Η γυναίκα που έφτασε μια fake εγκυμοσύνη ως το τέλος φεύγοντας από το μαιευτήριο με ένα κλεμμένο μωρό σε σακούλα

Στις 17 Ιουνίου του 2009, μια 26χρονη γυναίκα έφυγε από ένα νοσοκομείο της Πόλης του Μεξικού κρατώντας μια σακούλα με δώρα. Μέσα βρισκόταν ένα νεογέννητο κοριτσάκι και η Ελεονόρ Αλεχάντρα Μαρίν Μεντόσα, δεν ήταν η μητέρα του.

Λίγες ώρες αργότερα, η ίδια και ο σύζυγός της, Αρτούρο, συνελήφθησαν σε ένα μοτέλ και το μωρό, η Κάτια Βαλεντίνα, επέστρεψε σώο και αβλαβές στους γονείς του. Η Μεντόσα καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκισης για απαγωγή και η υπόθεσή της προσέλκυσε τεράστια δημοσιότητα στο Μεξικό, καθώς είχε προσποιηθεί μια εγκυμοσύνη που είχε φτάσει μέχρι το τέλος της, ξεγελώντας τον σύζυγό της, την οικογένειά της και τους γιατρούς.

Πρόκειται για την πραγματική ιστορία που έγινε ντοκιμαντέρ στο Netflix με τίτλο A Child of My Own. Ένα ντοκιμαντέρ που έκανε πρεμιέρα την Πέμπτη και εξετάζει την ψυχολογική πίεση που ένιωθε η Μαρίν Μεντόσα να γίνει μητέρα αλλά και όλη την πλεκτάνη που έστησε.

«Ζούσα σε άλλη διάσταση»

Η συγκλονιστική ιστορία δεν παρουσιάζεται με τη συνηθισμένη μορφή ενός true crime ντοκιμαντέρ, αλλά ως κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ-δράμα. Το πρώτο μισό αποτελείται από μια έντονα σκηνοθετημένη αναπαράσταση της εκδοχής των γεγονότων από τη Μεντόσα. Στη συνέχεια γνωρίζουμε την ίδια την πραγματική Μεντόσα, γνωστή ως «Ale», μέσα στη φυλακή, καθώς και άλλους ανθρώπους που εμπλέκονται στην υπόθεση, ενώ παρακολουθούμε και τηλεοπτικά ρεπορτάζ από την εποχή.

«Ένιωθα σαν να ζούσα σε μια άλλη διάσταση. Πολλές φορές ήθελα να πω “αυτό δεν είναι αληθινό” ή “αυτό δεν συμβαίνει”. Αλλά δεν μπορούσα», λέει η Μεντόσα στη σκηνοθέτιδα, Μαΐτε Αλμπέρντι.

Αναφέρεται σε μια σκηνή που αναπαριστά το baby shower της το 2009, με τη Μεξικανή ηθοποιό Άνα Σελέστε Μοντάλβο να υποδύεται τη Μεντόσα. Η εμφανώς «έγκυος» Μεντόσα γιορτάζει μαζί με φίλους και συγγενείς, οι οποίοι της προσφέρουν τούρτα, δώρα και μπαλόνια. Η ίδια παραδέχεται ότι η κατάσταση αυτή της προκαλούσε αντικρουόμενα συναισθήματα. Από τη μία πλευρά, λέει: «Ένιωθα τόσο ξεχωριστή». Από την άλλη, προσθέτει: «Ήθελα κάποιος να σκάσει αυτό το μπαλόνι των ψεμάτων».

Μια ροζ φαντασίωση

Η Χιλιανή σκηνοθέτιδα Αλμπέρντι, δύο φορές υποψήφια για Όσκαρ στην κατηγορία του καλύτερου ντοκιμαντέρ, παρουσιάζει την εκδοχή της Μεντόσα σαν ένα δραματοποιημένο παραμύθι, ξεκινώντας από τον γάμο της με τον Αρτούρο το 2000. Τα χρώματα παραπέμπουν σε βρεφικό δωμάτιο, με παστέλ ροζ, κίτρινες και μπλε αποχρώσεις. Στην αίθουσα αναμονής μιας μαιευτικής κλινικής δεσπόζει μια χαρούμενη φωτογραφία μιας μητέρας με το μωρό της. Η Μεντόσα είναι πάντα ντυμένη σε αποχρώσεις του ροζ και αυτό το μέρος της ιστορίας παρουσιάζεται από τη δική της οπτική, με τη δική της αφήγηση.

