Βιοχάκερ που ξοδεύει 2 εκατ. δολάρια τον χρόνο για να μην γερνάει αποκάλυψε ότι έχει ανίατη ασθένεια

Ο βιοχάκερ Μπράιαν Τζόνσον, ο οποίος ξοδεύει πάνω από 2 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο στην προσπάθειά του να επιβραδύνει ή να αποτρέψει τη γήρανση, αποκάλυψε ότι ζει με μια ανίατη ασθένεια.

Ο 48χρονος Τζόνσον έχει γίνει πρωτοσέλιδο τα τελευταία χρόνια λόγω της επιδίωξής του να παρατείνει όσο το δυνατόν περισσότερο τη ζωή του και των ακραίων μεθόδων που ακολουθεί για να διατηρεί το σώμα του «νεότερο».

Όπως αναφέρει και το vt.com, η ανακάλυψη ότι πάσχει από μια ανίατη νόσο ήταν αναμφίβολα ένα σοβαρό πλήγμα. Ωστόσο, ο Τζόνσον δήλωσε ότι σκοπεύει να προσπαθήσει να βρει θεραπεία για τον εαυτό του, παρά τις δυσκολίες. Σε ανάρτησή του στο X έγραψε: «Κακά νέα #1: Έχω μια αυτοάνοση ασθένεια. Το στομάχι μου επιτίθεται στον ίδιο του τον εαυτό. Κακά νέα #2: Το 2-5% των ανθρώπων έχει επίσης αυτή την πάθηση. Πιθανότατα ακόμη περισσότεροι, επειδή συχνά παραμένει αδιάγνωστη. Καλά νέα: Θα προσπαθήσω να τη λύσω. Θα μοιράζομαι ό,τι μαθαίνω».

Παρότι ο Τζόνσον έχει αφιερώσει πολλά χρόνια στο να γίνει όσο το δυνατόν πιο υγιής, αποκάλυψε ότι τα παιδικά και νεανικά του χρόνια ήταν πολύ διαφορετικά. Όπως είπε: «Όταν ήμουν παιδί, έτρωγα δημητριακά γεμάτα ζάχαρη, έπινα αναψυκτικά με ζάχαρη και κατανάλωνα συχνά φαστ φουντ. Είχα μερικά υγιεινά χρόνια στις αρχές της δεκαετίας των 20, αλλά στη συνέχεια έγινα νεαρός πατέρας τριών παιδιών και άρχισα να χτίζω την επιχείρησή μου.

Προσπαθώντας να ισορροπήσω το άγχος και την έντονη εργασία, παραμέλησα την υγεία μου και πήρα περίπου 18 κιλά. Μέσα σε λίγα χρόνια βυθίστηκα σε μια σοβαρή, χρόνια κατάθλιψη. Κάπου μέσα σε αυτή την περίοδο, το σώμα μου άρχισε να αναπτύσσει μια αυτοάνοση διαδικασία που επηρέαζε τον θυρεοειδή μου και αργότερα το βλεννογόνο του στομάχου μου. Η πάθηση ονομάζεται Αυτοάνοση Γαστρίτιδα (AIG)».

Η πορεία προς τη διάγνωση

Πρόσθεσε ότι διαγνώστηκε με υποθυρεοειδισμό μόλις στα 21 του χρόνια, μετά από μια εξέταση αίματος ρουτίνας. Από τότε κατάφερε να ελέγχει την κατάσταση λαμβάνοντας καθημερινά τις ορμόνες που ο θυρεοειδής του δεν παρήγαγε επαρκώς. Όπως εξήγησε: «Παίρνοντας αυτά τα χάπια κάθε μέρα, το σώμα μου λειτουργούσε σαν ο θυρεοειδής μου να ήταν φυσιολογικός. Αυτό που δεν γνώριζα ήταν ότι συνέβαινε κάτι άλλο μέσα στον οργανισμό μου: το στομάχι μου είχε αρχίσει να επιτίθεται στον εαυτό του. Δεν υπήρχε όμως κάποια εξέταση ρουτίνας που να το αποκαλύπτει και δεν είχα κανένα σύμπτωμα».

Χρειάστηκαν περισσότερα από 20 χρόνια μέχρι να διαγνωστεί τελικά με Αυτοάνοση Γαστρίτιδα, κάτι που συνέβη μόλις τον Μάιο. Ο ίδιος δεν γνωρίζει πόσο καιρό ζούσε με την πάθηση χωρίς εμφανή συμπτώματα. Ανέφερε επίσης: «Η AIG προκαλεί μη αναστρέψιμη βλάβη: διατροφικές ελλείψεις, αναιμία και, μακροπρόθεσμα, αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου. Σήμερα, όταν διαγιγνώσκεται η AIG, η συμβατική ιατρική ουσιαστικά παραδέχεται ότι δεν υπάρχει θεραπεία και περιορίζεται στη διαχείριση της νόσου, όσο σοβαρές ή ακόμη και θανατηφόρες κι αν είναι οι επιπτώσεις της.

