Ποιος είναι ο ναύαρχος που θέλει να αποτρέψει τον πόλεμο Κίνας και ΗΠΑ - Η έμπνευση από το Top Gun

Το καλοκαίρι του 1986, όταν ήταν φοιτητής στην Πενσιλβάνια, ο Σάμιουελ Παπάρο πήγε την τότε μέλλουσα σύζυγό του, Μορίν, να δουν την ταινία «Top Gun».

Πολλοί νεαροί Αμερικανοί βγήκαν εκείνη την εποχή από τις κινηματογραφικές αίθουσες σε ολόκληρη τη χώρα έχοντας αποκτήσει έναν νέο ήρωα: τον θρασύ, τολμηρό και ριψοκίνδυνο Μάβερικ, τον οποίο υποδυόταν ο Τομ Κρουζ και ο οποίος έγινε σύμβολο της αμερικανικής ισχύος στις τελευταίες ημέρες του Ψυχρού Πολέμου. Ο Παπάρο, όμως, αποκόμισε ένα διαφορετικό μάθημα.

«Ο ήρωας της ταινίας υποτίθεται ότι είναι ο Μάβερικ, αλλά στην πραγματικότητα ο ήρωας της ταινίας είναι ο Άισμαν», λέει ο Παπάρο στο TIME, αναφερόμενος στον βασικό αντίπαλο του πρωταγωνιστή στη σχολή εκπαίδευσης επίλεκτων πιλότων του Πολεμικού Ναυτικού. «Ο Μάβερικ έχει όλο το προσωπικό χάρισμα, αλλά ο Άισμαν είναι σχολαστικός, ήσυχος. Είναι ο σκληρά εργαζόμενος τύπος που κάνει το σωστό, που δεν κάνει εντυπωσιακά και επικίνδυνα πράγματα απλώς και μόνο για χάρη τους».

Ο Παπάρο είχε ήδη περάσει τις εξετάσεις εισαγωγής στο Πολεμικό Ναυτικό όταν μπήκε εκείνη την ημέρα στον κινηματογράφο και εντάχθηκε στις ένοπλες δυνάμεις τον επόμενο χρόνο. Η καριέρα του θα ακολουθούσε σχεδόν κατά γράμμα την πορεία του φανταστικού Άισμαν: φοίτησε στη Σχολή Όπλων Μαχητικών Αεροσκαφών του Πολεμικού Ναυτικού, γνωστή και ως TOPGUN, έγινε πιλότος μαχητικών, στη συνέχεια τετράστερος ναύαρχος και τελικά ανέλαβε τη διοίκηση του Στόλου του Ειρηνικού. Ο Παπάρο θα έφτανε ακόμη ψηλότερα, αναλαμβάνοντας τα ηνία της Διοίκησης Ινδο-Ειρηνικού των ΗΠΑ, της παλαιότερης και μεγαλύτερης γεωγραφικής διοίκησης μάχης της χώρας, η οποία καλύπτει περίπου το ήμισυ της επιφάνειας της Γης.

Ελάχιστοι Αμερικανοί θα έχουν ακούσει το όνομα του ναυάρχου Παπάρο, και αυτό του ταιριάζει. «Αν κάνω σωστά τη δουλειά μου, η Ιστορία δεν θα μάθει ποτέ το όνομά μου», λέει στο γραφείο του, στην έδρα της Διοίκησης Ινδο-Ειρηνικού των ΗΠΑ στη Χαβάη, σε έναν λόφο με θέα στο Περλ Χάρμπορ, στα τέλη Ιουλίου. Ο ρόλος του, όμως, τον τοποθετεί σε ένα κρίσιμο σημείο καμπής, καθώς η αμερικανική κυριαρχία στον Ειρηνικό αντιμετωπίζει τη σοβαρότερη πρόκληση από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η διοίκησή του έχει σχεδιαστεί ως το αμετακίνητο εμπόδιο που θα ανακόψει τη φαινομενικά ασταμάτητη δύναμη των επεκτατικών φιλοδοξιών της Κίνας στην περιοχή. Και οι φιλοδοξίες αυτές έχουν διατυπωθεί ξεκάθαρα: το Πεκίνο έχει δεσμευτεί να θέσει υπό τον έλεγχό του την Ταϊβάν, το αυτοδιοικούμενο νησί που παραμένει πολιτικά ξεχωριστό από την ηπειρωτική Κίνα από το τέλος του κινεζικού εμφυλίου το 1949, ακόμη και διά της βίας, εάν χρειαστεί. Ο πρόεδρος της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, έχει χαρακτηρίσει την ενοποίηση «ιστορική αναγκαιότητα».

