Διονύσιος Ταμπάκης: Ο Έλληνας «μέταλ παπάς» που «παντρεύει» το doom με techno, ραπ και... ψαλμούς

Ο Διονύσιος Ταμπάκης είναι Έλληνας ιερέας από το Ναύπλιο που έχει γίνει... το απόλυτο talk of the town! Ο πατήρ Διονύσιος κυκλοφόρησε ένα DIY άλμπουμ που παντρεύει το doom metal με τους βυζαντινούς ψαλμούς και το techno, αποσπώντας μάλιστα από τη «βίβλο» της μουσικής κριτικής, το Pitchfork, βαθμολογία υψηλότερη από θρυλικά ονόματα όπως οι Daft Punk.

«Η ηλεκτρική κιθάρα είναι κάπως παρεξηγημένη στην Εκκλησία. Θεωρείται του διαβόλου», λέει στην Guardian, προσθέτοντας πως «την κιθάρα την έπλασε ο Θεός. Ο διάβολος δεν μπορεί να δημιουργήσει τίποτα. Ο Θεός τα δημιούργησε όλα».

Η αποστολή του

Η αγαπημένη του είναι μια ηλεκτρική κιθάρα, αγορασμένη για μόλις 135 ευρώ, που βγάζει ήχους πιο ατονικούς αλλά και πιο ζεστούς από μια συνηθισμένη. Ο ίδιος παρομοιάζει τον ήχο της με τα «κύματα» της ανθρώπινης φωνής.

Αυτός ο ιδιαίτερος ήχος κυριαρχεί στο «Paradise Metal», ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε στο σπίτι του και παντρεύει την doom metal με χριστουγεννιάτικα κάλαντα και θρησκευτική dubstep. Το άλμπουμ «εκτόξευσε» τον πατέρα Διονύσιο, ειδικά αφότου η «βίβλος» της εναλλακτικής μουσικής, το Pitchfork, του έδωσε βαθμολογία 7.6 -υψηλότερη από εμβληματικά άλμπουμ των Aphex Twin ή των Daft Punk.

Αυτό που κάνει το πάθος του 53χρονου ιερέα ακόμη πιο περίπλοκο, είναι ότι υπηρετεί στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία παραδοσιακά θεωρεί τα όργανα και την κοσμική μουσική απειλή. Ο ίδιος, όμως, έχει ξεκινήσει μια προσωπική αποστολή για να το αλλάξει αυτό.

Από τον Πειραιά και τη Σμύρνη, στη μουσική

Γεννημένος το 1972, μεγάλωσε στον Πειραιά, σε μια οικογένεια τόσο φτωχή που οι γονείς του είχαν προσπαθήσει δύο φορές να κάνουν άμβλωση, αλλά και τις δύο ο γιατρός έλειπε. Ο Πειραιάς τότε ήταν γεμάτος πρόσφυγες από τη Σμύρνη, ανάμεσά τους και ο παππούς του. Όλος αυτός ο βυζαντινός πολιτισμός κυλάει στο DNA του.

Η μουσική έγινε ο τρόπος του να εκφράσει αυτή την κληρονομιά. Από το γυμνάσιο, οι ιερείς της ενορίας του τον εισήγαγαν στη βυζαντινή μουσική. Έκτοτε, έμαθε μόνος του μια σειρά από σπάνια παραδοσιακά όργανα: τζουμπούς, καβάκ κεμανέ, γιαϊλί ταμπούρ, ζουρνά, νέι και διάφορα είδη λύρας, τα οποία έχει τοποθετημένα κάτω από μια τεράστια εικόνα της Παναγίας. Στην Παναγία, άλλωστε, πιστώνει τόσο τη γέννησή του όσο και την πρόσφατη μουσική του επιτυχία.

Πριν από περίπου τέσσερα χρόνια άρχισε να ηχογραφεί τα δικά του τραγούδια με τον πιο DIY τρόπο: ο γιος του τού έδειξε πώς να χρησιμοποιεί τα προγράμματα στον υπολογιστή, ο από πάνω γείτονας του έμαθε κιθάρα και η Ευγενία-Σιμέλα Αρμένη, μια 23χρονη κοπέλα που γνώρισε στην εκκλησία, έκανε τα φωνητικά γράφοντας τον εαυτό της με το κινητό της μέσα στο φοιτητικό της σπίτι.

