Skip to main content

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
«Γεια σου, ρε Γιώργο Παπαδόπουλε»…
21η Απριλίου 1967- Βουλή (φωτογραφία αρχείου/Eurokinissi)

«Γεια σου, ρε Γιώργο Παπαδόπουλε»…

Τελευταία Ενημέρωση
Είναι μια κουβέντα που ακούγεται συχνά, μετά από ένα δύσκολο πρωινό Κυριακής στη λεωφόρο Μαραθώνος, όταν έχει κλείσει για έναν ημιμαραθώνιο, για μια πορεία ειρήνης, για έναν ποδηλατικό γύρο.

Είναι μια κουβέντα που βγαίνει από οργισμένα χείλη έπειτα από μια αποτυχημένη απόπειρα διάβασης της Σταδίου όταν η πλατεία Συντάγματος κλαίει από δακρυγόνα και δονείται από συνθήματα.

«Ε ρε Παπαδόπουλος που μας χρειάζεται…».

Είναι μια κουβέντα που λέγεται εύκολα, ύστερα από μια μπίρα, και έπειτα από μια μέρα είναι σαν να μην ειπώθηκε ποτέ…

Κι όμως, σε κάποιους οι ρίζες του φασισμού είναι βαθιές και απέθαντες.

Και ο «Παπαδόπουλος» δεν έφυγε ποτέ από κοντά τους, όσο οι «δημοκρατίες» τούς ισοπεδώνουν και τους καταπιέζουν σαν να ’ταν δικτατορίες ανάλγητες!

Ο χρόνος -είναι η αλήθεια- σκεπάζει τις μνήμες με ένα πυκνό πέπλο αράχνης και όσοι δεν έζησαν το «τότε» επηρεάζονται από το «τώρα» και τις προσλαμβάνουσές τους από την οικογένεια, το φιλικό περιβάλλον, την αντιδραστική ατμόσφαιρα στα πολιτικά δρώμενα και αβασάνιστα μνημονεύουν θετικά την περίοδο της 7ετίας.

Ασε που ένα ελάττωμα (από τα δεκάδες) της ελληνικής φυλής είναι ο μιμητισμός.

Με το που έπεσε το επαίσχυντο καθεστώς της «21ης Απριλίου», αυτοί που άκουγαν Γιώργο Κατσαρό και Κλειώ Δενάρδου γέμισαν τη δισκοθήκη τους με «Τα τραγούδια του αγώνα», «Το καπνισμένο τσουκάλι», άκουγαν με δέος -λες και καταλάβαιναν- «Κάντο Χενεράλ» και έτρεχαν με αμερικάνικο φαιοπράσινο μπουφάν και γαρίφαλο στο πέτο στις πορείες του «Πολυτεχνείου».

Και περάσαν μέρες πολλές, σαν να ’ταν λίγες μόνον ώρες.

Και από καταπιεσμένοι επαναστάτες έγιναν κάποιοι «εξουσία».

Και από τον «Ελεύθερο Κόσμο» στην «Αυγή» και τον «Ριζοσπάστη», κι από εκεί με άλματα  στα χρόνια του «ΚΛΙΚ», και ξεβλαχέψανε όσοι δεν είχαν περάσει τα σύνορα της Βοιωτίας προς τα κάτω, και έμαθαν τα Cohiba Esplendidos και το «Κατρίν» στη Μύκονο και τα διακοποδάνεια, και μετά τα «Χαλυβδόφυλλα» και τα «Κλωστήρια Ναούσης» και «Βιοσώλ προνόμιο», και έμαθαν να μελετάνε τις ροζ οικονομικές σελίδες, να κλείνουν τα σουβλατζίδικα και να ανοίγουν ΑΧΕΠΕΥ και να πλουτίζουν στα χαρτιά και να ονειρεύονται Εκάλη στο Πέραμα…

Και ο χρόνος έφυγε ταξιδεύοντας με Μίκη Θεοδωράκη και Φοίβο και από μπερέ με αστέρι και ιδρωμένο μέτωπο, αλλά γεμάτη τσέπη, σε Ralph Lauren τσίπουρο στου Ψυρρή και ταμείο ανεργίας.

Και ένα πρωινό, η «Μύκονος» άκουσε το «Καστελόριζο» και ταράχτηκε, και οι μέρες οι ηλιόλουστες, με «Ιστορίες μου, αμαρτίες μου», ξαφνικά έγιναν νύχτες με Βαρουφάκη και capital controls και «Τσιγάρο ατέλειωτο βαρύ η μοναξιά μου»…

Κι εκεί κάπου, κάποιοι ξαναθυμήθηκαν τη χούντα.

Και έβαλαν μερακλωμένοι στο YouTube το «Ωρέ Γιώργο Παπαδόπουλε», έκλεισαν τα μάτια και ξανάζησαν την ιστορία (τους), αυτή τη φορά σαν φάρσα…

Καλή τους νύχτα!

ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Tο ethnos.gr δημοσιεύει κάθε σχόλιο το οποίο είναι σχετικό με το θέμα. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετεί τις απόψεις αυτές. Διατηρεί το δικαίωμα να μην δημοσιεύει συκοφαντικά, υβριστικά, ρατσιστικά ή άλλα σχόλια που προτρέπουν σε άσκηση βίας. Επίσης, σχόλια σε greeklish και κεφαλαία δεν θα δημοσιεύονται ενώ το ethnos.gr, όταν και όπου κρίνει, θα συμμετέχει στον διάλογο.

Δείτε εδώ τους όρους χρήσης.

Προσθήκη Σχολίου
<% replyingComment.name %>
Ακύρωση
Το σχόλιό σας έχει προωθηθεί για έγκριση
Αυτός ο ιστότοπος προστατεύεται από το reCAPTCHA και ισχύουν η Πολιτική Απορρήτου και οι Όροι Παροχής Υπηρεσιών της Google.
ΕΞΥΠΝΗ ΠΛΟΗΓΗΣΗ