Κοιτάζοντας πίσω τα τελευταία χρόνια, μπορώ πλέον να αναγνωρίσω τα πρώτα σημάδια που είχαμε εντοπίσει στις εξετάσεις, χωρίς όμως να συνδέσουμε τα δεδομένα. Για έντεκα χρόνια είχα χαμηλή φερριτίνη, χωρίς να εμφανίζω αναιμία. Προσπαθούσαμε συνεχώς να αυξήσουμε τα επίπεδα σιδήρου μέσω της διατροφής και συμπληρωμάτων, αλλά τίποτα δεν απέδιδε. Αρχικά εξετάσαμε τις πιο προφανείς εξηγήσεις. Η φυτική διατροφή σημαίνει ότι όλος ο σίδηρος που καταναλώνω είναι μη αιμικός και απορροφάται δυσκολότερα. Η έντονη άσκηση, η σάουνα και η υπερβαρική οξυγονοθεραπεία αυξάνουν επίσης τις ανάγκες του οργανισμού σε σίδηρο.

Όμως τίποτα από αυτά δεν εξηγούσε το βασικό πρόβλημα: παρά το ότι λάμβανα σίδηρο από το στόμα, δοκιμάζοντας κάθε μορφή και κάθε πιθανό τρόπο λήψης, ο οργανισμός μου δεν τον απορροφούσε. Δεν είχα συνειδητοποιήσει μέχρι πρόσφατα πόσες πιθανές αιτίες είχαν μείνει ανεξερεύνητες από τους προηγούμενους γιατρούς μου. Η χαμηλή φερριτίνη απλώς δικαιολογούνταν, αλλά ποτέ δεν αντιμετωπιζόταν ουσιαστικά».

Η αλλαγή της ιατρικής ομάδας και η ολοκλήρωση του παζλ

Ο Τζόνσον ανέφερε ότι νωρίτερα μέσα στη χρονιά άλλαξε την ιατρική του ομάδα, προκειμένου να θέσει τα θεμέλια για το πρόγραμμα «Immortals Care», το οποίο κοστίζει περίπου 1 εκατομμύριο δολάρια ετησίως, και επανεξέτασε από την αρχή όλα τα δεδομένα για να εντοπίσει την πραγματική αιτία του προβλήματος, καθώς δεν εμφάνιζε αναιμία παρά τα χαμηλά επίπεδα φερριτίνης. Στο πλαίσιο του διαγνωστικού ελέγχου υποβλήθηκε και σε κολονοσκόπηση, ώστε να αποκλειστεί κάποια κρυφή αιμορραγία, όπως πολύποδας ή καρκίνος του εντέρου. Τα αποτελέσματα ήταν απολύτως φυσιολογικά και, σύμφωνα με τον ίδιο, καλύτερα από εκείνα του 95% των ανδρών της ηλικίας του.

«Ταυτόχρονα, άρχισαν να συνδέουν τα κομμάτια του παζλ. Η απορρόφηση του σιδήρου εξαρτάται από τα γαστρικά οξέα, οπότε μία από τις θεωρίες ήταν ότι η παραγωγή οξέος στο στομάχι μου είχε διαταραχθεί», πρόσθεσε. «Γνώριζαν επίσης ότι η αυτοανοσία του θυρεοειδούς και του στομάχου συχνά συνυπάρχουν, τόσο συχνά ώστε ο συνδυασμός αυτός έχει δική του ονομασία: θυρεογαστρικό σύνδρομο. Σε συνδυασμό με το ιστορικό μου άνω των 27 ετών με αυτοάνοση νόσο του θυρεοειδούς, όλα τα στοιχεία οδηγούσαν σε μία βασική υπόθεση: ότι το ίδιο μου το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στο στομάχι μου».

Στη συνέχεια υποβλήθηκε και σε αμφίδρομη ενδοσκόπηση, η οποία επιτρέπει την εξέταση ολόκληρου του γαστρεντερικού σωλήνα από το στόμα και από το έντερο. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν εξειδικευμένες αιματολογικές εξετάσεις, οι οποίες έδειξαν σημαντικά αυξημένα επίπεδα αντισωμάτων κατά των τοιχωματικών κυττάρων του στομάχου (APCA), περίπου πέντε φορές πάνω από το φυσιολογικό ανώτατο όριο, επιβεβαιώνοντας τη διάγνωση της αυτοάνοσης γαστρίτιδας (AIG).

