Σπασμένα κόκαλα και ξεριζωμένα μαλλιά: 20χρονες Ιρανές αδελφές τιμωρήθηκαν για τη συμμετοχή τους στις διαδηλώσεις

Ήταν μόλις 19 χρονών και ακόμη μαθήτριες, όταν άνδρες των Φρουρών της Επανάστασης εισέβαλαν τη νύχτα στο σπίτι τους και τις άρπαξαν από τα κρεβάτια τους.

Για τέσσερις μήνες, τις αναζητούσε η μητέρα τους, Marzieh Nourmohammadi. Τελικά έμαθε ότι οι δίδυμες κόρες της, Taraneh και Romina Rahimi, είχαν συλληφθεί επειδή συμμετείχαν στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στις αρχές του χρόνου. Όταν η μητέρα τους κατάφερε να τις επισκεφθεί στις φυλακές τον Μάιο, ήταν σχεδόν αγνώριστες.

Τα κεφάλια τους είχαν κενά σημεία καθώς οι φρουροί τις έσερναν από τα μαλλιά, ενώ τα πρόσωπά τους ήταν γεμάτα μελανιές. Η Taraneh, η οποία ονειρεύεται κάποια μέρα να αποκτήσει δικό της στάβλο με άλογα, φέρεται μάλιστα να είχε απειληθεί ότι οι φρουροί θα βίαζαν τη Romina μπροστά στα μάτια της, εάν δεν υπέγραφε ομολογία.

Καταδίκη σε θάνατο και 25 χρόνια φυλακή

Η Taraneh καταδικάστηκε σε θάνατο για τη συμμετοχή της στις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου, ενώ η δίδυμη αδελφή της, Romina, καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη.

Καμία από τις δύο γυναίκες δεν έχει δει την οικογένειά της από την ημέρα της καταδίκης.

Ο ξάδελφός τους, Masoud Nourmohammadi, ο οποίος ζει στη Γιούτα των ΗΠΑ, δήλωσε ότι δυσκολεύεται να κατανοήσει τις αποφάσεις του ιρανικού καθεστώτος.

«Δεν ακολουθούν τους δικούς τους νόμους», είπε, υποστηρίζοντας ότι σε πολλές πρόσφατες υποθέσεις δεν τηρήθηκε ούτε η προβλεπόμενη προθεσμία των 18 ημερών για την άσκηση έφεσης πριν από την εκτέλεση.

Ο ίδιος εκτιμά ότι η Taraneh καταδικάστηκε σε θάνατο διά απαγχονισμού ακριβώς επειδή, όπως υποστηρίζει, είναι αθώα.

«Βλέπεις τα μάτια της και καταλαβαίνεις αμέσως ότι είναι ένας καλός άνθρωπος», είπε. Κατά την εκτίμησή του, το καθεστώς επιδιώκει να προκαλέσει φόβο στην κοινωνία, στέλνοντας το μήνυμα ότι «όσο καλός ή αθώος κι αν είσαι, μπορούμε να σε βρούμε και να σε τιμωρήσουμε» εάν βγεις στους δρόμους.

Πάνω από 500 εκτελέσεις μέσα στο 2026

Σύμφωνα με τον Guardian, το Ιράν έχει εκτελέσει περισσότερους από 500 ανθρώπους από την αρχή του έτους.

Από αυτούς οι 29 κατηγορήθηκαν για τη συμμετοχή τους στις διαδηλώσεις, ενώ τουλάχιστον 16 γυναίκες έχουν εκτελεστεί. Εκατοντάδες ακόμη διαδηλωτές έχουν καταδικαστεί σε θάνατο ή αντιμετωπίζουν κατηγορίες που επισύρουν τη θανατική ποινή. Μεταξύ αυτών βρίσκονται περισσότεροι από 70 άνθρωποι στην Ισφαχάν.

Τον περασμένο μήνα, η Βρετανία και άλλες 30 χώρες υπέγραψαν κοινή δήλωση καταδικάζοντας τις εκτελέσεις των διαδηλωτών του Ιανουαρίου και χαρακτηρίζοντάς τες προσπάθεια του καθεστώτος να φιμώσει κάθε μορφή διαφωνίας.

«Δεν αναγνώρισε τα ίδια της τα παιδιά»

Ο Nourmohammadi, έφυγε από το Ιράν για τις ΗΠΑ πριν από 22 χρόνια. Παρά τις απειλές θανάτου που έχει δεχθεί μέσω μηνυμάτων και social media, αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για την υπόθεση των ξαδέλφων του.

Οι Taraneh και Romina συμμετείχαν στις διαδηλώσεις στις 8 και 9 Ιανουαρίου στην Ισφαχάν, μαζί με εκατομμύρια άλλους διαδηλωτές. Περίπου έναν μήνα αργότερα, οι άνδρες που τις συνέλαβαν τις έβγαλαν από το σπίτι τους με σακούλες στο κεφάλι, χωρίς να εξηγήσουν στην οικογένεια τον λόγο της σύλληψής τους.

Για μήνες η οικογένεια δεν γνώριζε πού βρίσκονταν, ώσπου έλαβε ένα τηλεφώνημα: «Έχουμε τα κορίτσια σας. Ελάτε να τα δείτε στη φυλακή.» Η εικόνα που αντίκρισε ήταν σοκαριστική.

«Δεν αναγνώρισε τα ίδια της τα παιδιά. Ήταν χτυπημένες, με πολύ πρησμένα πρόσωπα και μελανιές σε όλο τους το σώμα. Είχαν σπασμένους αγκώνες, αρθρώσεις και πόδια και ουσιαστικά δεν είχαν μαλλιά, επειδή τις τραβούσαν από τα μαλλιά και τις έσερναν από το ένα κελί στο άλλο», ανέφερε ο ξάδελφός τους.

Όπως υποστηρίζει, οι δύο γυναίκες είχαν κρατηθεί και σε απομόνωση.

Η Marzieh Nourmohammadi, η οποία μεγάλωσε μόνη της τις κόρες της, σήμερα 20 ετών, δεν επιτράπηκε να παραστεί στη δίκη τους. Οι δικηγόροι τους υποστήριξαν ότι η Taraneh είπε στο δικαστήριο πως οι ομολογίες της αποσπάστηκαν μέσω βασανιστηρίων.

Παράλληλα, σύμφωνα με τις καταγγελίες, δεν παρουσιάστηκε κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι οι δύο αδελφές συμμετείχαν σε πράξεις βίας. Μέχρι τότε, μάλιστα, δεν είχαν συμμετάσχει ποτέ ξανά σε διαδηλώσεις.