«Έκανα αυτές τις σκηνές να μοιάζουν με παραμύθι, επειδή πρόκειται για το όνειρο της Μεντόσα σχετικά με το πώς ήθελε να είναι αυτή η εμπειρία ή για τον τρόπο με τον οποίο η ίδια διηγείται την ιστορία στον εαυτό της», λέει η Αλμπέρντι στο BBC.

«Είναι η υποκειμενική της οπτική για την πραγματικότητα. Φτάνουμε αυτόν τον ροζ κόσμο στα άκρα, εν μέρει επειδή και ο πραγματικός της κόσμος είναι πολύ ροζ. Όπως θα ανακαλύψετε στην ταινία, λατρεύει το χρώμα. Είναι σχεδιασμένο ώστε να αντιπροσωπεύει το όνειρό της για τον γάμο και το μωρό».

Αυτό που γίνεται ξεκάθαρο είναι ότι από μικρή ηλικία η επιθυμία της Μεντόσα να γίνει μητέρα αποτελούσε μια βαθιά πίεση που την επιβάρυνε. Παντρεύτηκε σε ηλικία 17 ετών, ενώ ήταν ήδη έγκυος, όμως απέβαλε. Το ίδιο συνέβη και στην επόμενη εγκυμοσύνη της. Κράτησε κρυφή την τρίτη αποβολή της, φοβούμενη την αντίδραση του συζύγου και της οικογένειάς του.

Η Μεντόσα είπε στην αστυνομία ότι στη συνέχεια γνώρισε σε μαιευτική κλινική μια έγκυο γυναίκα, τη Μάιρα, η οποία δεν ήθελε το μωρό της.

Σύμφωνα με τη Μεντόσα, την έπεισε να ολοκληρώσει την εγκυμοσύνη και στη συνέχεια να της παραδώσει το παιδί. Στο μεταξύ, έτρωγε πρόχειρο και ανθυγιεινό φαγητό προκειμένου να αποκτήσει «κοιλιά εγκύου». Το βάρος της αυξήθηκε από περίπου 54 κιλά σε περισσότερα από 89 κιλά και, καθώς εργαζόταν στο τμήμα μαιευτικής και γυναικολογίας του νοσοκομείου, τροποποίησε τα ιατρικά της αρχεία.

Σύμφωνα με τη Μεντόσα, μετά τη γέννα η Μάιρα άφησε το νεογέννητο, λέγοντας ότι έφευγε από το νοσοκομείο. Πανικόβλητη, η Μεντόσα έβαλε το μωρό μέσα στη σακούλα και το πήρε μαζί της, προκειμένου να το παρουσιάσει στον εμβρόντητο σύζυγό της, Αρτούρο.

Τόσο ο Αρτούρο όσο και η σύζυγός του υποστήριζαν πάντοτε ότι εκείνος έμαθε πως η εγκυμοσύνη ήταν ψεύτικη μόνο όταν η Μεντόσα τού παρέδωσε το κλεμμένο μωρό.

Η Αλμπέρντι λέει ότι γνώρισε τη Μεντόσα σε φυλακή του Μεξικού και εκεί είναι που τη γνωρίζει και ο θεατής, σε ένα κελί με ροζ διακόσμηση, καθώς εκτίει τις τελευταίες εβδομάδες της 13χρονης ποινής της. Η σκηνοθέτιδα μιλά επίσης με τον Αρτούρο, ο οποίος κρατήθηκε για δύο χρόνια κατά τη διάρκεια της αστυνομικής έρευνας για την απαγωγή, αλλά τελικά αθωώθηκε για οποιαδήποτε εμπλοκή.

«Πήγα τουαλέτα και μου έκλεψε το παιδί»

Για να παρουσιάσει και την άλλη πλευρά της ιστορίας, η Αλμπέρντι παίρνει συνέντευξη από τη μητέρα του παιδιού που απήχθη, τη Μάιρα Ναβάρο Βέγκα, η οποία διαψεύδει κατηγορηματικά την εκδοχή της Μεντόσα.

