Η γραμμή περί «χάους» που παράτησε ο Μητσοτάκης, ο «δίκοπος» αριθμός των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και τα θερμά λόγια που αντάλλαξαν Βενιζέλος και Στυλιανίδης

Εγκαταλείφθηκε το «χάος»

«Το δίλημμα είναι "Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης ή Κωνσταντοπούλου ή Βελόπουλος". Όχι, δεν είναι "Μητσοτάκης ή χάος"». Αυτό απάντησε ο πρωθυπουργός όταν ρωτήθηκε την Δευτέρα το βράδυ στο ΣΚΑΙ για το δίλημμα των επόμενων εκλογών. Και αυτές οι φράσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη δείχνουν πως έχει μετατοπίσει την τακτική του στον δρόμο προς τις εκλογές. Οι επιτελείς που κοιτούν τα επικοινωνιακά και τα δημοσκοπικά κατέληξαν πρόσφατα στο συμπέρασμα πως η αυτοδυναμία παραμένει μακρινός στόχος και πως μια ισχυρή μερίδα της κοινωνίας μετά από δυο τετραετίες Μητσοτάκη μπορεί να επιλέξει το «χάος». Οπότε θεωρούν πως πρέπει να αλλάξει τροπάρι το Μαξίμου και η κυβέρνηση.

«Πρωθυπουργήσιμος»

Υπάρχει και ένας δεύτερος λόγος που επιβάλλει την αλλαγή ρότας. Σε όλες τις έρευνες και συγκεκριμένα τις ερωτήσεις που αφορούν την καταλληλότητα για πρωθυπουργός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κονταροχτυπιέται με τον «κανέναν», αλλά οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί πιάνουν πολύ χαμηλότερα νούμερα, σχεδόν πάντα μονοψήφια και σίγουρα χαμηλότερα και από τα δημοσκοπικά ποσοστά των κομμάτων τους. Οπότε οι συνεργάτες και οι σύμβουλοι του Μητσοτάκη θεωρούν πως πρέπει να επενδύσουν στο προσωπικό προφίλ του σημερινού πρωθυπουργού, θεωρώντας πως μια τέτοιου είδους αντιπαράθεση θα στρέψει περισσότερους αναποφάσιστους προς αυτόν.

Η ατολμία κοστίζει

Υπάρχει βέβαια ένα σοβαρό ζήτημα που δεν λύνεται μόνο με την καλλιέργεια του πρωθυπουργικού προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το πρόβλημα παίρνει κάθε φορά το όνομα υπουργών ή βουλευτών, που κάνουν και από ένα πολύ σοβαρό λάθος, που εξεγείρει την κοινωνία και ακουμπά και τη βάση της Νέας Δημοκρατίας. Χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις της Όλγας Κεφαλογιάννη, που έτρεξε να κάνει χρήση της διάταξης που ψηφίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες, και της Χριστίνας Αλεξοπούλου, που προκλητικά δήλωσε «το τζάμπα πέθανε» όταν ρωτήθηκε για την αδυναμία εκπαιδευτικών να πληρώσουν τα ενοίκια των σπιτιών τους. Και στις δύο περιπτώσεις ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το Μαξίμου είτε έδειξαν ατολμία να «καθαρίσουν» το πρόβλημα είτε προστάτευσαν τα προβληματικά πρόσωπα. Και έτσι ο πρωθυπουργός έδειξε ότι δεν έχει την πολυπόθητη «πυγμή» στα μικρά αλλά σοβαρά θέματα.

