Εσύ πόσα τρόπαια έχεις;

Καθώς η αθλητική χρονιά οδεύει προς το τέλος της, η ελληνική πραγματικότητα επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά πόσο βαθιά ριζωμένος είναι ο ανταγωνισμός, αλλά και πόσο μεγάλη είναι η επιρροή του αθλητισμού στην κοινωνία.

Στο ποδόσφαιρο, η εικόνα παραμένει χαρακτηριστικά ανοιχτή, με τις ομάδες που πρωταγωνιστούν να εναλλάσσονται διαρκώς στον ρυθμό της σεζόν και να διατηρούν ζωντανή τη μάχη της κορυφής. Ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ συνθέτουν ένα πλαίσιο έντονου ανταγωνισμού, όπου τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμη και κάθε αγωνιστική μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες. Η σεζόν εξελίσσεται σε ένα συνεχές «μπρος-πίσω», χωρίς ξεκάθαρη οριστική κατεύθυνση, κρατώντας το ενδιαφέρον σε υψηλό επίπεδο μέχρι το τέλος.

Οι συζητήσεις στον αθλητικό «μικρόκοσμο» περιστρέφονται, όπως πάντα, γύρω από συγκρίσεις. Ποιος έχει τα περισσότερα πρωταθλήματα; Ποιος έχει ισχυρότερη ευρωπαϊκή παρουσία; Ποιος προχώρησε περισσότερο φέτος; Ποιος ευνοήθηκε και ποιος όχι; Τα ίδια ερωτήματα επανέρχονται διαρκώς, τροφοδοτώντας μια κουλτούρα σύγκρισης που συχνά επισκιάζει την ουσία.

Στο μπάσκετ, το σκηνικό παραμένει ανοιχτό και ζωντανό σε δύο επίπεδα, τόσο στο ελληνικό όσο και στο ευρωπαϊκό, καθώς ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός ετοιμάζονται αγωνιστικά αλλά και ψυχολογικά να διεκδικήσουν το τρόπαιο του πρωταθλητή αλλά και την κορυφή της Ευρωλίγκας, διατηρώντας την παραδοσιακή ελληνική παρουσία στο υψηλότερο ευρωπαϊκό επίπεδο και το ενδιαφέρον των φιλάθλων σε διαρκή ένταση. Οι δύο ομάδες βρίσκονται ξανά στο επίκεντρο μιας απαιτητικής πορείας, όπου κάθε παιχνίδι μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό για την τελική έκβαση της σεζόν, τόσο εντός συνόρων όσο και στην Ευρώπη.

Όμως, όσο πλησιάζουμε στο πολυαναμενόμενο φινάλε των διοργανώσεων, ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να σταθούμε λίγο και να αναθεωρήσουμε το πώς προσεγγίζουμε τον αθλητισμό. Γιατί, πέρα από τίτλους και στατιστικά, παραμένει ένα από τα ελάχιστα πεδία που μπορούν να επηρεάσουν ουσιαστικά τη σωματική, την πνευματική και την ψυχική υγεία του ανθρώπου.

Ίσως, πριν τις «τελικές μάχες» εντός και εκτός συνόρων να αξίζει αφιερώσουμε χρόνο στην αποτίμηση της σημασίας του ότι η αξία δε βρίσκεται μόνο στο ποιος κερδίζει, αλλά στο ποιος συμμετέχει. Στο ποιος εξελίσσεται, στο ποιος αναγνωρίζει την αξία της άμιλλας, στο ποιος θα συγχαρεί τον αντίπαλο επειδή ήταν καλύτερος και στο ποιος θα χαρεί, γιατί ακόμη κι αν δεν υποστηρίζει την ομάδα που τον κέρδισε, θα μοιραστεί την ικανοποίηση αγαπημένων του προσώπων που ανήκουν στην «απέναντι» πλευρά, που από την υγιή γωνία λήψης είναι τελικά η ίδια πλευρά. Αυτή που πρεσβεύει τα τεράστια, πολυεπίπεδα οφέλη και την έμπνευση που προσφέρει ο αθλητισμός.

Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητα χαρακτηρίζεται από πίεση, έλλειψη επικοινωνίας, καχυποψία και αβεβαιότητα, η ενασχόληση με τον αθλητισμό μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης ισορροπίας.

Το πρόβλημα ανακύπτει όταν η πνευματική διάσταση μετατρέπεται σε εμμονή με όχημα τη σύγκριση και τον οπαδισμό. Όταν η επιτυχία ορίζεται αποκλειστικά από την αποτυχία του άλλου. Όταν η χαρά της θέασης και της συμμετοχής υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη επιβεβαίωσης.

Λίγο πριν πέσει η αυλαία στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ και στα υπόλοιπα ομαδικά αθλήματα, ίσως αξίζει να κεντράρουμε στην προαναφερθείσα γωνία λήψης. Να σταματήσουμε να μετράμε μόνο τρόπαια και να αρχίσουμε να μετράμε ανθρώπους. Πόσοι νέοι μπήκαν φέτος στον αθλητισμό; Πόσοι βρήκαν έμπνευση; Πόσοι εξελίχθηκαν ως προσωπικότητες;

Όταν ο διαιτητής σφυρίξει τη λήξη, τα φώτα χαμηλώσουν, οι παλμοί πέσουν και η έξαψη της νίκης ή η πίκρα της ήττας ξεθωριάσουν, δε θα αλλάξει το ότι οι τίτλοι θα καταγραφούν και οι συγκρίσεις θα είναι ακόμα εκεί. Αυτό που μπορεί όμως να αλλάξει είναι η προσέγγιση.

Ο αθλητισμός μπορεί να γίνει το απόλυτο εργαλείο εκμάθησης, έμπνευσης και καθοδήγησης των νέων γενιών, αρκεί να επιλέξουμε να τον δούμε όχι ως πεδίο αντιπαλότητας, αλλά ως πεδίο εξέλιξης.

Και αυτό είναι το σπουδαιότερο τρόπαιο.