Η αποστολή του Παπάρο απέναντι στην Κίνα

Η δουλειά του Παπάρο, με τους πιο απλούς όρους, είναι η προβολή της αμερικανικής ισχύος. Η σημαντικότερη αποστολή του είναι να αποτρέψει μια κινεζική εισβολή στην Ταϊβάν, ένα ενδεχόμενο που θα αμφισβητούσε τα ίδια τα θεμέλια ενός παγκόσμιου συστήματος που στηρίζεται στην αμερικανική ηγεμονία. Το γεγονός ότι οι βασικές γραμμές αυτής της αποστολής παραμένουν ίδιες ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα ή ποιος πρόεδρος βρίσκεται στον Λευκό Οίκο καταδεικνύει τη σημασία του ρόλου του. Η δύναμη που οικοδομεί ο Παπάρο και τα σχέδια που καταρτίζει έχουν ορίζοντα δεκαετιών και θα μπορούσαν να καθορίσουν σε ποιον θα ανήκει ο επόμενος αιώνας.

Το δημόσιο πρόσωπο της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος είναι, φυσικά, ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, ο πρόεδρος. Η δημόσια φωνή της εκφράζεται από το Οβάλ Γραφείο και το βήμα της αίθουσας ενημέρωσης του Λευκού Οίκου. Πίσω όμως από αυτή την ισχύ βρίσκονται διοικητές όπως ο Παπάρο, οι οποίοι επιβλέπουν τις συχνά αθέατες και εντυπωσιακές υποδομές που στηρίζουν αυτό το δημόσιο πρόσωπο και αυτή τη φωνή. Η διοίκησή του έχει υπό την εποπτεία της περίπου 400.000 στρατιωτικούς και πολιτικούς υπαλλήλους, έναν Στόλο του Ειρηνικού με περίπου 200 πλοία, μεταξύ των οποίων πέντε ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων, καθώς και περισσότερα από 1.000 αεροσκάφη. Ο ίδιος κινητοποιεί αυτή την ισχύ σε μακρινές θάλασσες, νησιά και στρατιωτικές βάσεις που οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν θα δουν ποτέ και ίσως δεν θα σκεφτούν ποτέ.

Με τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να πρόκειται να συναντηθεί την Πέμπτη (24/9) με τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, στην τρίτη κατ’ ιδίαν σύνοδο κορυφής τους από τότε που ο Τραμπ επέστρεψε στον Λευκό Οίκο, τα βλέμματα είναι στραμμένα στον Λευκό Οίκο. Οι δημοσιογράφοι θα αναλύσουν κάθε λέξη των δύο ηγετών, προσπαθώντας να διαπιστώσουν αν οι δύο δυνάμεις οδεύουν προς τη συνεργασία ή τη σύγκρουση. Δουλειά του Παπάρο είναι να διασφαλίσει ότι, ό,τι κι αν συμβεί όταν οι ηγέτες συνομιλήσουν, η αμερικανική ισχύς θα παραμείνει κυρίαρχη και ότι, εάν κάποια στιγμή στο μέλλον ξεσπάσει σύγκρουση, οι ΗΠΑ θα επικρατήσουν. Πρέπει να ακολουθεί αυτή την προσέγγιση ακόμη και καθώς οι πόλεμοι σε άλλα μέρη του κόσμου καταναλώνουν τα πυρομαχικά και τους πόρους που μπορεί να χρειαστεί ο ίδιος, ενώ η αναταραχή στο Πεντάγωνο αυξάνει το διακύβευμα της προσπάθειας ανάσχεσης.

«Σχεδόν παραφράζω τον Σουν Τσου όταν λέω ότι η νίκη χωρίς μάχη είναι η κορυφαία μορφή ικανότητας», λέει, αναφερόμενος στον Κινέζο σχεδιαστή στρατηγικής που έγραψε την «Τέχνη του Πολέμου». «Για μένα, επιτυχία της αποστολής δεν είναι να πολεμήσουμε και να κερδίσουμε έναν πόλεμο. Είναι να διαθέτουμε ικανότητα αποτροπής, ώστε να μην πάμε ποτέ στον πόλεμο εξαρχής».

Ο Παπάρο, 61 ετών, μιλάει αργά και χαμηλόφωνα, χαμογελώντας συχνά. Όταν όμως η συζήτηση γίνεται σοβαρή, σοβαρεύει και η έκφρασή του: συνοφρυώνεται και κοιτάζει στο κενό, αναζητώντας τις κατάλληλες λέξεις. «Δεν επιδιώκουμε να γίνουμε μεγάλοι ηγέτες σε καιρό πολέμου», λέει. «Επιδιώκουμε να γίνουμε σπουδαίοι αποτρεπτικοί παράγοντες σε καιρό ειρήνης».

Τι γίνεται όμως αν η αποτροπή δεν λειτουργήσει; Οι ΗΠΑ βγήκαν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχοντας αδιαμφισβήτητη κυριαρχία στον Ειρηνικό, όμως αυτό μπορεί πλέον να αλλάζει. Τις τελευταίες δεκαετίες, καθώς η Κίνα μεταμορφώθηκε στη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, έχει προχωρήσει σε μια ιστορικών διαστάσεων στρατιωτική ενίσχυση. Οι αμυντικές δαπάνες της Κίνας έχουν αυξηθεί κατά 13 φορές τις τελευταίες τρεις δεκαετίες και πλέον η χώρα δαπανά περισσότερα για την άμυνα από τις επόμενες 22 χώρες του Ινδο-Ειρηνικού συνολικά, σύμφωνα με το Center for Strategic and International Studies (CSIS), μια δεξαμενή σκέψης με έδρα την Ουάσινγκτον που δεν συνδέεται με κάποιο κόμμα. Έχει σημειώσει ταχεία τεχνολογική πρόοδο στην τεχνητή νοημοσύνη και έχει θέσει σε υπηρεσία αρκετές γενιές μαχητικών αεροσκαφών. Το ναυτικό της έχει εξελιχθεί από μια δύναμη παράκτιας άμυνας σε μια δύναμη ικανή να προβάλλει ισχύ σε παγκόσμιο επίπεδο και, με βάση τον αριθμό των πλοίων, είναι πλέον το μεγαλύτερο στον κόσμο.