Ανέβαζε τα κομμάτια στο YouTube χωρίς καμία φιλοδοξία να γίνει διάσημος. Εκεί τον ανακάλυψε ο Νικόλας Ραφαήλ, ιδρυτής της hip δισκογραφικής εταιρείας Elhellell με έδρα τη Θεσσαλονίκη, ο οποίος μαγεύτηκε αμέσως. «Σήμερα όλοι οι μουσικοί είναι αντίγραφα ενός αντιγράφου», λέει ο Ραφαήλ. «Ο πατήρ Διονύσιος είναι μια υπέροχη αλλαγή». Του έστειλε email και του πρότεινε να βγάλουν δίσκο.

«Φλεξάρεις Κάργα, Εκκλησιαστική Ραπ»

Το «Paradise Metal» είναι μια απίστευτη μουσική διαδρομή. Το κομμάτι «Techno in a Monastery» ξεκινά με το σύνθημα «Are you ready?» πριν ξεσπάσει σε έναν ρυθμικό βυζαντινό ψαλμό πάνω από ένα σκοτεινό τέκνο beat.

«Προσπαθώ να πειραματίζομαι», λέει ο πατήρ Διονύσιος, παραθέτοντας έναν στίχο του Γιάννη Ρίτσου: «Δεν ζήλεψα ποτέ τα μεγάλα σπίτια, αλλά τα μεγάλα παράθυρα». Και προσθέτει: «Κάθε μουσικό όργανο είναι ένα παράθυρο από το οποίο μπορείς να δεις ένα κομμάτι του σύμπαντος». Μάλιστα, εξηγεί ετυμολογικά ότι η λέξη metal προέρχεται από το αρχαίο «μεταλλάω», που σημαίνει αναζητώ, εξερευνώ.

Ένα άλλο κομμάτι του έχει τον τίτλο «Φλεξάρεις Κάργα, Εκκλησιαστική Ραπ». Όπως εξηγεί ο ίδιος, ο λόγος που ασχολήθηκε με τη ραπ ήταν για να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στις παλαιότερες γενιές και τους νέους, που μιλούν μια άλλη γλώσσα. «Έπρεπε να βρω ρίμες, πράγμα δύσκολο. Μπήκα στο ίντερνετ να βρω τη slang των νέων και έκανα ό,τι μπορούσα».

Το τραγούδι του «Ντουμπάι Πάει» (Bye, Dubai) εμπνεύστηκε από τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και τη μαζική φυγή των ανθρώπων. «Μου θύμισε τη Βαβυλώνα στην Αποκάλυψη, που άδειασε. Είναι μια σάτιρα για τη ματαιοδοξία του πλούτου».

«Ο Θεός έχει γούστο»

Το πιο αξιοσημείωτο στο άλμπουμ είναι ότι δεν έχει διδακτικό ύφος. Τα παιδιά του δεν είναι ιδιαίτερα θρησκευόμενα και ο ίδιος απέφυγε σκόπιμα να τους επιβάλει τα πιστεύω του.

Όσο για το τι λένε οι άλλοι ιερείς για την επιτυχία του; «Δεν μας έχουν πει κάτι, και αυτό είναι καλό», λέει γελώντας. Η παλιά εξίσωση της ροκ μουσικής με τον διάβολο δεν τον απασχολεί. «Ο Θεός έχει γούστο», τονίζει. «Του αρέσουν τα ωραία πράγματα. Δεν είναι κακόγουστος».

Όσο επιτυχημένη κι αν αποδειχθεί η μουσική του πορεία, ξεκαθαρίζει ότι δεν θα εγκατέλειπε ποτέ την Εκκλησία. «Λένε ότι ο ιερέας είναι ανώτερος από τον βασιλιά, γιατί μπορεί να μετατρέψει το ψωμί σε Σώμα Χριστού. Ούτε άγγελος δεν μπορεί να το κάνει αυτό».

Όταν ο δημοσιογράφος του Guardian τον ρωτάει αν σκέφτεται να κάνει ζωντανές εμφανίσεις, ο πατήρ Διονύσιος απαντά με τον δικό του, μοναδικό τρόπο, μεταξύ μυστικισμού και χιούμορ: «Νιώθω σαν να έβγαλαν ένα ψάρι από το νερό για να το πάνε βόλτα να πάρει καθαρό αέρα... Νιώθω πολύ αμήχανα. Αλλά αν αυτό δίνει χαρά στον κόσμο, τότε είμαι μέσα».