Το στρατηγικό «μαρκάρισμα» Μητσοτάκη στο ΠΑΣΟΚ

Οι πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη,, με αποκορύφωμα τη συνέντευξη στον ΣΚΑΪ,  μοιάζουν με μέρος καλά μελετημένου σχεδίου με το Μαξίμου να χρησιμοποιεί τη Συνταγματική Αναθεώρηση ως πολιορκητικό κριό για να δοκιμάσει τις αντοχές της αντιπολίτευσης. Μετατρέποντας την αναθεώρηση σε κεντρικό πολιτικό διακύβευμα, ο Πρωθυπουργός δεν στοχεύει, όπως μου λένε, μόνο στις αλλαγές στο Σύνταγμα, αλλά στο να αυξηθεί η πίεση προς το ΠΑΣΟΚ ώστε να αποδείξει την, κατά το Μαξίμου, «θεσμική του σοβαρότητα». Η στρατηγική έχει ως αντικειμενικό σκοπό να αναγκάσει τη Χαριλάου Τρικούπη να διαλέξει πλευρά και μάλιστα σύντομα. Το ερώτημα είναι αν θα τσιμπήσουν ο Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ και αυτό είναι κάτι που δεν βλέπω να συμβαίνει.

Η πίεση στον Ανδρουλάκη για την «επόμενη μέρα»

Το Μαξίμου λοιπόν κλιμακώνει ουσιαστικά την πίεση σε ότι αφορά στο «καυτό» ζήτημα των μετεκλογικών συνεργασιών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να φέρει τον Νίκο Ανδρουλάκη σε δύσκολη θέση πριν στηθούν οι κάλπες. Η ρητορική περί «κυβερνητικής σταθερότητας» λειτουργεί ως έμμεση απαίτηση προς το ΠΑΣΟΚ να αποσαφηνίσει το στίγμα του απαντώντας στο δίλημμα που θέτει το Μέγαρο Μαξίμου: «Θα είναι ένας δυνάμει κυβερνητικός εταίρος ή ένας παράγοντας αστάθειας;». Το Μαξίμου ποντάρει στο να εκθέσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σε κρίσιμα ερωτήματα διακυβέρνησης, ελπίζοντας ότι η πίεση αυτή θα δημιουργήσει εσωτερικές ρωγμές στη βάση των κεντρώων ψηφοφόρων που αποστρέφονται τα πολιτικά αδιέξοδα.

Μεγάλη ανασφάλεια για την αυτοδυναμία

Η επιθετική τακτική του Πρωθυπουργού να εγκλωβίσει τον Νίκο Ανδρουλάκη σε πιεστικά διλήμματα περί συγκυβέρνησης έχει και την άλλη όψη του νομίσματος, αυτήν την κυβερνητικής ανασφάλειας ενόψει εκλογών. Η εμμονή του Μαξίμου να παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ είτε ως δεκανίκι είτε ως παράγοντα εκτροπής, προδίδει την παραδοχή πως η αυτοδυναμία αποτελεί πλέον ένα μακρινό όνειρο. Αντί για αυτοπεποίθηση, η ρητορική της «σταθερότητας» εκπέμπει σήμα κινδύνου: η Νέα Δημοκρατία επιχειρεί να μετακυλήσει την ευθύνη μιας ενδεχόμενης ακυβερνησίας στην αντιπολίτευση, φοβούμενη πως η βάση του Κέντρου θα τιμωρήσει την αλαζονεία. Στην ουσία, το Μαξίμου προετοιμάζει το έδαφος για μια αναγκαστική συγκατοίκηση, προσπαθώντας να εξουθενώσει πολιτικά έναν προσδοκώμενο αυριανό του εταίρο πριν καν ανοίξουν οι κάλπες.  