Ο Μπράιαν Χαρτ, αναπληρωτής διευθυντής του China Power Project του CSIS, το περιγράφει ως μια «ολοκληρωμένη προσπάθεια εκσυγχρονισμού σε όλα τα επίπεδα», η οποία έχει αλλάξει τους υπολογισμούς κάθε δύναμης στον Ειρηνικό. Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός, λέει στο TIME, έχει «μεταβάλει σημαντικά την ισορροπία ισχύος».

Ο Παπάρο χρειάζεται απλώς να κοιτάξει από το παράθυρο του γραφείου του τα γαλαζοπράσινα νερά του Περλ Χάρμπορ για να θυμηθεί την τελευταία φορά που η αμερικανική υπεροχή στον Ειρηνικό δοκιμάστηκε πραγματικά. Περιγράφει τη στρατιωτική ενίσχυση της Κίνας ως «ιστορική» και ως «εκθετική αύξηση της στρατιωτικής ισχύος και, πιο συγκεκριμένα, της ικανότητας προβολής ισχύος».

«Πριν από 25 χρόνια, το Πολεμικό Ναυτικό του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού διέθετε περίπου 37 πολεμικά πλοία και σήμερα διαθέτει 12 φορές περισσότερα», λέει. «Μόνο τους τελευταίους 18 μήνες έχουν παραδώσει δύο καταδρομικά, οκτώ αντιτορπιλικά, οκτώ φρεγάτες, ένα αεροπλανοφόρο, 11 υποβρύχια, τέσσερα αμφίβια πλοία και τέσσερα πλοία μακράς εμβέλειας για την υποστήριξη της μάχης και της εφοδιαστικής». Ιδιαίτερα τον ανησυχούν οι εξελίξεις της Κίνας στο Διάστημα και στην ανάπτυξη πυραύλων, καθώς και η ταχεία επέκταση του πυρηνικού της οπλοστασίου. «Κινούνται προς παγκόσμια εμβέλεια», λέει.

Η «κόλαση» των drones και το σχέδιο για την Ταϊβάν

Παρά τις παγκόσμιες φιλοδοξίες της, μεγάλο μέρος της στρατιωτικής ανάπτυξης της Κίνας έχει επικεντρωθεί σε έναν συγκεκριμένο στόχο. Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών εκτιμούν ότι ο Σι έχει δώσει εντολή στον στρατό του να είναι σε θέση να καταλάβει την Ταϊβάν διά της βίας έως το 2027, την εκατοστή επέτειο από την ίδρυση του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού. Η ετήσια εκτίμηση απειλών των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, που δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο, αναφέρει ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει σχέδιο εισβολής για το επόμενο έτος, όμως μέχρι τότε πιθανότατα θα έχουν τεθεί επί τάπητος τα απαραίτητα στοιχεία που χρειάζεται ο Σι για να το πράξει.

Εάν υπάρχει τρόπος να καταλάβει την Ταϊβάν χωρίς τη χρήση βίας, ο Σι επιμένει ότι θα προτιμούσε αυτή την επιλογή. Οι προεδρικές εκλογές στην Ταϊβάν τον Ιανουάριο του 2028 ενδέχεται να προσφέρουν κάποια σαφήνεια ως προς αυτό: το παλιό αντίπαλο κόμμα της Κίνας, το Κουομιντάνγκ, εμφανίζεται ολοένα πιο πρόθυμο να διαπραγματευτεί με το Πεκίνο. Εάν το κόμμα κερδίσει το 2028, η πιθανότητα εισβολής ενδέχεται να μειωθεί. Εάν ο πρόεδρος της Ταϊβάν, Λάι Τσινγκ-τε, σφοδρός αντίπαλος των διεκδικήσεων της Κίνας περί κυριαρχίας, κερδίσει την επανεκλογή, ο Χαρτ λέει ότι «το Πεκίνο θα μπορούσε να αυξήσει σημαντικά την πίεση στην Ταϊβάν».

