Η αστεία... Άμπαλη ΕΡΤ, το ρημαγμένο «σπίτι» που γύρισε το Μουντιάλ και «πόσο μας λείπετε Μαυρομμάτη και Διακογιάννη»!

Η «αστεία, άμπαλη» ΕΡΤ, το ρημαγμένο «σπίτι» όπου γύρισε το Μουντιάλ και η νοσταλγική επωδός: «πόσο μας λείπετε Μαυρομμάτη και Διακογιάννη»!

Η κόρη μου- ετών 26- κάθε βράδυ μου στέλνει μηνύματα με τα προγνωστικά της για τους αγώνες του Μουντιάλ. Κάποιες φορές, ενώ έχω παραδοθεί στις αγκάλες του Μορφέως- τι πιο λογικό στις 4 τα ξημερώματα- ακούγεται το ντιιιννν του τηλεφώνου: «…χατ τρικ ο Μέσι· που τον είχες για τελειωμένο»! 

Και η κόρη μου και η σύζυγός μου παρακολουθούν- η πρώτη φανατικά- αγώνες από τα… after του ποδοσφαιρικού κόσμου μας. Η σύζυγός μου πανηγύρισε την ισοπαλία του Πράσινου Ακρωτηρίου και στενοχωρήθηκε που η Σενεγάλη δεν σταμάτησε τους Μπλε. Θα μου πείτε τι μας νοιάζουν εμάς τα προσωπικά σας; Σωστό! Πού θέλω, όμως, να καταλήξω; Και η κόρη μου και η μητέρα της δεν είναι άμπαλες! Και σήμερα, 26 χρόνια μετά το Μιλένιουμ, λίγες γυναίκες στην Ελλάδα είναι ασεβείς όταν ο μέγας Βασιλιάς των σπορ παρελαύνει στις μικρές οθόνες…

Αστοχία από την ΕΡΤ, και μάλιστα μεγάλου διαμετρήματος, η υιοθέτηση της κακόγουστης Άμπαλης για να ψιμυθιώσει τους νεκρούς χρόνους μεταξύ αγώνων ποδοσφαίρου και διαφημιστικών μηνυμάτων. Αποτέλεσμα; Κακοποίηση του χιούμορ και της πραγματικότητας, τουλάχιστον! Κι αν ισχύουν όσα διαρρέονται ότι κάτι τέτοια προσχολικής ηλικίας σκετσάκια, αλλά και οι άλλοι, εκείνοι οι... ταξιδιώτες της Αμερικής σε 40 μέρες (εκεί να δεις ευρηματικότητα…) κόστισαν κάποιο σεβαστό ποσόν στους έλληνες φορολογούμενους, δεν τη λες μόνο αστοχία· είναι και κατάφωρη πρόκληση μαζί!

Η Χριστίνα Βραχάλη, άριστη συνάδελφος και εξαιρετικός χαρακτήρας, δεν υποτιμάται, άραγε όταν μια Άμπαλη, δήθεν αστεία, αυτοσαρκαζόμενη, προκαλεί τουλάχιστον νευρικότητα και σίγουρα θυμηδία; Φθηνό πνεύμα, χαμηλού επιπέδου αστειότητες και υπερεκτιμημένο προϊόν υψηλού κόστους! Πολλά τα λεφτά Άρη;
Και κάτι ακόμα. Η ΕΡΤ αναζήτησε τους αρίστους για να μεταδώσουν αγώνες από την αμερικανική ήπειρο. Τους βρήκε;
Ούτε πολυπράγμονα Μανώλη Μαυρομμάτη έχει πια, ούτε λιτό Αλέξανδρο Θεοφιλόπουλο, ούτε ανεπιτήδευτο Νίκο Κατσαρό, ούτε τον σεμνό και ακούραστο Μπάμπη Κουβαράκη. Και δεν «ακουμπάμε» εκείνον που παραμένει σταθερό σημείο αναφοράς: Γιάννη Διακογιάννη. Όλοι τους εκείνοι δεν ήταν αλάνθαστοι ή τέλειοι, σίγουρα· είχαν όμως προσωπικότητα κάτι που μετουσίωναν στις μεταδόσεις στους και τις μετέβαλλαν σε εμβληματικές και ενδιαφέρουσες. Οι ικανοί απόντες- σήμερα- εντείνουν περισσότερο την παρουσία των ανικάνων πανταχού παρόντων!

