Όσκαρ 2026: Είδαμε τις υποψηφιότητες για Καλύτερη Ταινία. Θλίψη! Μια Μάχη μετά την Άλλη, Frankenstein και άδικος χαμένος χρόνος

Ξημερώνει Όσκαρ 2026. Άνοιξη πια… Και στο Χόλιγουντ; Χειμώνας ανελέητος…
Πάμε 50 χρόνους πίσω; Και δεν πάμε, ποιος μας σταματάει; Λοιπόν, βραδιά απονομής Όσκαρ και οι υποψήφιες για το Χρυσό Αγαλματάκι καλύτερης ταινίας ήταν: Ο Ταξιτζής, Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου, Το Δίκτυο, Αυτή η Γη είναι Δική μου και… και Ρόκυ- τα Χρυσά Γάντια. Εντ δε Όσκαρ γκόους τουου: Ρόκυυυ!

Πολύ γέλιο τότε. Από τις πέντε ταινίες οι τέσσερις άξιζαν το Όσκαρ και η πέμπτη το γέλιο· ο Ρόκυ γέλασε τελευταίος...  Θυμάστε Ρόκυ Μπαλμπόα; Γρονθοκόπος της υποκριτικής ο Σιλβέστερ Σταλόνε, άπειρος, αλλά ενθουσιώδης Αμερικανός που ρίχνει νοκ άουτ τον υπερφίαλο αλαζόνα μαύρο πυγμάχο Απόλο Κριντ. Τι άλλο; Μετά περάσαμε σε Ρόκι2, Ρόκι3 και μετά χάσαμε τον λογαριασμό… Απίθανοι Αμερικανοί: το 2006 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών! Τέτοια κουλτούρα οι ομοεθνείς του Χέμινγουεϊ, του Στάινμπεκ...

Απόψε στις δυτικές ακτές του Ατλαντικού... κολυμπούν για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας 7 φιλμ τύπου «Ρόκι» και τρεις (κατά την ταπεινή μας άποψη) μετριότητες που σε άλλες εποχές δεν θα πέρναγαν στις σκοτεινές αίθουσες, αλλά θα τις απολαμβάναμε στη μικρή μας οθόνη με διακοπές για ένα τηλεφώνημα στα πεταχτά και «κάτι να φάω στα όρθια».

Ο Σον Πεν κάνει τη διαφορά!

Κι’ από πού να αρχίσουμε; «Μια Μάχη Μετά την Άλλη»; Ε, σε καιρούς πολέμου από μάχη ξεκινάμε. Λοιπόν, η ταινία βλέπεται. Ο Ντι Κάπριο καλός, αλλά πιο καλός κι’ απ’ τον Λεονάρντο, ο Σον Πεν. Σενάριο με ενδιαφέρον, που αν περάσουν δυο εβδομάδες και σε ρωτήσουν τι γίνεται στην ταινία πασχίζεις να θυμηθείς. Στο τέλος επαν-έρχεται στο νου ένας ημι-ψυχοπαθής-σεξιστής καραβανάς να κυνηγάει τα απομεινάρια μιας ομάδας αναρχικών-ακτιβιστών. Και αυτό είναι όλο. Από νοήματα η ταινία; Ουου πληθώρα… Οι ψυχοπαθείς ρατσιστές αμερικανοί, οι ακραίοι ακτιβιστές που βρέθηκαν σε λάθος τόπο και κυρίως: το σεξ είναι η απάντηση, όποια κι’ αν είναι η ερώτηση. Με λίγα λόγια: το βλέπεις το εργάκι και είναι το μόνο που αξίζει το αγαλματάκι.

Με ένα Λάνθιμο χάνεσαι...

Και πάμε στα «δικά» μας. Τρόπος του λέγειν. Αλλά, δικός μας ο Λάνθιμος, δική μας πια και η Έμα Στόουν, δική μας και η «Bugonia». Λοιπόν, άρχισα να βλέπω την ταινία προκατειλημμένος: “ψυχεδέλεια”, σκέφτηκα, ακόμα ένας «Λάνθιμος» ξανασκέφτηκα και συνέλαβα τον εαυτό μου να παρακολουθώ με ενδιαφέρον πού το παέι ο σκηνοθέτης. Και να δεις που σαν τέλειωσε είπα στη γυναίκα μου: «ρε καλή ήτανε…» για να πάρω την απάντηση: «Μωρέ άσε μας με τον ψυχοπαθή»…
Τώρα, τον Λάνθιμο εννοούσε, τον εκπληκτικό Τζέσι Πλέμονς, δεν το καθάρισε.
-Τον Λάνθιμο, λέω…
- Τώρα το καθάρισε…
Έμα Στόουν, όπως πάντα, εκπληκτική και σενάριο; Κλεμένο μεν, αλλά υπό σκηνοθετική ενορχήστρωση… Σάιμον Ρατλ· άψογη! Ναι, την είδα με ενδιαφέρον τη «Bugonia» κι’ αν έφευγα στο Διάστημα με τρεις ταινίες του Λάνθιμου, η μια θα ήταν αυτή. Οι άλλες δύο; Δεν είναι του παρόντος… Έτσι, αν ήμουν μέλος της Ακαδημίας και ήθελα να κάνω καλαμπούρι, «Bugonia» θα ψήφιζα…