Η δουλειά του Παπάρο είναι να πείσει τον Σι ότι το κόστος μιας στρατιωτικής ενέργειας θα είναι υπερβολικά υψηλό, ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει πολιτικά στο νησί. Βάσει νόμου του Κογκρέσου, οι ΗΠΑ υποχρεούνται να πωλούν στην Ταϊβάν τα όπλα που χρειάζεται για την άμυνά της. Ο νόμος δεν υποχρεώνει τις ΗΠΑ να υπερασπιστούν άμεσα το νησί, όμως η δέσμευση θα μπορούσε να επεκταθεί και σε άμεση σύγκρουση με την Κίνα. Ο ίδιος περιγράφει την αποστολή του ως μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο να γνωρίζουν οι αντίπαλοί του αρκετά καλά τις αμερικανικές δυνατότητες ώστε να αντιλαμβάνονται τους κινδύνους μιας εμπλοκής και στο να προστατεύονται τα απαραίτητα μυστικά και η στρατηγική των ΗΠΑ. «Είναι να επιδεικνύουμε αξιόπιστη μαχητική ισχύ, να επιδεικνύουμε ικανότητα και βούληση, αλλά να κρατάμε αδιαφανή για τους αντιπάλους μας τα “κοσμήματα του στέμματος” της χώρας, εκείνα που θα εξασφαλίσουν την επιτυχία στη μάχη, ώστε να μην μπορούν να αναπτύξουν αντίμετρα», λέει.

Ο Παπάρο περιγράφει τη στρατηγική ως «αποτροπή μέσω άρνησης». «Είναι ένας τρόπος να εκφράσουμε ότι δεν επιδιώκουμε την ανατροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος», λέει. «Απλώς πρέπει να γνωρίζετε ότι όπου διακυβεύονται τα ζωτικά και άμεσα συμφέροντα της Αμερικής, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να αποτρέψουμε την επιθετικότητά σας».

Αυτή η θεωρία της αποτροπής λειτουργεί τόσο σε μεγάλη γεωπολιτική κλίμακα όσο και σε πολύ μικρότερες αλληλεπιδράσεις. Ο Παπάρο αφηγείται μια αντιπαράθεση με Κινέζο ομόλογό του για ένα περιστατικό που περιγράφει ως «μη ασφαλές», τον Ιούνιο του 2023, κατά τη διέλευση από τα Στενά της Ταϊβάν, όταν ένα κινεζικό αντιτορπιλικό τύπου Luyang διέσχισε την πορεία αμερικανικού πλοίου.

Στην ανταλλαγή που ακολούθησε, ο Παπάρο είπε στον Κινέζο ομόλογό του ότι ήταν επικεφαλής στο κέντρο επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια του περιστατικού και διέθετε βίντεο που αποδείκνυε ότι η δική τους εκδοχή των γεγονότων δεν ήταν αληθινή. Προσφέρθηκε να το μοιραστεί μαζί του και στη συνέχεια άφησε το ζήτημα να λήξει. «Δεν πρόκειται να αμφισβητήσω τον χαρακτήρα του. Εκπροσωπεί τη χώρα του. Φοράει στολή και, ξέρετε, αν τελικά πολεμήσουμε, μπορεί εγώ και εκείνος να χρειαστεί να ανταλλάξουμε χειραψία στο τέλος και να συμφωνήσουμε να επιστρέψει ο καθένας στη δική του πλευρά», λέει.

Εκείνη τη στιγμή, ο Παπάρο επέλεξε τη διπλωματική προσέγγιση. Ωστόσο, διαθέτει ένα πιο άμεσο σχέδιο για την αποτροπή μιας κινεζικής επίθεσης στην Ταϊβάν. Βασίζεται σε έναν όρο που χρησιμοποιεί για να περιγράψει το περιβάλλον στο οποίο θα βρεθούν οι κινεζικές δυνάμεις εάν αναλάβουν στρατιωτική δράση: «Hellscape», δηλαδή «τοπίο κόλασης».

Η στρατηγική έχει εμπνευστεί εν μέρει από την άμυνα της Ουκρανίας απέναντι στη ρωσική εισβολή και από την ικανότητά της να ανακόψει την προέλαση της Μόσχας μετατρέποντας τις γραμμές του μετώπου σε μια no man's land, όπου περιπολούν φονικά drones. Ο Παπάρο θα επιδίωκε να κορέσει τα Στενά της Ταϊβάν με φθηνά, μαζικής παραγωγής drones ακριβείας, σε συνδυασμό με πιο συμβατικά όπλα υψηλής τεχνολογίας, ώστε να στερήσει από την Κίνα τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει αμφίβια απόβαση ή, τουλάχιστον, να την καθυστερήσει σημαντικά.

«Έχουμε δει ότι ο επιθετικός πόλεμος, είτε πρόκειται για αμφίβια είτε για αερομεταφερόμενη επίθεση, έχει γίνει μια πολύ πιο δαπανηρή από άποψη ανθρώπινων απωλειών επιχείρηση», λέει. «Όπως η Ουκρανία είναι ένα πεδίο μάχης περίπου 600 επί 30 μιλίων γεμάτο με πόλεμο drones, επιδιώκω να θέσω αυτές τις αρχές στην υπηρεσία της αποτροπής μιας ένοπλης εισβολής». Συνεχίζει: «Το να αξιοποιήσουμε τις τεχνολογικές αλλαγές του 21ου αιώνα προς όφελος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι αυτό που αφορά όλη αυτή η προσπάθεια. Δεν χρειάζεται να αποκτήσουμε αεροπορική ή θαλάσσια υπεροχή σε έναν χώρο. Αρκεί να στερήσουμε από τους επιτιθέμενους τη δυνατότητα να τον χρησιμοποιήσουν».

