Ο Eminem πριν τη δόξα: Η ιστορία του δίσκου που πούλησε μόλις 70 αντίτυπα

Ένας νεαρός άνδρας περιμένει υπομονετικά στη στάση το λεωφορείο. Άλλη μια μέρα η ίδια σκηνή ταλαιπωρίας. Κάνει πολύ κρύο και έχει πάνω του μόνο λίγα κέρματα. Ρωτά τον φίλο του αν έχει 15 σεντς αλλά κι εκείνος κυκλοφορεί με σχεδόν άδειες τσέπες. Προσπαθούν να μαζέψουν το αντίτιμο ενός εισιτηρίου, ώστε να έχει τουλάχιστον ο ένας από τους δύο.

Ο νεαρός έχει κουραστεί να εξαρτάται από τις δημόσιες συγκοινωνίες. Δεν έχει αυτοκίνητο και εξακολουθεί να ζει με τη μητέρα του. Είναι 21 ετών κι το παιδί του πρόκειται σύντομα να έρθει στον κόσμο. Θέλει να γίνει πλούσιος. Θέλει να δημιουργεί δίσκους που θα πουλάνε. Έχει κουραστεί να είναι φτωχός...

Αυτή είναι η σκηνή που περιγράφεται στην αρχή του τραγουδιού Never 2 Far, ενός από τα κομμάτια του Infinite, που κυκλοφόρησε το 1996 ως το πρώτο άλμπουμ του Eminem. Σήμερα ακούγεται περίεργο, αλλά απέτυχε παταγωδώς...

Η κατάσταση αυτή αντικατοπτρίζει άμεσα τη ζωή του Μάρσαλ Μάδερς, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Eminem. Είχε γίνει πατέρας λίγους μήνες νωρίτερα, εξακολουθούσε να ζει με τη μητέρα του και αναζητούσε μια οικονομική διέξοδο μέσω της ραπ.

Το Infinite και η παταγώδης αποτυχία του

Όταν το Infinite κυκλοφόρησε, στις 12 Νοεμβρίου 1996, ο Eminem είχε μόλις γίνει 24 ετών. Με βάση τα δεδομένα της μουσικής βιομηχανίας και τις ηλικίες στις οποίες συνήθως αποκτούν οι καλλιτέχνες μεγάλη επιτυχία, θεωρούνταν ήδη κάπως αργά για να ξεκινήσει την πορεία του προς τη δόξα. Ο ίδιος πίστευε στον εαυτό του αλλά προφανώς δεν είχε την παραμικρή ιδέα ότι θα γινόταν ένας από τους εμπορικά πιο επιτυχημένους καλλιτέχνες στην ιστορία.

Εκείνη την εποχή ήταν απλώς ο Μάρσαλ Μάδερς, ένας άπειρος αλλά αποφασισμένος ράπερ από το Ντιτρόιτ, ο οποίος περνούσε χρόνια συμμετέχοντας σε ραπ μονομαχίες και προσπαθώντας να κάνει κάποιον να ακούσει τα τραγούδια του.

Πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν καν ότι αυτό το άλμπουμ υπάρχει. Κι όμως, όπως πολύ εύστοχα γράφει η ισπανική El Pais, είναι αδύνατο να κατανοήσει κανείς τον Eminem που γνωρίζουμε σήμερα χωρίς αυτό.

Το Infinite πραγματεύεται μια ασταθή παιδική ηλικία, μια πόλη που βρίσκεται σε κρίση, την οικονομική ανασφάλεια και το όνειρο της διαφυγής μέσα από μια ζωντανή χιπ χοπ σκηνή, στην οποία ο ίδιος είχε ακόμη πολλά να αποδείξει.

Υπάρχει επίσης μια σχεδόν αφελής πίστη ότι η σκληρή δουλειά ανταμείβεται.

Το Infinite απέτυχε.