Και συνεχίζουμε. Τον Τιμοτέ Σαλαμέ (Τιμόθεος Σαλάμης σε παλιότερες ελληνικές εποχές) τον θεωρώ τον «Ρουβά» του Χόλιγουντ. Ένα ωραιοπαθές «τίποτα», κατασκευής και προέλευσης του συστήματος. Και η ταινία του, «Marty Supreme»; Βιντεοταινία δεκαετίας του ’80. Πάνος Σουπιάδης και Στιβ Ντούζος… Σενάριο με πινγκ πονγκ για γερά νεύρα και ερμηνεία για παιδική παράσταση στο Γ’ Δημοτικό Αγιάσου Λέσβου… Αλλά βλέπεις, ο Θεός, το Χόλιγουντ και οι ίντριγκές του· μπορείς να τα βάλεις με τον Θεό; Θεός είν' αυτός... 

Η ποίηση υπάρχει ακόμα... 

Και συνεχίζουμε με τον «Frankenstein». Ως ταινία; Άψογη! Μά με την αρωγή της τεχνολογίας, μά με τις εξαίρετες ερμηνείες των (ουσιαστικά) δύο πρωταγωνιστών, μά με το σενάριο που «πειράζει» τη σκέψη της Σέλεϊ, η φωτογραφία, η ένταση, ακόμα και οι σκληρές σκηνές που ρέει το αίμα άφθονο προσφέρουν αποτέλεσμα που σε κάνει να παραδεχτείς: αληθώς, αυτός ο σκηνοθέτης, ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, είναι ποιητής! Οι πάνω από δύο ώρες διάρκεια της ταινίας είναι λίγες· ως θεατής θα ήθελες «ακόμα λίγο»… Δείτε την ταινία του Γκιγιέρμο Ντε Τόρο και αναζητήστε το τρυφερό καθεύδων τέρας μέσα σας, είχαμε γράψει στην κριτική μας στο ethnos.gr τον Νοέμβριο. Και όταν είδαμε και τις άλλες, είπαμε: Ευτυχώς υπήρχε ο «Frankenstein»! Παράληψη: ο Jacob Elordi σε σπουδάια ερμηνεία, για Όσκαρ, αλλά...

Και ας πάμε έτσι επιγραμματικά με μια λέξη στις άλλες ταινίες, όπως κάνουν και οι ειδήμονες σινεκριτικοί, όταν δεν έχουν πάει στην προβολή, αλλά θα πρέπει κάτι να γράψουν. Τις είδαμε, αλλά τι να γράψουμε;
Άμνετ: Καλή προσπάθεια, αλλά... Να το δει κανείς ή να μην το δει; Κου ρα στι κό τα το! Ο φίλος Γιάννης Σκόκας μας προέτρεψε να του δώσουμε μια ευκαιρία. Του δώσαμε. Τέλος Καλό Όλα καλά;
Train Dreams: Όνειρα γλυκά…
Συναισθηματική Αξία: Βαριά για βράδυ. Κι' έχει κι ένα περίεργο αξαν αυτή η γλώσσα ρε παιδί μου…
F1: Η Ταινία: Διαφημιστικό σποτ της Φόρμουλα1 με τον… δικό μας πια Μπραντ Πιτ διάρκειας 155 λεπτών! Δείτε καλύτερα το ντοκιμαντέρ για τον Σένα…
Ο Μυστικός Πράκτορας: Θα δίναμε το Όσκαρ στον Βάγκνερ Μόουρα, που υποδυόταν τον Πάμπλο Εσκομπάρ στη σειρά «Νarcos», αλλά προηγείται ο Σαλαμέ… Η Ταινία; Όχι κακή! Εξαιρετική, αλλά Βραζιλία… Προηγούνται οι αγγλόφωνες, εφέτος… Βραζιλία, στο Μουντιάλ... 