Η άμεση αμερικανική εμπλοκή σε μια σύγκρουση για την Ταϊβάν δεν είναι σε καμία περίπτωση δεδομένη. Ο Παπάρο έχει αναλάβει να οικοδομήσει μια δύναμη ικανή να αντιμετωπίσει την Κίνα, όμως ο πρόεδρος θα αποφασίσει πώς θα αντιδράσει. «Οι υψηλότερες αρχές των σχέσεων μεταξύ πολιτικής ηγεσίας και στρατού στις ΗΠΑ επιβάλλουν η πολιτική να έχει τον πρώτο λόγο», λέει.

Το ποιος θα κέρδιζε μια τέτοια σύγκρουση αποτελεί αντικείμενο έντονης συζήτησης. Μια πολεμική προσομοίωση του CSIS το 2023 κατέληξε ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους απέκρουαν μια κινεζική αμφίβια εισβολή στην Ταϊβάν στα περισσότερα σενάρια, όμως το κόστος για τις ΗΠΑ ήταν σημαντικό: δύο αεροπλανοφόρα, δεκάδες πλοία και εκατοντάδες αεροσκάφη, οι βαρύτερες αμερικανικές απώλειες από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι προσομοιώσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν πριν από τον πόλεμο στο Ιράν, ο οποίος εξάντλησε τα αμερικανικά αποθέματα πυραύλων.

«Έχω εμπιστοσύνη στην ικανότητά μας να επικρατήσουμε», λέει ο Παπάρο. «Αυτό για το οποίο εργάζομαι είναι το περιθώριο με το οποίο θα το κάνουμε και αυτό το περιθώριο εκφράζεται σε ανθρώπινες ζωές, ικανότητες, χρήματα και χρόνο. Θέλω να μηδενίσω αυτόν τον λογαριασμό».

Ο πόλεμος στο Ιράν δοκιμάζει τις αμερικανικές αντοχές

Ένας τεράστιος χάρτης του θεάτρου επιχειρήσεων του Ινδο-Ειρηνικού καλύπτει έναν τοίχο στο γραφείο του Παπάρο. Το γραφείο του βλέπει σε μια μεγάλη αίθουσα διακοσμημένη με ιστορικά αντικείμενα από τον Ειρηνικό και δώρα που έχουν προσφερθεί στον ναύαρχο και στους προκατόχους του: μια σημαία πέντε αστέρων που ανήκε στον στρατηγό Ντάγκλας ΜακΆρθουρ και ένα βαρόμετρο που δόθηκε στον ναύαρχο Χάρι Χάρις Τζούνιορ, ο οποίος ηγήθηκε της διοίκησης από το 2015 έως το 2018, από το υπουργείο Άμυνας της Κίνας.

Κοντά στο γραφείο του βρίσκεται μια μεγάλη οθόνη υπολογιστή που δείχνει τις θέσεις κάθε πλοίου υπό τη διοίκησή του. Καθώς περιηγείται στα πλοία στην οθόνη για να δείξει το μέγεθος του στόλου του, σταματά κάπου κοντά στον Ινδικό Ωκεανό για να τονίσει ένα σημείο: Η διοίκησή του δεν προετοιμάζεται απλώς για έναν πόλεμο, αλλά ήδη διεξάγει έναν. «Η ιρανική φρεγάτα βυθίστηκε από εμάς», λέει.

Αναφέρεται σε ένα περιστατικό τον Μάρτιο, όταν το αμερικανικό υποβρύχιο USS Charlotte τορπίλισε και βύθισε την ιρανική φρεγάτα του Πολεμικού Ναυτικού IRIS Dena στον Ινδικό Ωκεανό, καθώς επέστρεφε στο Ιράν από την Ινδία, όπου είχε συμμετάσχει σε διεθνή άσκηση. Περισσότεροι από 100 Ιρανοί ναυτικοί σκοτώθηκαν. Οι δυνάμεις του Παπάρο έχουν επίσης συμβάλει στην επιβολή αποκλεισμού των ιρανικών ακτών και στην υποστήριξη της επιμελητείας του πολέμου.

Το γεγονός ότι η Διοίκηση Ινδο-Ειρηνικού των ΗΠΑ διεξάγει έναν πόλεμο στη μία πλευρά του κόσμου, ενώ προετοιμάζεται για έναν ακόμη, 6.000 μίλια μακριά, στα Στενά της Ταϊβάν, αποτελεί ένδειξη του μεγέθους της. Στεκούμενος μπροστά στον χάρτη του, ο Παπάρο κινεί το χέρι του κατά μήκος της δυτικής ακτής, κατεβαίνοντας προς τη Νότια Καλιφόρνια και στη συνέχεια διασχίζοντας τον κεντρικό Ειρηνικό, δείχνοντας μια σειρά από αμερικανικά εδάφη και κτήσεις.