Με τον δικό του τρόπο

Όταν ο Eminem έφτασε στην ενηλικίωση, η Eight Mile ήταν ακόμη ένας δρόμος του Ντιτρόιτ που αποτελούσε μέρος της καθημερινότητάς του και λειτουργούσε ως σύνορο ανάμεσα στο μαύρο Ντιτρόιτ και τα λευκά προάστια.

Χρόνια αργότερα, ο δρόμος θα έδινε τον τίτλο στην ταινία 8 Mile, η οποία σημάδεψε ολόκληρες γενιές νέων που μεγάλωσαν τη δεκαετία του 2000 και έγινε αναπόσπαστο σύμβολο της βιογραφίας του.

Τότε, όμως, εκεί βρισκόταν το στούντιο των αδελφών Τζεφ και Μαρκ Μπας, το Bassment Sound.

Εκεί ο Eminem βρήκε έναν χώρο για να ηχογραφήσει τα πρώτα του τραγούδια.

Ο Μαρκ Μπας γνώρισε τον Eminem μέσω ενός ραδιοφωνικού σταθμού του Ντιτρόιτ. Αφού τον άκουσε, κατάφερε να επικοινωνήσει μαζί του.

Μέχρι τότε, ο Eminem προσπαθούσε επί χρόνια να καθιερωθεί στη μουσική βιομηχανία.

«Δεν ήταν ακόμη έτοιμος. Προσπαθούσε να καταλάβει ποιος ήθελε να είναι, γι' αυτό αντέγραφε ό,τι έκαναν οι άλλοι. Ήταν πολύ νέος για να έχει το δικό του στιλ», θυμάται ο Μπας στο ντοκιμαντέρ Partners in Rhyme: The True Story of Infinite.

Ωστόσο, οι αδελφοί Μπας αποφάσισαν να ρισκάρουν μαζί του και το Infinite άρχισε να αποκτά κάποια απήχηση στα τοπικά ραδιόφωνα.

Οι στίχοι του πραγματεύονταν συνηθισμένα θέματα της ραπ: χρήματα, οικογένεια, προδοσία και την ανάγκη να αποδείξει κανείς την αξία του.

Ο Eminem εξακολουθούσε να πιστεύει ότι, αν δούλευε αρκετά σκληρά, κάποιος θα τον πρόσεχε.

Οι αδελφοί Μπας έκαναν ένα συνηθισμένο λάθος αρχαρίων: προσπάθησαν να περιορίσουν την καλλιτεχνική ελευθερία ενός καλλιτέχνη, ώστε να τον προσαρμόσουν σε αυτό που η μουσική βιομηχανία θεωρούσε εμπορικά αξιοποιήσιμο.

Κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του Infinite, επιχείρησαν να προσαρμόσουν τον Eminem σε αυτό που πίστευαν ότι θα λειτουργούσε στο ραδιόφωνο, προτού εκείνος ανακαλύψει το προσωπικό του ύφος.

«Φτιάχναμε τραγούδια για να ικανοποιούμε τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, προσπαθώντας να τα κάνουμε λιγότερο προκλητικά», θυμάται ο Τζεφ Μπας στο ντοκιμαντέρ.

Μέχρι που ο Eminem αποφάσισε ότι είχε φτάσει στα όριά του.

«Ήθελε να κάνει τα πράγματα με τον δικό του τρόπο».

Οι αδελφοί Μπας ετοίμασαν εκατοντάδες κασέτες και μερικά αντίτυπα του Infinite σε βινύλιο και τα διένειμαν σε διάφορα σημεία του Ντιτρόιτ.

Περίπου 250 κασέτες έφτασαν στο Hip Hop Shop, ενώ ορισμένα μέλη των Parliament-Funkadelic πήραν αντίτυπα για να τα μοιράζουν κατά τη διάρκεια των περιοδειών τους.

Το πρόβλημα ήταν ότι όλη αυτή η τοπική υποστήριξη δεν κατάφερε να βγει έξω από το Ντιτρόιτ.

«Όλοι υποστήριζαν τον Eminem, αλλά δεν ξέραμε πώς να φτάσει ο δίσκος στον κόσμο», εξήγησε ο Μαρκ Μπας.