Στις καταθέσεις της στο δικαστήριο, η Μάιρα περιέγραψε ότι πήγε στην τουαλέτα του νοσοκομείου και, όταν επέστρεψε, διαπίστωσε ότι το μωρό της είχε εξαφανιστεί. Αρνείται ότι υπήρξε ποτέ κάποια «συμφωνία» και επισημαίνει ότι νοσηλευόταν σε διαφορετική μαιευτική κλινική και δεν είχε συναντήσει τη Μεντόσα μέχρι τη στιγμή που, σύμφωνα με την ίδια, εκείνη εμφανίστηκε στο δωμάτιό της παριστάνοντας την κοινωνική λειτουργό.

«Δεν αισθάνομαι καμία συμπόνια για εκείνη», λέει η Μάιρα για τη Μεντόσα στην ταινία. «Δεν ένιωσε καμία συμπόνια όταν έκλεψε το μωρό μου».

Τα μεγαλύτερα ερωτήματα

Η Αλμπέρντι λέει ότι, εξετάζοντας την υπόθεση, ήθελε να διερευνήσει τις ευρύτερες κοινωνικές πιέσεις που περιβάλλουν τη μητρότητα.

«Γιατί να αισθανθεί κάποιος ότι πρέπει να προσποιηθεί μια εγκυμοσύνη;» αναρωτιέται. «Φυσικά, η Αλεχάντρα διέπραξε ένα έγκλημα και φυσικά έπρεπε να πάει στη φυλακή. Αλλά ταυτόχρονα είναι θύμα του συστήματος. Είναι θύμα της οικογένειάς της. Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι υπήρχαν χρόνια πίεσης σε αυτή την κατάσταση».

Στην αφήγηση της Μεντόσα, η οικογένεια του συζύγου της και ο ίδιος την κατηγορούσαν για τις αποβολές της, επειδή συνέχιζε να εργάζεται ενώ ήταν έγκυος, κάτι που εκείνοι θεωρούσαν ότι σήμαινε πως «δεν πρόσεχε τον εαυτό της». Είναι επίσης εμφανής η επιθυμία του συζύγου της όχι μόνο να αποκτήσει ένα βιολογικό παιδί, αλλά και έναν γιο.

Όταν η Αλμπέρντι παίρνει συνέντευξη από τη δικαστή της υπόθεσης, εκείνη αναφέρει ότι στην κατάθεσή της η Μεντόσα θυμόταν τα πεθερικά της να λένε πράγματα όπως: «Δεν αξίζεις ως γυναίκα αν δεν μπορείς να κάνεις παιδιά».

«Ένιωθα ότι έπρεπε να ικανοποιήσω την οικογένειά του», λέει η Μεντόσα στην ταινία. «Ήταν τόσο έντονη η επιθυμία μου να γίνω μητέρα, που μπλέχτηκα σε προβλήματα τα οποία γίνονταν όλο και μεγαλύτερα. Άρχισα να παίρνω αποφάσεις και να κάνω πράγματα που γίνονταν όλο και πιο περίπλοκα. Μέχρι που δεν υπήρχε πλέον διέξοδος και δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω».

Ο γιατρός που πείστηκε ότι ήταν έγκυος

Απίστευτο είναι το γεγονός ότι η δραματοποίηση δείχνει έναν γιατρό του νοσοκομείου να υπογράφει την άδεια μητρότητας της Μεντόσα αφού εντοπίζει τον χτύπο της καρδιάς ενός μωρού – κάτι που πράγματι συνέβη. Στην ταινία, η σκηνή αφήνει την αγωνιώδη Μεντόσα να αναρωτιέται: «Μήπως είχα μείνει ξανά έγκυος;»

«Πιστεύω πραγματικά ότι η Αλεχάντρα μπήκε σε ένα ψέμα, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκε μέχρι πού θα έφτανε με αυτό», λέει η Αλμπέρντι. «Νομίζω ότι σκεφτόταν: “Εντάξει, κάποια στιγμή θα πω ότι απέβαλα” ή “ο γιατρός που υπέγραψε την άδεια μητρότητας θα το καταλάβει και όλα θα σταματήσουν”».