Αυτά τα μέρη μπορεί να μοιάζουν σε πολλούς Αμερικανούς σαν μακρινές περιοχές. Για τον Παπάρο, αποτελούν εξίσου μέρος των ΗΠΑ με τη Νέα Υόρκη ή την Καλιφόρνια. Το να βλέπει κανείς τον Ειρηνικό με αυτόν τον τρόπο σημαίνει ότι κατανοεί τι κρύβεται πίσω από αυτή την προβολή ισχύος: δεν αφορά μόνο την προστασία ενός σημαντικού στρατηγικού εταίρου, της Ταϊβάν, αλλά και την προστασία των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών. «Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο πιο ειρηνική από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής», λέει.

Δεν πρόκειται μόνο για την Ταϊβάν και την Κίνα. Οι Βορειοκορεάτες, λέει, «επιδιώκουν μια πυρηνική αποτροπή» και θέλουν να παρουσιάσουν στον κόσμο ένα «τετελεσμένο γεγονός». Οι Ρώσοι «έχουν αυξήσει τις αεροπορικές, πυραυλικές και ναυτικές τους δυνατότητες».

Μεγάλο μέρος της δουλειάς του αφορά τη διαχείριση των συμμάχων και όχι των εχθρών. Το Πεντάγωνο έχει ζητήσει από τον Παπάρο να μεσολαβεί μεταξύ συμμάχων που βρίσκονται σε αντιπαράθεση και ο ίδιος λέει ότι δεν υπάρχει κάτι καινούργιο σε αυτό. Αυτές οι σχέσεις μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων, προσθέτει, «τείνουν να λειτουργούν ως άγκυρα που μετριάζει τις διακυμάνσεις στις πολιτικές διαφωνίες μεταξύ των ηγετών... αλλά πάντα σέβονται την εθνική πολιτική της πολιτικής μας ηγεσίας».

Λίγες είναι σήμερα οι συγκρούσεις στον κόσμο που δεν αγγίζουν ή δεν επηρεάζουν με κάποιον τρόπο το θέατρο επιχειρήσεων του Ινδο-Ειρηνικού. Ο πόλεμος στο Ιράν και η αμερικανική στήριξη προς την Ουκρανία έχουν ασκήσει σοβαρές πιέσεις στους διαθέσιμους πόρους όλων των διοικήσεων, προκαλώντας, σύμφωνα με το Πεντάγωνο και τις εκτιμήσεις του CSIS, μείωση των αποθεμάτων για συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας, όπως τα Patriot και THAAD, καθώς και για πυραύλους χερσαίας επίθεσης μεγάλου βεληνεκούς.

Τον Μάιο, ένα προγραμματισμένο πακέτο όπλων ύψους 14 δισ. δολαρίων για την Ταϊβάν τέθηκε υπό επανεξέταση, εν μέρει προκειμένου να διατηρηθούν πυρομαχικά για τον πόλεμο στο Ιράν. Ειδικοί έχουν προειδοποιήσει ότι μπορεί να χρειαστούν χρόνια για την αναπλήρωση αυτών των αποθεμάτων, ένα χρονοδιάγραμμα που θα μπορούσε να επηρεάσει τους υπολογισμούς της Κίνας και της Ρωσίας.

Οι ελλείψεις αυτές δεν αποτελούν μυστικό, όμως πρόκειται για μια επικίνδυνη περίοδο για να βρίσκεται κανείς εκτός γραμμής με τον Λευκό Οίκο και το Πεντάγωνο. Τουλάχιστον 20 κορυφαίοι στρατιωτικοί ηγέτες, μεταξύ των οποίων στρατηγοί και ναύαρχοι, έχουν απολυθεί ή αποχωρήσει από τις θέσεις τους από τότε που ο Πιτ Χέγκσεθ ανέλαβε υπουργός Άμυνας στην αρχή της δεύτερης προεδρίας Τραμπ.

Η αναταραχή κορυφώθηκε στα τέλη Αυγούστου με την παραίτηση του υπουργού Στρατού Νταν Ντρίσκολ, ο οποίος, σύμφωνα με δημοσιεύματα, αποχώρησε από τη θέση του έπειτα από σύγκρουση με τον Χέγκσεθ σχετικά με τις απομακρύνσεις ανώτατων στρατηγών και τις καταγγελίες ότι ο υπουργός παρεμπόδιζε τις προσπάθειες εκσυγχρονισμού του Στρατού εν μέσω του πολέμου των ΗΠΑ με το Ιράν.

Ο Χέγκσεθ έχει χαρακτηρίσει αυτές τις αποχωρήσεις μέρος μιας εκστρατείας για την ανατροπή αυτού που θεωρούσε «woke» ηγεσία. Σε ομιλία του τον Σεπτέμβριο του 2025 στο Κουάντικο της Βιρτζίνια, ενώπιον των στρατηγών και ναυάρχων των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, οι οποίοι ήταν υποχρεωμένοι να παρευρεθούν, ο Χέγκσεθ επέκρινε την προώθηση ηγετών για αυτό που χαρακτήρισε «λάθος λόγους, με βάση τη φυλή τους, με βάση ποσοστώσεις φύλου, με βάση τα λεγόμενα ιστορικά “πρωτιά”». Ο Παπάρο βρισκόταν σε εμφανές σημείο στην πρώτη σειρά εκείνης της συγκέντρωσης, με έκφραση που δεν αποκάλυπτε τίποτα.