Το «φάντασμα» του 41% και η δημοσκοπική αναμονή για το νέο

Ένα εντυπωσιακό ποσοστό της τάξης του 41% εμφανίζεται πλέον στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, το οποίο δηλώνει ανοιχτό στο ενδεχόμενο στήριξης ενός νεοπαγούς πολιτικού σχηματισμού, δηλαδή είτε του κόμματος Καρυστιανού, είτε του κόμματος Τσίπρα. Έμπειροι δημοσκόποι και αναλυτές μου λένε πως αυτό το εύρημα αποτελεί τον μεγαλύτερο «πονοκέφαλο» για τα επιτελεία των υπαρχόντων κομμάτων, καθώς αποτυπώνει τη βαθιά ρευστότητα, αλλά και τον κίνδυνο να ανοίξει ο δρόμος για την αποδέσμευση πολλών ψηφοφόρων από τις παραδοσιακές επιλογές. Ωστόσο, οι δημοσκόποι στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους παραμένουν εξαιρετικά προσεκτικοί. Επισημαίνουν ότι αυτή η «πρόθεση» είναι μια άμορφη μάζα δυσαρέσκειας που δεν έχει ακόμη βρει συγκεκριμένο πολιτικό όχημα για να μετουσιωθεί σε πραγματική ψήφο. Οπότε δεν θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι σε συνθήκες αληθινής εκλογικής αναμέτρησης αυτό το 41% θα βρει αντιστοίχιση στα νέα κόμματα.

Το «σημείο μηδέν» των επίσημων ιδρύσεων

Η πραγματικότητα, όπως διαμορφώνεται στο παρασκήνιο, είναι πως η καθαρή εικόνα του νέου πολιτικού σκηνικού θα αναδυθεί μόνο τη στιγμή που οι φημολογούμενες πρωτοβουλίες θα αποκτήσουν καταστατικό, όνομα, ηγεσία και θα εκτεθεί έναντι του εκλογικού σώματος το πολιτικό προσωπικό που θα τα στελεχώνει. Δημοσκόποι και αναλυτές περιμένουν να δουν αν και πότε θα υπάρξουν επίσημες ανακοινώσεις, καθώς τότε μόνο θα αρχίσει η «διαλογή» των ψηφοφόρων. Μέχρι τότε, το 41% παραμένει γρίφος, μια δεξαμενή που μπορεί να τροφοδοτήσει μια νέα αρχή, αλλά μπορεί και να διασκορπιστεί αν το τελικό «προϊόν» δεν ανταποκριθεί στις... υψηλές προσδοκίες. Η αναμονή είναι το μοναδικό σίγουρο δεδομένο σε μια εξίσωση που απειλεί να ανατρέψει όλες τις μέχρι τώρα ισορροπίες.

Η Βουλή της «μιας μέρας»

Σας πάω στα της Συνταγματικής Αναθεώρησης, που βρίσκει μπροστά της «κινούμενη άμμο» πριν ακόμα κατατεθούν οι προτάσεις της κυβέρνησης και των κομμάτων. Η διαδικασία έχει ως εξής: Η Βουλή θα ψηφίσει σε ειδική συνεδρίαση ποια άρθρα θα τεθούν υπό αναθεώρηση στην επόμενη σύνθεση της Βουλής, που θα ονομάζεται αναθεωρητική. Τι θα συμβεί όμως αν η επόμενη Βουλή διαλυθεί γρήγορα λόγω έλλειψης αυτοδυναμίας και αδυναμίας να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας; «Πιασ' το αυγό και κούρευ' το». Γιατί πολλοί συνταγματολόγοι λένε πως η Βουλή που θα διαλυθεί θα είναι αναθεωρητική, άρα η προσπάθεια για αναθεώρηση αντικειμενικά ναυαγεί. Το Μαξίμου, όμως, λέει ότι θα χρησιμοποιήσει τη νομολογία του Αρείου Πάγου για ό,τι ίσχυε πριν δεκαπέντε χρόνια στο νόμο περί ευθύνης υπουργών και έτσι θα γίνει αναθεωρητική και η μεθεπόμενη Βουλή ή όποια τέλος πάντως καταφέρει να κρατηθεί. Δηλαδή, μπορεί να έχουμε αναθεώρηση με τους συνταγματολόγους να την θεωρούν άκυρη...