Οι καιροί τρέχουν σαν τα 90λεπτα των αγώνων στα πόδια των ποδοσφαιριστών· και η ΕΡΤ έπαθε, αλλά δεν έμαθε. Το Μουντιάλ γύρισε «σπίτι» του, αλλά το βρήκε άδειο και με τους σοβάδες ρημαγμένους· οι ειδήμονες έσπευσαν να… νοικιάσουν έπιπλα μιας χρήσης και να βάψουν πρόχειρα τους τοίχους. Αποτέλεσμα; Airbnb για απορριπτική κριτική!
Ολίγιστοι- κάποιοι- περιγράφτες των αγώνων, που προσπαθούν, αλλά… Κάτι το περασμένο της ώρας στην Ελλάδα, κάτι η ζάλη τους από των καιρών τα γυρίσματα, κάτι η απαξίωση στο να μελετήσουν καθίστανται, από πολύ νωρίς, κεκμηκότες!
Ακούσαμε την έκπληξη του εκφωνητή της αναμέτρησης Ιράν- Νέας Ζηλανδίας για το πόσοι πολλοί υποστήριζαν την ομάδα της Μέσης Ανατολής στο L.A. Στο τέλος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μεξικανοί φίλαθλοι αποφάσισαν να στηρίξουν το Ιράν! Δεν μπήκε καν στον κόπο να διαβάσει ρεπορτάζ από αθηναϊκά σάιτ και εφημερίδες που έγραφαν για την ισχυρή κοινότητα Ιρανών (περίπου 600.000) που κατοικεί στο Λος Άντζελες. Ο αείμνηστος Γιάννης Διακογιάννης, μας είχε αποκαλύψει ότι μελετούσε επί μέρες πριν μεταδώσει έναν αγώνα. Σήμερα, αμελέτητοι όλοι. Ή σχεδόν όλοι!

Και κάτι ακόμα: οι εκπομπές-δορυφόροι των αγώνων, άτονες, άχρωμες, άοσμες κι άνοστες: συμφυής ενότης με την εν γένει φιλοσοφία των εμπόρων της ΕΡΤ.
Ο Ντέμης Νικολαΐδης προσπαθεί, ο Τάκης Φύσσας το χαίρεται, ο Νίκος Νταμπίζας φλυαρεί, όμως, με γνώση και πάθος και οι ΕΡΤάνθρωποι ακούνε με προσοχή, ενεοί, βυθισμένοι στα «τούτα» και στα «κείνα» τα δικά τους, μακριά, όμως, από τα «άλλα» τα ουσιαστικά…

Αυτά και λοιπά και διάφορα άλλα, μας κάνουν να νοσταλγούμε το αμίμητο «δεξί ντιρέκτ, αριστερό άπερκατ και γκοοολ» του Μανόλο Μαυρομμάτη, τις αναλύσεις των ΠανούτσοΚαρπετόπουλων στο Τόρα Τόρα Τόρα του 2002, να θυμόμαστε τις αρπαχτές πραγματικών άμπαλων (Λάλας-Ταγματάρχης-GOALYWOOD το 2006), και Διακογιάννης να λέμε και να κλαίμε…
Πού θα πάει, κάποτε θα ανακαινιστεί το «σπίτι» της ΕΡΤ (το πόσο θα κοστίσει είναι άλλη ιστορία) και θα βρει αξιοπρεπή στέγη (και) το Μουντιάλ, και δεν θα μπάζει καταιγίδες προχειρότητας μυαλοπώληδων, αέρηδες κερδοσκοπίας κομπογιαννιτών και χιονιάδες απαξίωσης των τηλεθεατών. Μέχρι τότε; Ποιος ζει ποιος πεθαίνει;