Οι γιατροί έλαβαν επίσης πέντε βιοψίες από τρεις διαφορετικές περιοχές του στομάχου, οι οποίες αποδείχθηκαν καθοριστικές για τη διάγνωση, καθώς δεν υπήρχαν εμφανή οπτικά σημάδια της νόσου κατά την ενδοσκόπηση. Ο Τζόνσον δήλωσε: «Δύο ημέρες αργότερα ήρθαν τα αποτελέσματα των βιοψιών, τα οποία έδειξαν σαφή σημάδια πρώιμης αυτοάνοσης γαστρίτιδας: αρχόμενη ατροφία που περιοριζόταν στο τμήμα του στομάχου που παράγει γαστρικό οξύ, ενώ το υπόλοιπο στομάχι παρέμενε ακόμη ανεπηρέαστο. Πλέον είχαμε μια επίσημη διάγνωση. Έχω αυτοάνοση γαστρίτιδα (AIG). Το στομάχι μου καταστρέφει τον εαυτό του».

Αγώνας δρόμου για την εύρεση θεραπείας

Η αυτοάνοση γαστρίτιδα επηρεάζει περίπου το 2-5% του πληθυσμού. Ωστόσο, ο Τζόνσον πιστεύει ότι το πραγματικό ποσοστό είναι πιθανότατα υψηλότερο, επειδή η πάθηση είναι δύσκολο να διαγνωστεί. Αν παραμείνει αδιάγνωστη ή χωρίς κατάλληλη παρακολούθηση, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του στομάχου. Όπως ανέφερε: «Και το πιο πρώιμο προειδοποιητικό σημάδι, η χαμηλή φερριτίνη, είναι ακριβώς αυτό που η συμβατική ιατρική συχνά προσπερνά. Τα χαμηλά αποθέματα σιδήρου θεωρούνται εύκολα "φυσιολογικά" και σπάνια διερευνώνται όταν δεν έχει ακόμη εμφανιστεί αναιμία. Αυτό το διαγνωστικό κενό ήταν που έκρυψε τη δική μου πάθηση για μια ολόκληρη δεκαετία».

Σήμερα λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή για τη ρύθμιση των επιπέδων σιδήρου του, αλλά επιθυμεί να επενδύσει περισσότερη έρευνα στην αυτοάνοση γαστρίτιδα, καθώς σήμερα θεωρείται μια πάθηση που «απλώς διαχειρίζεται και δεν θεραπεύεται». Ο Τζόνσον εξήγησε: «Η ομάδα μου κι εγώ θα προσπαθήσουμε να βρούμε λύση για την αυτοάνοση γαστρίτιδά μου. Η προσέγγισή μας είναι η εξής:

Πρώτον, η συστηματική παρακολούθηση μάς επιτρέπει να έχουμε διαρκή εικόνα της εξέλιξης της νόσου. Παρακολουθούμε τη φερριτίνη και τον σίδηρο, τη βιταμίνη Β12, τον λόγο πεψινογόνου I/II, τη γαστρίνη και τη χρωμογρανίνη Α. Η γαστρίνη είναι ο σημαντικότερος δείκτης που πρέπει να παρακολουθείται. Αν αυξάνεται, σημαίνει ότι η νόσος εξελίσσεται και μαζί της αυξάνεται και ο κίνδυνος εμφάνισης νευροενδοκρινικών όγκων του στομάχου. Δεύτερον, προχωρούμε σε πιο εξειδικευμένη χαρτογράφηση της νόσου. Θα επαναλάβουμε τις βιοψίες για να αναλύσουμε τα ανοσοκύτταρα που διηθούν τον γαστρικό ιστό, θα πραγματοποιήσουμε λεπτομερή ανάλυση κυτταροκινών και εξέταση των υποπληθυσμών των Τ-λεμφοκυττάρων, ώστε να διαπιστώσουμε ποιες ανοσολογικές οδοί είναι πραγματικά ενεργές».

Κλείνοντας, πρόσθεσε: «Η σύγχρονη ιατρική έχει συνηθίσει να θεωρεί φυσιολογικές πάρα πολλές παθήσεις που υπονομεύουν την υγεία, τη λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής μας, περιορίζοντας τον στόχο στην παρακολούθηση και τη διαχείρισή τους, ενώ η αναζήτηση πραγματικής θεραπείας σπάνια επιχειρείται. Οι περισσότερες από αυτές τις αντιλήψεις διαμορφώθηκαν πριν από δεκαετίες, σε μια εποχή που προηγήθηκε σχεδόν όλων των σημερινών τεχνολογικών και επιστημονικών εξελίξεων, και έκτοτε ελάχιστα αμφισβητήθηκαν.

Εμείς θέλουμε να το αλλάξουμε αυτό. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, της πολυομικής ανάλυσης (multiomics) και της δυνατότητας σχεδιασμού εξατομικευμένου DNA, πρωτεϊνών και κυττάρων, καμία πάθηση δεν θα πρέπει να θεωρείται εκ προοιμίου ανίατη μόνο και μόνο επειδή κανείς δεν έχει ακόμη προσπαθήσει να τη θεραπεύσει με τα σημερινά επιστημονικά εργαλεία».