πέτυχε βρίσκοντας έναν μοναδικό τρόπο να εκτεθεί χωρίς αναστολές για την εμφάνισή του. Ήταν τρομερά επαγγελματίας και ενδεικτικό είναι ότι όταν το 1912 έπιασε κατά λάθος φωτιά στα μαλλιά του ενώ κάπνιζε τσιγάρο, απομονώθηκε για έναν ολόκληρο χρόνο προκειμένου να τα αφήσει να ξαναμακρύνουν.

Κανείς δεν έμαθε ποτέ τι σκεφτόταν για τα χρόνια περιθωριοποίησης, για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η μητέρα του, για το πώς ένιωθε που αναγκάστηκε να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο. Αυτό, όμως, που σίγουρα άφησε σε όλους να φανεί ήταν ότι επρόκειτο για έναν πολύ χαρισματικό και έξυπνο άνθρωπο..