ο

Το ρεκόρ των Βρικο(β)λάκων...

Και φθάνουμε στην ταινία του ρεκόρ: 16 υποψηφιότητες μετά τις 14 του υπερεκτιμημένου ναυαγίου του «Τιτανικού», του (παιδικού) «La La Land» και του καλού «Όλα για την Εύα», να ένα 16άρι nominations για το «Sinners» που θα πει «Αμαρτωλοί».

Αμαρτία αυτό που θα γράψω, αλλά η ταινιούλα δεν βλέπεται! Αρχίζει αργά αργά μέχρι που αποκοιμιέσαι στις βαμβακιές του Νότου σαν αποκαμωμένο ορτύκι και μετά ξεσπάει σε ένα κρεσέντο βαμπιροφαγίας, μέχρι που σηκώνεσαι και φεύγεις σιχτιρίζοντας. Κάτι δεν κατάλαβα; Κάπου με πήρε ο ύπνος; Ποιες 16 υποψηφιότητές; Για ένα σενάριο που παραπέμπει σε ταινία τρόμου, αλλά εύκολα γράφεται και στις κωμωδίες;

Μισισιπής 1932 και ένας μαύρος- που η τεχνολογία τους κάνει δύο- τρέχει-χουν να στήσουν μια παμπ σε ένα παλιό μαραγκούδικο… Και; Τρέχα γύρευε γιατί να μας ενδιαφέρει; Ο σκηνοθέτης Ράιαν Κούγκλερ έριξε στον αναδευτήρα του νου του λίγο Ταραντίνο, λίγο Νόλαν και Μπράιαν ντε Πάλμα, μια πρέζα από Κόπολα και μια κουταλιά της σούπας από Τζόρνταν Πιλ και έβγαλε από το air fryer του ένα καμένο σελιλόιντ «From Dusk till Dawn» (Από το Σούρουπο ως την Αυγή έφτασε στην Ελλάδα).
Τώρα, αν πρέπει να δω την ταινία για τα τελευταία λεπτά που εμφανίζεται ο θρυλικός bluesman Buddy Guy, ε, ξυπνήστε με όταν βγει ο 89χρονος γέροντας. Όχι που θα σπαταλήσω πολύτιμα λεπτά ύπνου βλέποντας ιμιτασιόν Κρίστοφερ Λι και Μπέλα Λουγκόζι…

Και αυτό το συνονθύλευμα πάει για 16 Όσκαρ! Θα μου πείτε- και δικαίως- θυμάσαι ποια ταινία πήρε το Όσκαρ Καλύτερης πέρυσι;
Μμμμμ. Το «Anora». To γκούγκλαρα! Πρόπερσι; Το «Οπενχάιμερ»; Αμέ, ταινιάρες όλες! Αν πας και πιο πίσω και βρεις το Αλεφαντικό «Τα Πάντα Όλα», ε λες και οι 16 υποψηφιότητες των «Αμαρτωλών» λίγες είναι. Ή, για θυμηθείτε εκείνο το φιλμ που είχε μαζέψει πλείστες υποψηφιότητες για Όσκαρ (έκανε τα 13, δύο...), το «Emilia Perez» ντε, που ήταν και μιούζικαλ και αστυνομική ταινία και όλα τα υπόλοιπα... Άκλαυτο πήγε!

Αύριο πρωί πρωί θα μάθουμε ποια ταινιούλα θα μπει στην ίδια λίστα με το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος», την «Καζαμπλάνκα», το «Λιμάνι της Αγωνίας», τον «Λώρενς της Αραβίας», το «Million Dollar Baby»... Στέλιο Ταμπάκη, φτωχή η εποχή μας και στον κινηματογράφο. Οι αξίες διάσπαρτες στα ρείθρα των πεζοδρομίων σαν απορρίμματα που τα σάρωσε ο αέρας, και στις λεωφόρους αλαντίαση από Σαλαμάδες…

Πού ο «Νονός»; Η «Σιωπή των Αμνών»; Η «Φωλιά του Κούκου»; Η «Λίστα του Σίντλερ»; Και τα πρόσφατα «Παράσιτα» μια ευχάριστη παρένθεση στη μετριότητα ήταν…
Το να αποζητάς την τελειότητα αυτή την εποχή είναι η πραγματική έννοια της ανταρσίας, τελικά. Βολευτείτε τώρα με μαύρους βρικόλακες. Η μειοψηφία μπορεί και να έχει δίκιο, η πλειοψηφία πάντα κάνει λάθος… Ανήκουμε στη μειοψηφία; Ασφαλώς!