Ένα νούμερο δύσκολο

Στην διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος, αν μια διάταξη, που θα προτείνουν τουλάχιστον 50 βουλευτές να αλλάξει, συγκεντρώσει την θετική ψήφο της απλής πλειοψηφίας των βουλευτών, τότε στην επόμενη αναθεωρητική Βουλή θα χρειάζεται πλειοψηφία άνω των 180 για να «περάσει» η αλλαγή. Αν πάρει στην παρούσα Βουλή πάνω από 180 θετικές ψήφους, τότε θα χρειαστεί απλή πλειοψηφία στην επόμενη (αναθεωρητική) Βουλή. Εδώ αρχίζουν τα ζόρια για την αντιπολίτευση και δει την αξιωματική. Γιατί το ΠΑΣΟΚ έχει μόλις 33 βουλευτές, αριθμός που προκαλεί αρκετά ζητήματα. Αφενός η κυβέρνηση χρειάζεται τις θετικές ψήφους του «όμορου» ΠΑΣΟΚ για να πιάσει το πολυπόθητο «180», αλλά η Χαριλάου Τρικούπη δεν θέλει να τις δώσει εύκολα, ιδίως όταν ουδείς γνωρίζει τους συσχετισμούς στην επόμενη Βουλή. Αφετέρου, όμως, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να προτείνει άρθρα προς αλλαγή, άρα θα χρειαστεί να συμπράξει με άλλα κόμματα. Πιο πρόσφορα (και για εσωκομματικούς λόγους) μοιάζουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά. Θα έχουν πολλή δουλειά όσοι αναλάβουν από την Χαριλάου Τρικούπη αυτό το «βάσανο».

Αβροφροσύνες μεταξύ Στυλιανίδη και Βενιζέλου

Ακούω έντονα πως το Μαξίμου θέλει να αξιοποιήσει στην διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος το Ευριπίδη Στυλιανίδη. Ο οποίος την Δευτέρα παρουσίασε το βιβλίο του για την Τεχνητή Νοημοσύνη στην Κομοτηνή, με ομιλητές τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Θοδωρή Ρουσόπουλο. Ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης έβαλε με δηλώσεις του «πάγο» στη διάθεση της κυβέρνησης για συναίνεση, καθώς επανέλαβε με νόημα πως «ο σεβασμός του Συντάγματος προηγείται της αναθεώρησης του». Ο Βενιζέλος όμως χαρακτήρισε το βιβλίο του Στυλιανίδη «άκρως επίκαιρο» και υπενθύμισε πως καταλήγει σε μια πρόταση για την προσθήκη μιας ειδικής συνταγματικής διάταξης για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Ο δε Στυλιανίδης είπε πως «ο Βαγγέλης Βενιζέλος είναι ο καθηγητής μας» και πως «όλοι αναγνωρίζουν ότι ο λόγος του είναι μεστός, είναι ουσιαστικός, είναι επιστημονικός, είναι και διεισδυτικός». Θα μπορέσουν οι συγκεκριμένοι να βγάλουν άκρη για την συγκεκριμένη διάταξη;

Ο Καραμανλής και οι διαγραφές των μητσοτακικών

Ρωτήθηκε χτες ο Παύλος Μαρινάκης (Action24) για την αποστροφή του Κώστα Καραμανλή από την Καλαμάτα με την οποία δήλωσε την αντίθεσή του με την διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά από τη ΝΔ. ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε πως «και στο παρελθόν έχουν γίνει επί των ημερών όλων των προέδρων διαγραφές», αφήνοντας ένα τόσο δα καρφάκι για τον Καραμανλή. Και ενθυμούμενος τι είχε συμβεί πριν σχεδόν 30 χρόνια, κατάλαβα και το νόημα της επισήμανσης του Μαρινάκη. Το 1998, λοιπόν, ο Κώστα Καραμανλής διέγραψε τους πρώην υπουργούς Στέφανο Μάνο, Βασίλη Κοντογιαννόπουλο και Γιώργο Σουφλιά. Το 2000, δε, ο Καραμανλής διέγραψε και τον Γιώργο Καρατζαφέρη, ο οποίος μετά μας κληροδότησε μέσω του ΛΑΟΣ τους Άδωνι Γεωργιάδη, Μάκη Βορίδη και Θάνο Πλεύρη. Δεν είναι τυχαίο πως όλοι οι διαγραφέντες ήταν πρόσωπα κοντά τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Ξανά με πολιτικά στελέχη