Στις δημόσιες δηλώσεις του, ο Παπάρο έχει προσέξει ιδιαίτερα να μην αναφερθεί στις επιπτώσεις που έχει ο πόλεμος στο Ιράν στην επιχειρησιακή ετοιμότητα της διοίκησής του. Όταν ρωτήθηκε στη Γερουσία για το πώς μια παρατεταμένη σύγκρουση θα μπορούσε να επηρεάσει την αποστολή του, περιορίστηκε να πει ότι «υπάρχουν πεπερασμένα όρια στα αποθέματα πυρομαχικών και έχω απόλυτη εμπιστοσύνη ότι αυτά χρησιμοποιούνται με σύνεση».

Ιδιωτικά, φαίνεται πως ήταν πιο ειλικρινής. Το όνομα του Παπάρο εμφανίστηκε πρόσφατα σε δημοσίευμα της Washington Post σχετικά με μια απόρρητη αξιολόγηση, μαζί με άλλα πρόσωπα που διοικούν μάχιμες διοικήσεις, στην οποία φέρεται να είχε εκφράσει αντιρρήσεις για τη συνέχιση της χρήσης μιας ομάδας κρούσης αεροπλανοφόρου και αντιτορπιλικών στον πόλεμο στο Ιράν. Αναφέρθηκε επίσης σε δημοσίευμα των New York Times ως ένας από αρκετούς «ιδιωτικούς συνομιλητές» που είχαν μεταφέρει «απροκάλυπτες» απόψεις για τον πόλεμο στο Ιράν στον αντιπρόεδρο Τζ. Ντι. Βανς.

Ο Γουόρντ Κάρολ, βετεράνος του Πολεμικού Ναυτικού που πετούσε με F-14 και φίλος του Παπάρο εδώ και πολλά χρόνια, λέει ότι η διακριτικότητα του ναυάρχου αποτελεί μέρος του χαρακτήρα του. «Δεν θέλει πρωτοσέλιδα», λέει. «Δεν είναι εκεί έξω όπως κάποιοι άλλοι, λέγοντας ότι η “Επιχείρηση Επική Οργή” ήταν τεράστιο λάθος. Μπορεί να το λέει ιδιωτικά... αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να το πει στα μέσα ενημέρωσης ούτε να επιτρέψει να διαρρεύσει». Ο Παπάρο, λέει ο Κάρολ, διαπρέπει επιλέγοντας να μην «μπλέκεται στον καβγά που είναι τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης και η πολιτική».

Όταν το TIME ρωτά τον Παπάρο για τον πιθανό αντίκτυπο του πολέμου στην Ουκρανία και του πολέμου στο Ιράν, εκείνος και πάλι είναι προσεκτικός, στρέφοντας τη συζήτηση στα μαθήματα που αντλούν οι ΗΠΑ και από τις δύο συγκρούσεις: συγκεκριμένα, στην ταχεία ανάπτυξη drones στην Ουκρανία και στις επιχειρήσεις με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης στο Ιράν, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για την επιλογή και την εισήγηση στόχων στον αμερικανικό στρατό.

«Η φύση μιας επιχείρησης στον Ειρηνικό θα ήταν η αντιμετώπιση μιας αμφίβιας εισβολής. Λοιπόν, απλώς δεν έχουμε χρησιμοποιήσει πολλά αντιπλοϊκά όπλα - εξακολουθούμε να διατηρούμε σημαντικά αποθέματα αυτών», λέει. «Και έτσι, ενώ δεν πρόκειται να προσπεράσω αδιάφορα το πρόβλημα της κατανάλωσης πυρομαχικών, δουλειά μας είναι να αφομοιώσουμε τη γνώση και να γίνουμε καλύτεροι».

Από το Top Gun στην κορυφή του αμερικανικού στρατού

Αν υπάρχει κάτι μόνιμο στην προβολή της αμερικανικής ισχύος στον Ειρηνικό, αυτό μπορεί να εντοπιστεί και στην ίδια την οικογένεια του Παπάρο. Ο πατέρας του, Σάμιουελ Παπάρο ο πρεσβύτερος, ο οποίος πέθανε τον Φεβρουάριο, υπηρέτησε τέσσερα χρόνια στο Σώμα Πεζοναυτών πριν γίνει εργαζόμενος σε ναυπηγείο στη Φιλαδέλφεια. Εκεί συνέβαλε στην επισκευή και ανακατασκευή του αεροπλανοφόρου USS Kitty Hawk και στην επισκευή του USS John F. Kennedy. Ο νεότερος Παπάρο θα πετούσε αργότερα και από τα δύο. «Ήταν πραγματικά περήφανος γι' αυτό», λέει για τον πατέρα του.