«Εξόφλησε η κοινωνία το χρέος της απέναντί στη Μεντόσα;»

«Αλλά η ίδια η δικαστής στην υπόθεση είπε ότι “το σύστημα απέτυχε”. Είχε τρεις αποβολές και δεν έλαβε καμία βοήθεια για την ψυχική της υγεία. Εξέτισε το χρέος της απέναντι στην κοινωνία στη φυλακή και καταλάβαινε ότι έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Όμως το ερώτημα για μένα ήταν: η κοινωνία εξόφλησε το δικό της χρέος απέναντί της; Λειτούργησε πραγματικά το σύστημα για την ψυχική υγεία αυτής της γυναίκας; Περισσότερο από το σύστημα απονομής δικαιοσύνης, νομίζω ότι είναι η κοινωνία αυτή που δεν κοιτάζει το πρόβλημα».

Η εγκληματολογική ψυχολόγος που αξιολόγησε τη Μεντόσα μετά τη σύλληψή της, δρ Νόρμα Ρομέρο Σάντσεθ, μιλά επίσης στο ντοκιμαντέρ. Διαπίστωσε ότι η πίεση για την απόκτηση παιδιού συνέβαλε στη δημιουργία της φαντασίωσης της Μεντόσα.

«Για να αισθανθεί ολοκληρωμένη ως γυναίκα, πίστευε ότι έπρεπε να γίνει μητέρα», λέει στο BBC. «Ψυχολογικά, στο Μεξικό και στη Λατινική Αμερική υπάρχει τεράστια πίεση προς τις γυναίκες να γίνουν μητέρες. Είχε επίσης μια σωματική κατάσταση που οδηγούσε σε συνεχείς αποβολές, αλλά δεν υπήρχε εξειδικευμένη ιατρική γνωμάτευση που να εξηγεί γιατί. Ζούσε μέσα σε μια φαντασίωση ως μηχανισμό αυτοπροστασίας απέναντι σε μια πολύ οδυνηρή πραγματικότητα».

Ωστόσο, η Ρομέρο Σάντσεθ προσθέτει ότι ήταν το ιδιαίτερο ψυχολογικό προφίλ της Μεντόσα που έκανε την προσποίηση να φτάσει τόσο μακριά.

«Είχε πολύ περιορισμένες δυνατότητες να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις, εν μέρει λόγω της ηλικίας της αλλά και λόγω χαρακτηριστικών της προσωπικότητάς της, τα οποία την καθιστούσαν ανίκανη να υπερασπιστεί τον εαυτό της», λέει. «Είχε επίσης την τάση να αποσυνδέεται, όχι μόνο από την πραγματικότητα αλλά και από την ίδια της την ταυτότητα. Αυτό φαίνεται και στο ντοκιμαντέρ, όταν ο γιατρός λέει ότι εντοπίζει τον χτύπο της καρδιάς ενός μωρού. Στη συνέχεια εκείνη πραγματικά αναρωτιέται αν είναι ή όχι έγκυος».

Συμφιλιωμένη...

Η Ρομέρο Σάντσεθ πιστεύει ότι περισσότερη επαγγελματική υποστήριξη στον τομέα της ψυχικής υγείας θα μπορούσε να είχε κάνει τη διαφορά για τη Μεντόσα, υποστηρίζει όμως ότι πρέπει να αλλάξουν και οι πολιτισμικές προσδοκίες.

«Νομίζω ότι χρειάζεται μεγάλη υποστήριξη, ειδικά για να σπάσουν τα στερεότυπα γύρω από τη μητρότητα και το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα», λέει. «Οι γυναίκες ερωτώνται αν έχουν παιδιά, πόσα παιδιά έχουν ή γιατί δεν κάνουν ακόμη παιδιά. Χρειαζόμαστε εκπαίδευση για να σπάσουμε αυτά τα έμφυλα στερεότυπα».

Όταν, όμως, η Μεντόσα αποφυλακίζεται το 2023, είναι ξεκάθαρο ότι πλέον έχει μια διαφορετική αντίληψη για την ταυτότητά της. Λέει στις κάμερες ότι πέρασε χρόνια στη φυλακή «συμφιλιωνόμενη με το γεγονός ότι δεν είμαι μητέρα».

«Η επιθυμία μου είχε περισσότερο να κάνει με το να ευχαριστώ τους άλλους», καταλήγει. «Επειδή πίστευα ότι τι άλλο υπάρχει πέρα από το να γίνεις μητέρα; Αλλά τελικά συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν τόσα πολλά ακόμη για τα οποία αξίζει να ζεις».