Και μια και είπαμε για παρουσίαση βιβλίου, να σας πω και για εκείνη της «Ιθάκης» του Αλέξη Τσίπρα, που θα γίνει το Σάββατο στα Γιάννενα. Ανάμεσα στους ομιλητές είδα τον Πέτρο Κόκκαλη, που κοντινά του πρόσωπα βρίσκονται ήδη σε τροχιά συνεργασίας με τον πρώην πρωθυπουργό, αφού ο Νίκος Ράπτης, συμπρόεδρος του «Κόσμου» θα είναι από αυτους που θα συγγράψουν το πρόγραμμα του «κόμματος Τσίπρα». Είδα επίσης πως θα μιλήσει και ο Γιώργος Μπουλμπασάκος, που πρόσφατα έφυγε από το ΠΑΣΟΚ και την «Ανανεωτική Αριστερά». Ο Τσίπρας κάνει κινήσεις πλέον να αφομοιώσει στελέχη που αναζητούν διέξοδο ή είναι πια «ανέστια». Να δούμε αν και πότε θα μιλήσει και με εκλεγμένους.

Διαγκωνισμοί θρησκοληψίας

Ο ανταγωνισμός για το θρησκόληπτο κομμάτι του εκλογικού σώματος έχει ανάψει για τα καλά. Γιατί οι δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις φαίνεται χτύπησαν «καμπανάκια» στη «Νίκη» που είδε την «ολιστική παιδίατρο» να κάνει «εισπήδηση» στις θέσεις της. Έτσι ο Δημήτρης Νατσιός το πήγε ένα βήμα παραπέρα και χτες ουσιαστικά αμφισβήτησε την θεωρία της εξέλιξης. Είπε πως αυτή αποτελεί «βλασφημία» και σημείωσε: «Έχουμε κοινό πρόγονο με τις μαϊμούδες; Ξέρετε τι βλασφημία είναι αυτό; Εμείς έχουμε έναν κοινό πρόγονο που είναι ο Αδάμ και η Εύα που τους έπλασε ο Θεός». Εγώ πάντως πιο συμπαθητικές βρίσκω τις μαϊμούδες από ορισμένους που αμαρτάνουν ποικιλοτρόπως κάνοντας παράλληλα τον σταυρό τους.

Tο «ψηφιακό μάτι» του Πιερρακάκη και το τέλος της φοροδιαφυγής

Η ελληνική οικονομία μετασχηματίζεται σε ευρωπαϊκό εργαστήριο ψηφιακής πειθαρχίας, με τον Κυριάκο Πιερρακάκη να περιγράφει στη Handelsblatt μια νέα εποχή απόλυτης διαφάνειας. Η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι πλέον η καθημερινή πραγματικότητα της ΑΑΔΕ, η οποία σαρώνει τα πάντα: από δορυφορικές λήψεις για αδήλωτες πισίνες μέχρι «lifestyle» αναρτήσεις στα social media. Το νέο στοιχείο είναι η real-time παρακολούθηση των τραπεζικών κινήσεων που ξεκινά τον Ιούνιο, καταργώντας στην πράξη κάθε έννοια τραπεζικού απορρήτου για τους φοροφυγάδες.

Ο Υπουργός Οικονομικών και πρόσφατα εκλεγμένος Πρόεδρος του Eurogroup κεφαλαιοποιεί τη θεαματική πτώση του ελλείμματος ΦΠΑ από το 34% στο 9%. Το «μέρισμα» των 3,9 δισ. ευρώ που ανακτήθηκε είναι το διαβατήριο του Πιερρακάκη για την ευρωπαϊκή ηγεσία, προτείνοντας το ελληνικό σύστημα ως πρότυπο για όλη την Ευρωζώνη. Η στρατηγική είναι σαφής: αλγόριθμοι που εντοπίζουν «dating coaches» στο TikTok και Ferrari που δεν δικαιολογούνται από το εκκαθαριστικό, δημιουργώντας ένα περιβάλλον όπου η τεχνολογία ιεραρχεί τους ελέγχους εκεί που ο κίνδυνος απάτης είναι μέγιστος.

Το ελληνικό «χρυσάφι» στα αρχεία του Έπσταϊν και ο κυνισμός των αγορών

Το γεγονός ότι η Ελλάδα καταλαμβάνει 1.500 σελίδες και αναφορές στα έγγραφα του Τζέφρι Έπσταϊν μαρτυρά πως ο Αμερικανός χρηματιστής έβλεπε τη χώρα ως το απόλυτο κερδοσκοπικό στοίχημα της δεκαετίας. Όπως καθίσταται αντιληπτό, η εμμονή του με τα ελληνικά ομόλογα και τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών την περίοδο 2012-2015 δεν ήταν τυχαία, καθώς αναζητούσε τρόπους να εκμεταλλευτεί την «τρύπα» της Ευρωζώνης. Ο Έπσταϊν λειτουργούσε ως σκιώδης αναλυτής που μελετούσε κάθε κίνηση του EFSF, θεωρώντας την Ελλάδα έναν απλό «αγωγό» μέσω του οποίου διασώζονταν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, ενώ ο ίδιος καραδοκούσε για να αποκομίσει κέρδη από τα warrants και τα swaps του χρέους. Η πυκνότητα των αναφορών αυτών εξηγείται από το ότι ο Έπσταϊν είχε στήσει ένα ολόκληρο δίκτυο πληροφόρησης γύρω από τις ελληνικές εκλογές και τις παρασκηνιακές συμφωνίες με την Τρόικα. 

Το «προφητικό» email της Ρότσιλντ στον Έπσταϊν: Η προαναγγελθείσα πτώση του Βαρουφάκη και ο Τσακαλώτος

Ενώ το βράδυ της 5ης Ιουλίου 2015 η Ελλάδα δονείτο από το 61,3% του «Όχι», σε ένα παράλληλο σύμπαν ψηφιακών επικοινωνιών, η τύχη του τότε Υπουργού Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη, είχε ήδη σφραγιστεί. Η αλληλογραφία που απελευθέρωσε το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης (DOJ) αποκαλύπτει μια σοκαριστική και περίεργη ταχύτητα αντανακλαστικών από το διεθνές τραπεζικό σύστημα. Η Αριάν ντε Ρότσιλντ, συνομιλώντας με τον Τζέφρι Έπσταϊν, εμφανίζεται να γνωρίζει τις προθέσεις του Μαξίμου πολύ πριν αυτές γίνουν δημόσιο κτήμα. Η φράση της ότι ο Τσίπρας «πήρε το κεφάλι» που ήθελε από καιρό, φανερώνει πως η αντικατάσταση του Βαρουφάκη από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο ήταν προεξοφλημένο σενάριο στα σαλόνια της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ.

Ο Βαρουφάκης νιώθει δικαιωμένος

Η ανταπόκριση του Έπσταϊν στα μηνύματα της Ρότσιλντ σοκάρει, αφού ο ίδιος προέβλεψε με μαθηματική ακρίβεια ότι η απομάκρυνση του Βαρουφάκη θα έφερνε την Αθήνα σε δυσμενέστερη θέση, καθώς οι δανειστές θα απαιτούσαν πλέον την πλήρη συνθηκολόγηση. Η φράση του ότι οι Έλληνες «την έχουν πραγματικά γ@@@@@» θυμίζει τη διαπίστωση ενός θηρευτή των αγορών που έβλεπε το θήραμα να εγκλωβίζεται και - όπως υποστηρίζουν τώρα ο Γιάνης Βαρουφάκης και το ΜέΡΑ25 - επιβεβαιώνει πως η αλλαγή φρουράς στο Υπουργείο Οικονομικών, εκτός από προδιαγεγραμμένη ήταν και το «πράσινο φως» για το τρίτο μνημόνιο, με το διεθνές σύστημα να παρακολουθεί σε ζωντανή μετάδοση την άνευ όρων παράδοση μιας ολόκληρης χώρας.