Επικίνδυνη αρρώστια ο λαϊκισμός. Εμβόλιο δεν θα ανακαλυφθεί ποτέ!

Ο κορονοϊός θα φύγει, θα περάσει και θα μείνει στη μνήμη των παλιών που θα ‘χουν πια να το ιστορούν στα εγγόνια τους: «Στην καραντίνα ήμουν κι εγώ επαναστάτης, ψώνιζα από φούρνο σε δήμο μακρινό…». Ο λαϊκισμός όμως θα μείνει εδώ γιατί έχει ρίζες βαθιές κι απλωμένες στα μυαλά των αφελών. Ο λαϊκισμός βολεύει τους κρατούντες όταν έχουν πολλά να κρύψουν: με ένα εκκωφαντικό πυροτέχνημα και τα κεφάλια γυρίζουν στο βεγγαλικό. Και πού να δουν την πραγματική αλήθεια, αυτή που πονάει;

Ο λαϊκισμός είναι ο ισχυρός «ιός» που τροφοδοτείται από την εξουσία! Κι απέναντι από την εξουσία, κοιμάται απολαμβάνοντας την ανοσία του, ένας λαός εμβολιασμένος από χρόνια κατά της καθαρότητας και της αλήθειας! Έτσι και τότε, στο έβγα της δεκαετίας του ’80: οι δημαγωγοί, ο «κίτρινος» Τύπος, οι αυλοκόλακες στης Πολιτείας τη μάντρα· οι λύκοι! Αυτοί κουμαντάριζαν το σακατεμένο σκαρί.

Και τώρα (και πάντα) οι λεροί αβανταδόροι, οι καιροσκόποι, οι πεινασμένοι σκύλοι κάτω από του αφέντη το τραπέζι, αυτοί οι τυχοδιώκτες κάθε απόχρωσης, οι πάντοτε επαίτες του απέραντου απένταρου, αυτοί είναι ο λοιμός και η αρρώστια κάθε Πολιτείας.

Η συμπεριφορά τους μεταλλάσσεται με τα χρόνια: Οι Εφιάλτες έγιναν κλειδοκράτορες σε «κερκόπορτες», οι «προσκυνημένοι» έγιναν δωσίλογοι, οι μαυραγορίτες «αυριανιστές» και κάθε γενιά, σταγόνα σταγόνα, αφομοιώνει το δηλητήριο και αποκτά την «ανοσία της αγέλης», που επιζητούν οι κρατούντες. Και τώρα και πάντα στα δύσκολα και στα βρόμικα «αυτοί» έφερναν τη λύση: Ένα  δημοσίευμα από το πουθενά για να αποπροσανατολίσουν, μια φωτογραφία που δεν θα ενδιέφερε κανέναν αν η λεζάντα δεν γραφόταν εμπρηστικά, ένα φυτίλι αντιπερισπασμού στην πλούσια κίτρινη πυριτιδαποθήκη… Κι όλοι αυτοί οι «προβοκάτορες», γεμίζουν τα στομάχια τους με τα κόκαλα του αφέντη και απολαμβάνουν ένα βαριεστημένο χάδι από ένα λερωμένο χέρι και κουνάνε την ουρά τους με πάθος…

Και στο μεταξύ… «Στῆς Πολιτείας τὴ μάντρα οἱ λύκοι! Παντοῦ εἶναι λύκοι! Ψόφια ὅλη ἡ στάνη. Κ᾿ οἱ βοσκοὶ ἀνάξιοι, λύκοι καὶ οἱ σκύλοι κ᾿ οἱ ἀντρεῖοι δειλοί…». Αυτά κι όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν!