Αλεξάνδρα Σδούκου στο ethnos.gr: «Η αυτοδυναμία είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος»

«Το βράδυ των εκλογών ο τόπος πρέπει να έχει ισχυρή κυβέρνηση, με καθαρή εντολή, σταθερότητα και σχέδιο» υπογραμμίζει η εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας, Αλεξάνδρα Σδούκου.

Σε συνέντευξή της στο ethnos.gr σημειώνει πως «η αυτοδυναμία για εμάς δεν είναι κάποιο γινάτι, αλλά ένας ρεαλιστικός μονόδρομος καθώς η χώρα δεν μπορεί να μπει σε σπιράλ ακυβερνησίας και να διακινδυνεύσουμε όσα πετύχαμε όλα αυτά τα χρόνια».

Αναφερόμενη στο πολιτικό σκηνικό - μετά και την δημιουργία δύο νέων κομμάτων - τονίζει πως το δίλημμα γίνεται πιο καθαρό. Για να προσθέσει: «Από τη μία είναι η Νέα Δημοκρατία, με κυβερνητική εμπειρία, σχέδιο, λάθη που διορθώνονται και έργο που μετριέται. Από την άλλη είναι μια αντιπολίτευση των συνθημάτων, της προσωπικής αυτοδικαίωσης, και κυρίως της προχειρότητας και χωρίς κυβερνητικές προτάσεις».

Η Αλεξάνδρα Σδούκου σημειώνει πως η Ν.Δ. θα μιλήσει καθαρά στους πολίτες για το τι κρίνεται στις κάλπες, επαναλαμβάνει πως εκλογές θα γίνουν την Άνοιξη του 2027 και προσθέτει: «Μέχρι τότε έχουμε πολλή και συγκεκριμένη δουλειά να κάνουμε». Τέλος, όσον αφορά στον Αντώνη Σαμαρά τονίζει πως «εμείς ως ΝΔ, έχουμε εκφράσει πολλές φορές την εκτίμησή μας στο πρόσωπο του. Ο ίδιος έχει αποφασίσει όπως φαίνεται να ακολουθήσει μία διαφορετική πορεία».

Όσα διακυβεύονται στην πορεία για την κάλπη

Η κυβέρνηση έδωσε στη δημοσιότητα έναν απολογισμό των πεπραγμένων ενώ παράλληλα είναι σε εξέλιξη μια σειρά περιοδειών του Κυριάκου Μητσοτάκη αλλά και κορυφαίων στελεχών. Οι κινήσεις αυτές αναζωπυρώνουν τα σενάρια για τον χρόνο των εκλογών. Τελικά βρισκόμαστε σε μία άτυπη προεκλογική περίοδο;

Να ξεκινήσουμε από το τελευταίο και να σας απαντήσω ξεκάθαρα: Όχι, δεν βρισκόμαστε σε άτυπη προεκλογική περίοδο, βρισκόμαστε όμως στο τέλος της κυβερνητικής θητείας καθώς την άνοιξη του 2027 έχουμε εκλογές. Και μέχρι τότε έχουμε πολλή και συγκεκριμένη δουλειά να κάνουμε. Θα σας πως όσο το δυνατόν πιο επιγραμματικά μπορώ. Έχουμε να ολοκληρώσουμε το Ταμείο Ανάκαμψης, τη Συνταγματική Αναθεώρηση, τον διάλογο για την Παιδεία. Έχουμε πολλές μεταρρυθμίσεις που πρέπει να προχωρήσουν και να ολοκληρωθούν. Άρα η κινητικότητα που σωστά διαπιστώνετε είναι γιατί βρισκόμαστε στο τέλος της θητείας μας και αισθανόμαστε όπως ο δρομέας που στο τέλος της διαδρομής δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια αλλά την εντείνει. Γιατί για εμάς έχει πολύ μεγάλη σημασία, στο τέλος αυτής της κυβερνητικής περιόδου, να μπορούμε να κοιτάξουμε τους πολίτες στα μάτια και να τους πούμε ότι αυτά υποσχεθήκαμε, τα κάναμε και τα παραδίδουμε για να κριθούμε πάνω σε παραδοτέα.

Και για να ολοκληρώσω την σκέψη μου. Οι πολίτες, για να κρίνουν σωστά, πρέπει να ξέρουν τι έγινε, τι προχώρησε, τι άλλαξε στην πράξη. Και όσο περισσότερο μπορεί κάτι να μετρηθεί, τόσο πιο εύκολα μπορεί και να αξιολογηθεί. Και αυτό κάνουμε. Αυτό είναι για εμάς όχι μόνο το διαβατήριο αξιοπιστίας, αλλά και ένα διαφορετικό παράδειγμα πολιτικής. Με ποιο μοντέλο μεγαλώσαμε όλοι; Πως «οι πολιτικοί υπόσχονται αλλά ποτέ δεν κάνουν πράξεις». Αυτό ο Κυριάκος Μητσοτάκης το αλλάζει. Και με αυτή την λογική θα ζητήσουμε ψήφο εμπιστοσύνης για μία τρίτη θητεία ώστε να ολοκληρώσουμε μια σειρά μεγάλων αλλαγών που θα οδηγήσουν στην Ελλάδα του 2030.

Η πορεία των τιμών αποτελεί το βασικό πονοκέφαλο των νοικοκυριών, σύμφωνα και με τα ευρήματα όλων των δημοσκοπήσεων. Ποια μέτρα λαμβάνονται και ποιοι θα είναι οι βασικοί άξονες των ανακοινώσεων στη ΔΕΘ; Πώς απαντάτε στην κριτική της αντιπολίτευσης πως δεν έχουν γίνει αρκετά για την στήριξη των πολιτών;

Όλοι αναγνωρίζουμε ότι η ακρίβεια εξακολουθεί να πιέζει πολλά νοικοκυριά και αυτό κανείς δεν μπορεί ούτε να το αγνοεί ούτε να το υποτιμά. Γι’ αυτό η συζήτηση πρέπει να γίνεται με στοιχεία, σοβαρότητα και συναίσθηση. Τον Ιούνιο ο πληθωρισμός στην Ελλάδα υποχώρησε στο 3,9%, από 4,9% τον Μάιο. Δηλαδή είχαμε αποκλιμάκωση μίας ολόκληρης μονάδας σε έναν μήνα, όταν στην Ευρωζώνη η πτώση ήταν μικρότερη, από το 3,2% στο 2,8%. Αυτή η διαφορά στην αποκλιμάκωση επιβεβαιώνει κάτι που λέγαμε από την αρχή, ότι μεγάλο μέρος των πιέσεων συνδέεται με την ενέργεια, το πετρέλαιο, τις μεταφορές και το κόστος εφοδιασμού. Όσο λοιπόν η τιμή του πετρελαίου θα πέφτει, τόσο πιο γρήγορα θα μειώνεται ο πληθωρισμός στη χώρα, ο οποίος, να θυμίσω, προς το τέλος του 2025 ήταν από τους πιο χαμηλούς στην Ευρώπη.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι καθόμαστε και απλά περιμένουμε παθητικά την πτώση μέσω της μείωσης του πετρελαίου. Η συμφωνία που επιτεύχθηκε με τα σούπερ μάρκετ και τις βιομηχανίες τροφίμων είναι ένα σημαντικό βήμα, ώστε αρχικά να μην υπάρξουν αυξήσεις τους επόμενους μήνες και από τον Σεπτέμβριο να δούμε πραγματικές μειώσεις. Και η τήρηση αυτής της συμφωνίας θα ελέγχεται.

Σε ό,τι αφορά τη ΔΕΘ, τις τελικές ανακοινώσεις θα τις κάνει ο Πρωθυπουργός. Δεν θα τις προεξοφλήσω εγώ. Η κατεύθυνση όμως είναι γνωστή, όπου υπάρχει δημοσιονομικό περιθώριο, η κυβέρνηση θέλει να επιστρέφει χρήματα στην κοινωνία με μόνιμο τρόπο. Με έμφαση στη μείωση φόρων, στην ενίσχυση του εισοδήματος και με μεγαλύτερη προσοχή στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Και εδώ υπάρχει μια μεγάλη διαφορά με την αντιπολίτευση. Εμείς δεν μιλάμε θεωρητικά για μειώσεις φόρων, το έχουμε κάνει ήδη. Έχουμε μειώσει ή καταργήσει 83 φόρους και εισφορές, έχουμε μειώσει τον φόρο των επιχειρήσεων από το 28% στο 22% και έχουμε μειώσει την προκαταβολή φόρου. Άρα όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέει ότι θέλει να μειώσει κι άλλο τους φόρους, όλοι ξέρουν ότι δεν είναι μια έωλη υπόσχεση όπως κάποιων άλλων, γιατί το έχει ήδη κάνει.

Επιτρέψτε μου όμως και μία απάντηση στην αντιπολίτευση που λέει πως δεν έγιναν αρκετά. Ξεχνά ή κάνει πως ξεχνά πως την τελευταία επταετία ο κόσμος πέρασε τρεις μεγάλες κρίσεις. Και σε όλες τις μεγάλες κρίσεις ήμασταν δίπλα στους Έλληνες πολίτες. Τα σχεδόν 8 δισεκατομμύρια για την ενέργεια στον πόλεμο στην Ουκρανία, τα 800 εκατομμύρια μέσα σε διάστημα λίγων μηνών για την κρίση στο Ορμούζ αλλά και δεκάδες μέτρα αύξησης εισοδημάτων και μείωσης φόρων, με αποκορύφωμα τη μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση που ανακοινώθηκε πέρυσι στη ΔΕΘ. Δεν λέμε ότι λύθηκε το πρόβλημα. Λέμε ότι προσπαθούμε διαρκώς. Και αυτή η προσπάθεια δεν μπορεί να μηδενίζεται.

Η κυβέρνηση έχει επανειλημμένα σημειώσει πως «η Κυριακή των εκλογών είναι μία», θέλοντας να αποφύγει την χαλαρή ψήφο. Ωστόσο, τι θα γίνει αν το αποτέλεσμα της κάλπης δεν οδηγεί σε αυτοδύναμη κυβέρνηση;

Κοιτάξτε, το μεγάλο αφεντικό όλων μας είναι ένα: ο λαός. Αυτός αποφασίζει ποιος θα κυβερνήσει, με ποια δύναμη και ποια εντολή θα δώσει στον καθένα. Εμείς δεν μπορούμε ούτε να προκαταλάβουμε, ούτε να υποκαταστήσουμε την κρίση του. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να μιλήσουμε καθαρά στους πολίτες για το τι κρίνεται στις εκλογές και ποιοι είναι οι κίνδυνοι. Για εμάς η Κυριακή των εκλογών είναι μία γιατί η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να μπει σε έναν κύκλο αβεβαιότητας, δεύτερων και τρίτων εκλογών, παρατεταμένων διαπραγματεύσεων και ακυβερνησίας. Το βράδυ των εκλογών ο τόπος πρέπει να έχει ισχυρή κυβέρνηση, με καθαρή εντολή, σταθερότητα και σχέδιο.

Αυτό δεν είναι τακτική για να αποφύγουμε τη χαλαρή ψήφο. Είναι ρεαλισμός που υπαγορεύεται από τα ίδια τα κόμματα της αντιπολίτευσης που αρνούνται κάθε σενάριο συνεργασίας. Άρα η αυτοδυναμία είναι ένας μονόδρομος που δεν ορίστηκε από εμάς, αλλά από τα κόμματα της αντιπολίτευσης που για μένα αποτελούν τις «δυνάμεις της άρνησης». Αν θυμάστε ο πρωθυπουργός είχε πει παλαιότερα πως αν η ΝΔ δεν έχει αυτοδυναμία θα αναζητήσει συμμαχίες. Εμείς δεν αρνούμαστε συναινέσεις. Είμαστε το κόμμα της μετριοπάθειας. Άρα για να καταλήξω: η αυτοδυναμία για εμάς δεν είναι κάποιο γινάτι, αλλά ένας ρεαλιστικός μονόδρομος καθώς η χώρα δεν μπορεί να μπει σε σπιράλ ακυβερνησίας και να διακινδυνεύσουμε όσα πετύχαμε όλα αυτά τα χρόνια.

Το νέο πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται

Πώς βλέπετε να διαμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό μετά τις ανακοινώσεις των νέων κομμάτων από τον Αλέξη Τσίπρα και την Μαρία Καρυστιανού τον Μάιο; Θεωρείτε πως τα νέα κόμματα απευθύνονται σε διαφορετικό κοινό από αυτό της ΝΔ;

Στην πολιτική σκηνή πράγματι προστέθηκαν νέα κόμματα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι άλλαξε και το πολιτικό σκηνικό. Και κυρίως δεν άλλαξε καθόλου - μην σαν πω πως έγινε και πιο ξεκάθαρο - το βασικό ερώτημα που θα απαντήσουν οι πολίτες στις εκλογές: ποιος μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα με σταθερότητα, σχέδιο και αξιοπιστία. Καλοδεχούμενα, λοιπόν, τα νέα κόμματα. Στη Δημοκρατία όλοι κρίνονται από τους πολίτες εξάλλου. Από εκεί και πέρα θεωρώ πως ήδη έχουμε μπει στην φάση της σύγκρισης πολιτικών προγραμμάτων. Τι προτείνει ο καθένας για την οικονομία, για τους φόρους, για την ασφάλεια, για την Υγεία, για την Παιδεία, για την εξωτερική πολιτική, για τη θέση της χώρας στην Ευρώπη.