Ο παππούς του ήταν Seabee, υπηρετώντας σε ένα από τα τάγματα κατασκευών του Πολεμικού Ναυτικού σε διάφορα σημεία του Ειρηνικού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ άλλων στα Μπόρα Μπόρα και το Γκουάμ. Πέθανε όταν ο Παπάρο ήταν 13 ετών, όμως άφησε πίσω του ένα παλιό ξύλινο λεύκωμα που είχε φτιάξει ο ίδιος, με φωτογραφίες από τον πόλεμο και όλα τα μέρη στα οποία είχε βρεθεί. Ο νεαρός Παπάρο το έπαιρνε κατά διαστήματα και ξεφύλλιζε τις σελίδες του. «Δεν νομίζω ότι φανταζόταν πως ο εγγονός του θα βρισκόταν εδώ, στη διοίκηση», λέει.

Η μητέρα του έπλενε μαλλιά σε ένα κουρείο στη Νότια Φιλαδέλφεια και αργότερα εργάστηκε σε πάγκο καλλυντικών πολυκαταστήματος. «Ούτε ο πατέρας μου ούτε ο πατέρας του τελείωσαν το λύκειο. Στην πραγματικότητα, κανείς στην οικογένειά μου πριν από εμένα δεν είχε λάβει πανεπιστημιακή εκπαίδευση», λέει. Αργότερα φοίτησε στο Villanova, το καθολικό πανεπιστήμιο στο οποίο είχε φοιτήσει και ο πρώτος Αμερικανός ποντίφικας, ο πάπας Λέων ΙΔ΄. «Βγάζουμε πάπες και ναυάρχους», λέει για το πανεπιστήμιό του.

Εντάχθηκε στην TOPGUN, η απαιτητική κουλτούρα της οποίας του άφησε βαθιά εντύπωση. «Αυτό που σου προσφέρει η σχολή είναι η προσοχή στη λεπτομέρεια, η αφοσίωση στην εκτέλεση, η αφοσίωση στη βελτίωση και η ενδοσκόπηση, το να αντιμετωπίζεις τα δικά σου προβλήματα, επιδιώκοντας την τέλεια πτήση που δεν θα καταφέρεις ποτέ να πραγματοποιήσεις», προσθέτει. Πέταξε με μαχητικά F-14, F-15 και F/A-18, συμπληρώνοντας περισσότερες από 6.000 ώρες πτήσης και 1.100 προσνηώσεις σε αεροπλανοφόρα. Λέει ότι αρχικά σκόπευε να υπηρετήσει όσο και ο πατέρας του. «Το να υπηρετήσω τέσσερα χρόνια ήταν συνειδητή επιλογή και το να υπηρετήσω 40 ήταν ευλογία», προσθέτει.

Η θητεία του Παπάρο ως επικεφαλής της Διοίκησης Ινδο-Ειρηνικού είναι ιστορική όχι μόνο λόγω του αντιπάλου που αντιμετωπίζει, αλλά και επειδή συμπίπτει με μια ταχεία και δραματική αλλαγή στη φύση του πολέμου. Σε έναν τοίχο του γραφείου του κρέμεται ένα ανατύπωμα εξωφύλλου του TIME από τις 18 Μαΐου 1942, στο οποίο απεικονίζεται ο ναύαρχος Τσέστερ Νίμιτς, ο διοικητής του Πολεμικού Ναυτικού που οδήγησε τις ΗΠΑ στη νίκη επί της Ιαπωνίας στον πόλεμο του Ειρηνικού. Ο Νίμιτς ανέλαβε τη διοίκηση του Στόλου του Ειρηνικού τον Δεκέμβριο του 1941, επίσης σε μια περίοδο μεγάλων τεχνολογικών αλλαγών.

Μετά το Περλ Χάρμπορ και υπό την ηγεσία του Νίμιτς, το θωρηκτό θα έδινε σταδιακά τη θέση του στο αεροπλανοφόρο. Ο αμφίβιος πόλεμος θα έμπαινε σε νέα εποχή και θα οργανωνόταν υπό έναν ενιαίο διοικητή. Και έπειτα υπήρχαν οι καμικάζι = οργανωμένες επιθέσεις αυτοκτονίας από Ιάπωνες πιλότους - και η προαναγγελία των ερωτημάτων που θέτει σήμερα η εξέλιξη των μη επανδρωμένων εναέριων drones στον πόλεμο. «Προσαρμόστηκε στην αλλαγή, συμπεριλαμβανομένου και του άγνωστου», λέει ο Παπάρο για τον Νίμιτς. «Αυτό είναι το σπουδαιότερο πρότυπο ηγεσίας που μπορώ να σκεφτώ».

Ο Παπάρο ελπίζει ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να πολεμήσει τον πόλεμο για τον οποίο προετοιμάζεται εδώ και τόσο καιρό, ότι τα σχέδιά του θα μείνουν αδοκίμαστα και θα περάσουν στον επόμενο διοικητή. Στο μεταξύ, θα συνεχίσει την αθόρυβη δουλειά. «Η δική μου δεν είναι μια ηρωική ιστορία», λέει. «Ηρωισμός είναι η υπηρεσία που προσφέρεται στην πιο αμείλικτη ώρα. Η καλύτερη υπηρεσία είναι αυτή που αποτρέπει την αμείλικτη ώρα».