Προσπάθησαν να τοποθετήσουν τον δίσκο σε καταστήματα, αλλά πολλά δεν δέχονταν αντίτυπα με το σύστημα της παρακαταθήκης.

«Δεν μπορούσαμε να πουλήσουμε τίποτα».

Η εμφάνιση του Slim Shady

Μετά το Infinite, ο Eminem συνέχισε να προσπαθεί να βιοποριστεί από τη μουσική, κάνοντας παράλληλα περιστασιακές δουλειές.

Εργάστηκε ως μάγειρας και λαντζέρης σε ένα εστιατόριο στην ευρύτερη περιοχή του Ντιτρόιτ, προσπαθώντας να συντηρήσει την κόρη του, Χέιλι.

Ο δίσκος δεν είχε πετύχει και η ραπ του εξακολουθούσε να δέχεται κριτική επειδή έμοιαζε να μιμείται άλλους καλλιτέχνες.

Το 1997 έχασε τη δουλειά του και πέρασε μια περίοδο οικονομικών δυσκολιών. Παρ' όλα αυτά, συνέχισε να γράφει και να ηχογραφεί μουσική.

Εκείνη τη χρονιά ετοίμασε το The Slim Shady EP, ένα πρότζεκτ που διατηρούσε τη ραπ στο επίκεντρο, αλλά εισήγαγε μια πολύ πιο επιθετική, ασεβή και μακάβρια περσόνα.

Τον Οκτώβριο του 1997 ταξίδεψε στο Λος Άντζελες για να συμμετάσχει στους Rap Olympics, έναν διαγωνισμό ραπ μονομαχιών.

Έφτασε στον τελικό, αλλά έχασε από τον Otherwize.

Δεν έφυγε από τον διαγωνισμό με δισκογραφικό συμβόλαιο. Ωστόσο, συνέβη κάτι ακόμη πιο σημαντικό: η εμφάνισή του τράβηξε την προσοχή του Ντιν Γκάιστλινγκερ, ενός εργαζομένου της δισκογραφικής Interscope, ο οποίος του ζήτησε ένα αντίτυπο του The Slim Shady EP.

Ο Γκάιστλινγκερ έδωσε τον δίσκο στον Τζίμι Άιοβιν, επικεφαλής της εταιρείας, ο οποίος τελικά τον παρουσίασε στον ράπερ και παραγωγό Dr. Dre.

Η συνάντηση δεν οδήγησε αμέσως σε συμβόλαιο, αλλά πέτυχε κάτι σημαντικό: κάποιος από τη μουσική βιομηχανία άκουσε επιτέλους τη δουλειά που είχε δημιουργήσει ο Eminem μόνος του.

Το EP κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1997 και άρχισε να διαδίδεται στους φίλους της underground ραπ.

Εκείνη τη χρονιά άρχισε να διαμορφώνεται ο Slim Shady, το alter ego με το οποίο ο Eminem θα παρουσιαζόταν στον κόσμο.

Όταν επέστρεψε στο στούντιο, ο Μάρσαλ είχε κάνει τατουάζ το όνομα αυτό και, σύμφωνα με τον Μαρκ Μπας, έμοιαζε «με εντελώς διαφορετικό άνθρωπο».

Τι είχε συμβεί;

Ο Μαρκ Μπας έδωσε μια διαφορετική εξήγηση: «Κάτι του συνέβη και έγινε ο Slim Shady».

Ο Eminem το έθεσε διαφορετικά: «Έμοιαζε σαν να άρχισαν να προσέχουν αυτά που έλεγα μόλις σταμάτησα να δίνω δεκάρα για το τι έλεγα».

Αν εξετάσει κανείς το Infinite μέσα από την οπτική του Slim Shady, μπορεί να το δει ως ένα πρόωρο ντεμπούτο: τη δουλειά ενός ανθρώπου που δεν είχε ακόμη βρει τον εαυτό του.