Σε ό,τι αφορά τον κ. Τσίπρα, νομίζω ότι οι πολίτες δεν τον γνωρίζουν τώρα. Έχει κυβερνήσει, έχει κριθεί και έχει αφήσει πολύ συγκεκριμένο αποτύπωμα. Μπορεί να αλλάξει όνομα, σχήμα ή πολιτικό αμπαλάζ, αλλά δεν μπορεί να αλλάξει τη μνήμη των πολιτών. Όλοι θυμόμαστε την υπερφορολόγηση, τα κλειστά σύνορα στην οικονομία, την ανασφάλεια, τα capital controls, την περίοδο που η Ελλάδα κινδύνευσε να φύγει από την ευρωπαϊκή κανονικότητα. Το χειρότερο όμως δεν είναι όσα έγιναν, αλλά ότι βλέπουμε ξανά το ίδιο σενάριο. Ένα κόμμα που άρχισε να μοιράζει δισεκατομμύρια δεξιά και αριστερά, αλλά όταν κάποιος ρωτά που θα βρεθούν τα χρήματα, ακούει για φόρους σε σκάφη που τρέχουν γρήγορα, σε 1500 ΑΦΜ που την μια αποδίδουν 4 δισεκατομμύρια και την άλλη 630 εκατομμύρια, φόρους στους τόκους καταθέσεων. Ο κ. Τσίπρας δεν έχει παρουσιάσει ένα κυβερνητικό σχέδιο, αλλά ένα κακοστημένο σίκουελ.

Σε ό,τι αφορά την κυρία Καρυστιανού προς ώρας δεν έχουμε δει απολύτως καμία θέση της. Δεν έχω ακούσει κάποια προγραμματική θέση. Το μόνο που ακούω είναι παραιτήσεις στελεχών της. Εμείς πάντως ως ΝΔ δεν υποτιμούμε κανέναν. Και κυρίως δεν υποτιμούμε τους πολίτες που έχουν προβληματισμούς. Σε αυτούς απευθυνόμαστε. Θέλουμε να ακούσουμε τις αγωνίες τους και τα προβλήματα τους, αλλά θέλουμε να ακούσουν και αυτοί εμάς. Όσα πετύχαμε και όσα θέλουμε να πετύχουμε.

Το πολιτικό σκηνικό λοιπόν μπορεί να γίνεται πιο κατακερματισμένο, το δίλημμα όμως γίνεται πιο καθαρό. Από τη μία είναι η Νέα Δημοκρατία, με κυβερνητική εμπειρία, σχέδιο, λάθη που διορθώνονται και έργο που μετριέται. Από την άλλη είναι μια αντιπολίτευση των συνθημάτων, της προσωπικής αυτοδικαίωσης, και κυρίως της προχειρότητας και χωρίς κυβερνητικές προτάσεις.

Τα σενάρια για τις επόμενες κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά και το ενδεχόμενο δημιουργίας κόμματος έχουν «φουντώσει». Σας ανησυχεί το ενδεχόμενο ο πρώην πρωθυπουργός να προσεγγίσει απογοητευμένους ψηφοφόρους της Ν.Δ, δυσκολεύοντας την «γαλάζια» προσπάθεια για συσπείρωση; Υπάρχουν περιθώρια επαναπροσέγγισης, έστω και στην τελική ευθεία προς τις κάλπες;

Κοιτάξτε, καταλαβαίνω την ερώτηση σας, είναι εύλογη, αλλά νομίζω πως το θέμα του κ. Σαμαρά το έχουμε εξαντλήσει. Εμείς ως ΝΔ, έχουμε εκφράσει πολλές φορές την εκτίμηση μας στο πρόσωπο του. Ο ίδιος έχει αποφασίσει όπως φαίνεται να ακολουθήσει μία διαφορετική πορεία. Ξέρετε ο ίδιος είναι ο συγγραφέας της προσωπικής του ιστορίας. Προσωπικά θέλω να πιστεύω πως δεν θα προχωρήσει στην ίδρυση κόμματος. Εφόσον το κάνει κριτές θα είναι οι πολίτες και κυρίως οι άνθρωποι της Νέας Δημοκρατίας, που τον ακολούθησαν στην αρχή της πορείας του, τον υποδέχθηκαν ξανά στην παράταξη και τον τίμησαν, κάνοντάς τον Πρόεδρο και Πρωθυπουργό.