Το παράδοξο είναι ότι ο Slim Shady, ένας κατασκευασμένος χαρακτήρας, τον έφερε τελικά πιο κοντά σε μια αυθεντικότερη εκδοχή του εαυτού του.

Ήταν μια εσωτερική, καρτουνίστικη φιγούρα που ήθελε να προκαλεί προβλήματα, να σκανδαλίζει τους ενηλίκους και να μετατρέπει τις απογοητεύσεις του σε αστεία, συχνά εις βάρος άλλων.

Οι προκλήσεις του είχαν την παιδική λογική κάποιου που ανακαλύπτει ότι μπορεί να λέει εξωφρενικά πράγματα χωρίς συνέπειες.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, το παιχνίδι συνδυαζόταν με βίαιες φαντασιώσεις και μια σκληρότητα που ξεπερνούσε κατά πολύ την απλή αταξία.

Ο χαρακτήρας τού επέτρεψε να υπερβάλει και να εκφράσει πράγματα που προηγουμένως καταπίεζε. Ταυτόχρονα, η απόσταση ανάμεσα στον Μάρσαλ και τον Slim Shady λειτουργούσε ως ασπίδα.

Το γεγονός, όμως, ότι κάποιος εκφράζεται μέσω ενός alter ego δεν αναιρεί τις συνέπειες των λόγων του ούτε τον απαλλάσσει από την ευθύνη τους.

Οι 70 πωλήσεις που έγιναν μέρος του μύθου του Eminem

Η αποτυχία του Infinite συνοψίστηκε αργότερα σε έναν αριθμό που έγινε μέρος του μύθου του Eminem.

Στα απομνημονεύματά του, The Way I Am, που κυκλοφόρησαν το 2008, έγραψε:

«Ηχογράφησα το Infinite το 1995, το πρώτο μου άλμπουμ. Πούλησε ίσως 70 αντίτυπα και δεν έλαβε καλές κριτικές».

Ο αριθμός αυτός δεν προέρχεται από επίσημο έλεγχο πωλήσεων, αλλά από την προσωπική ανάμνηση του καλλιτέχνη, περισσότερο από μία δεκαετία αργότερα.

Άλλες πηγές αναφέρουν ότι η αρχική παραγωγή του δίσκου ήταν περίπου 1.000 αντίτυπα.

Δεν είναι γνωστό με ακρίβεια πόσα αγοράστηκαν, πόσα χαρίστηκαν και πόσα παρέμειναν αποθηκευμένα.

Αυτό που είναι σαφές είναι ότι ο δίσκος είχε εξαιρετικά περιορισμένη διανομή και σχεδόν δεν κατάφερε να βγει έξω από το Ντιτρόιτ.

Σε κάθε περίπτωση, ο αριθμός των 70 αντιτύπων αποτελεί έναν χαρακτηριστικό τρόπο να περιγράψει κανείς την ελάχιστη απήχηση του ντεμπούτου ενός ανθρώπου που θα γινόταν ένας από τους πιο επιτυχημένους και αναγνωρίσιμους ράπερ στην ιστορία.

Τα αυθεντικά αντίτυπα του Infinite έχουν πλέον γίνει συλλεκτικά αντικείμενα.

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε σε κασέτα και βινύλιο, ενώ η σπανιότητά του έχει αυξήσει το ενδιαφέρον για τις φυσικές εκδόσεις του.

Δίσκος... φάντασμα

Υπάρχει και μια ακόμη ιδιαιτερότητα που κάνει το Infinite να μοιάζει σχεδόν με έναν μουσικό δίσκο φάντασμα.

Ολόκληρο το άλμπουμ εξακολουθεί να μην είναι επίσημα διαθέσιμο στις πλατφόρμες streaming, παρότι το ομώνυμο τραγούδι έχει κυκλοφορήσει ψηφιακά.

Το 2009 προσφέρθηκε προσωρινά για δωρεάν λήψη μέσω του ThisIs50, ενός ιστότοπου που συνδεόταν με τον 50 Cent, αλλά δεν επανεκδόθηκε ποτέ επίσημα στις υπηρεσίες streaming.