Όσον αφορά το πολιτικό σκέλος, είναι προφανές πως η ίδρυση ενός κόμματος από τον κ. Σαμαρά δεν θα ωφελήσει τη Νέα Δημοκρατία. Από τα στοιχεία όμως που έχουμε δει μέχρι σήμερα, ένα τέτοιο σχήμα φαίνεται να αντλεί πολύ περισσότερο από τους χώρους που βρίσκονται δεξιά της Νέας Δημοκρατίας και πολύ λιγότερο από τη δική μας βάση. Σε κάθε περίπτωση, η Νέα Δημοκρατία κοιτάει την δουλειά της και θα συσπειρωθεί αν κάνει καλά τη δουλειά της. Όσο για το αν υπάρχουν περιθώρια επαναπροσέγγισης να σας θυμίσω πως δεν ήταν βούληση του πρωθυπουργού να είναι ο κ. Σαμαράς εκτός παράταξης. Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη σέβεται την ιστορία της και έχει πάντα τις πόρτες της ανοιχτές.

Σε πρόσφατες δηλώσεις σας είπατε πως η καταδίκη της πολιτικής βίας πρέπει να συνοδεύεται από αυτοκριτική για τη ρητορική που τροφοδοτεί φαινόμενα βίας. Τι θεωρείτε δηλαδή πως θα μπορούσε να γίνει;

Η καταδίκη της πολιτικής βίας είναι αυτονόητη υποχρέωση όλων, όμως, από μόνη της δεν αρκεί, πρέπει να συνοδεύεται και από αυτοκριτική για τη ρητορική που, κατά καιρούς, έχει δηλητηριάσει τη δημόσια ζωή. Δεν λέω ότι μια σκληρή δήλωση ή μια περίοδος πολιτικής έντασης οδηγεί αυτόματα κάποιον να βάλει γκαζάκια ή να κάνει επίθεση. Αυτό θα ήταν επιπόλαιο, λέω όμως ότι η πολιτική βία αναζητά πάντα ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορεί να δικαιολογηθεί, να ντυθεί με πολιτικό μανδύα και να παρουσιαστεί ως «αντίσταση».

Το πρόβλημα λοιπόν αρχίζει όταν βλέπουμε τον πολιτικό αντίπαλο όχι ως έναν άνθρωπο με τον οποίο διαφωνούμε αλλά ως εχθρό, προδότη ή απειλή. Τότε ο δημόσιος διάλογος δεν είναι σύγκρουση επιχειρημάτων, αλλά μίσος και συνεχής ηθική απαξίωση του άλλου. Αυτό το ζήσαμε έντονα στα χρόνια της κρίσης, όπου υπήρξε και κρίση εμπιστοσύνης, θεσμών και κοινωνικής συνοχής. Εκεί διαμορφώθηκε η λογική του «εμείς ή αυτοί». Προφανώς η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών μπορεί να θυμώνει, να διαφωνεί ή να αγανακτεί, αλλά δεν περνά ποτέ στη βία. Υπάρχουν όμως μικρές ακραίες ομάδες που ψάχνουν πάντα ένα άλλοθι για να βαφτίσουν τη βία τους πολιτική πράξη.

Άρα τι πρέπει να γίνει; Πρώτα καθαρή καταδίκη, χωρίς αστερίσκους, χωρίς συμψηφισμούς, χωρίς «ναι μεν αλλά» και θέλω να είμαι δίκαιη, με την εξαίρεση της κ. Κωνσταντοπούλου, αυτό έγινε. Αυτό όμως είναι το μισό βήμα. Το άλλο μισό είναι η αυτοκριτική. Γιατί οι πολίτες θυμούνται. Θυμούνται την ανοχή σε ακραίες συμπεριφορές και λόγια. Θυμούνται βαριές κουβέντες που ειπώθηκαν από πρόσωπα με πολιτική ευθύνη. Χρειάζεται λοιπόν πολιτική γενναιότητα. Να αναγνωρίσουν όλοι ότι υπήρξαν στιγμές που η γλώσσα ξέφυγε, που η πόλωση ξεπέρασε τα όρια, που η ανοχή σε ακραίες συμπεριφορές έστειλε λάθος μήνυμα.