Το 2026, ο Τζέικ Μπας, γιος του Τζεφ Μπας, εξήγησε ότι ο δίσκος δεν έχει ανέβει στις πλατφόρμες επειδή περιέχει πολλά μουσικά samples, δηλαδή αποσπάσματα από άλλες ηχογραφήσεις.

Για να επανακυκλοφορήσει, θα πρέπει να εξασφαλιστούν οι απαραίτητες άδειες για τη χρήση αυτών των ηχογραφήσεων, μια διαδικασία που μπορεί να είναι περίπλοκη και δαπανηρή.

Το 2016, με αφορμή την 20ή επέτειο του άλμπουμ, οι αδελφοί Μπας ετοίμασαν μια νέα εκδοχή του Infinite.

Ανέκτησαν την αρχική ηχογράφηση και ανακατασκεύασαν την οργανική μουσική βάση, διατηρώντας τα φωνητικά του Eminem, τα οποία είχαν ηχογραφηθεί δύο δεκαετίες νωρίτερα.

Το remix κυκλοφόρησε ψηφιακά στις 17 Νοεμβρίου 2016.

Υπήρχαν επίσης σχέδια για επανέκδοση του άλμπουμ με πρόσθετο υλικό, αλλά το εγχείρημα περιπλέχθηκε εξαιτίας μιας νομικής διαμάχης σχετικά με μια έκδοση σε βινύλιο, την οποία οι αδελφοί Μπας θεωρούσαν μη εξουσιοδοτημένη.

Το ακριβές καθεστώς των δικαιωμάτων των αρχικών master ηχογραφήσεων δεν είναι απολύτως σαφές.

Τριάντα χρόνια αργότερα, το Infinite παραμένει σπάνιο ακόμη και για όσους θέλουν να το ακούσουν.

Υπήρχε ήδη ο Slim Shady μέσα στο Infinite;

Ο Eminem, πάντως, δεν θεωρούσε ότι η μετάβαση από το Infinite στο The Slim Shady EP ήταν τόσο απότομη όσο φαινόταν στους εξωτερικούς παρατηρητές.

Σε συνέντευξή του στο Motormouth Magazine το 1998, είπε ότι η αλλαγή είχε αρχίσει να διαμορφώνεται μέσα του αρκετό καιρό νωρίτερα.

Την παρομοίασε με ένα ντροπαλό παιδί που δέχεται εκφοβισμό στο σχολείο, συσσωρεύει θυμό και κάποια στιγμή νιώθει την ανάγκη να αντεπιτεθεί.

Όταν ρωτήθηκε αν υπήρχαν ήδη στοιχεία του Slim Shady στο Infinite, υπέδειξε ένα συγκεκριμένο τραγούδι: το Open Mic.

Σε αυτό, ο Eminem δεν είχε ακόμη δώσει όνομα στο alter ego του, αλλά ήδη φανταζόταν μια ανεξέλεγκτη λεκτική βία, χρησιμοποιώντας εικόνες που θύμιζαν κατά συρροή δολοφόνο με μάσκα του χόκεϊ.

Αργότερα, μέσα στο ίδιο τραγούδι, περιγράφει τον εαυτό του λέγοντας:

«Αχνίζω σαν τσαγιέρα».

Ίσως, λοιπόν, ο Slim Shady να μην εμφανίστηκε από το πουθενά.

Στο Infinite, ο Μάρσαλ προσπαθούσε να αποδείξει ότι μπορούσε να γίνει επαγγελματίας ράπερ, αλλά κάτω από την επιφάνεια κάτι συσσωρευόταν και πίεζε ολοένα περισσότερο.

Η χύτρα δεν είχε ακόμη εκραγεί.

Εκείνο το αγόρι συνέχιζε να περιμένει το λεωφορείο, χωρίς να γνωρίζει ότι σύντομα θα άφηνε πίσω του τη ζωή που ήξερε.

Θα γίνει πλούσιος και θα δημιουργήσει δίσκους που θα πουλάνε.