Αφίσα και τρέιλερ για το «Ενας ολόκληρος άνθρωπος σχεδόν», πριν από την παγκόσμια πρεμιέρα στο Κάρλοβι Βάρι

Λίγες ημέρες πριν από την παγκόσμια πρεμιέρα της, στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα Proxima του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Κάρλοβι Βάρι, την Κυριακή 5 Ιουλίου, η νέα ταινία «Ένας ολόκληρος άνθρωπος σχεδόν» του Ευθύμη Kosemund Σανίδη παρουσιάζει για πρώτη φορά την επίσημη αφίσα και το διεθνές τρέιλερ της.

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ο Ηλίας, ένας νεαρός άνδρας που, βυθισμένος στα χρέη, ταξιδεύει σε ένα απομονωμένο νησί με την ελπίδα να διεκδικήσει την κληρονομιά του πατέρα του, ενός γιατρού με τον οποίο είχε διακόψει κάθε επαφή εδώ και χρόνια. Εκεί βρίσκεται αντιμέτωπος με μια κλειστή τοπική κοινωνία, όπου ο πατέρας του αποτελούσε πρόσωπο-κλειδί, ενώ γνωρίζει την Καλλιόπη, μια νεαρή γυναίκα που ονειρεύεται να αφήσει πίσω της το νησί. Την ώρα που μια σειρά από ανεξήγητες ασθένειες αρχίζουν να εξαπλώνονται προκαλώντας ανησυχία στους κατοίκους, ανάμεσα στους δύο νέους γεννιέται ένας δυνατός έρωτας.

Στην ταινία συμμετέχουν οι ηθοποιοί Αναστάσης Γεωργούλας, Φλομαρία Παπαδάκη, Έλενα Τοπαλίδου και Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης.

«Ένιωσα σαν στο τέλος του κόσμου»

Όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης, «ο τετράγωνος οσφυϊκός μου χτυπήθηκε από μία σύντομη μα αποτελεσματική ηλεκτρική τάση προτού κλειδώσει, ακινητοποιώντας με ακαριαία. Δεν ήταν η πρώτη φορά που η μέση μου με εγκατέλειπε —ή ίσως προσπαθούσε να με προστατεύσει— καθώς τα τελευταία δύο χρόνια διένυα κρίσεις σε κάθε πτυχή της ζωής μου. Τα τραύματα της μέσης, χρόνια ή μη, 5.8 στις 10 περιπτώσεις συνδέονται με ψυχολογικούς παράγοντες, πέραν των όποιων υποκείμενων παθολογιών, στη δική μου περίπτωση ασθενείς απαγωγούς ισχίου και γλουτούς που δεν αρκούσαν για να υποστηρίξουν την στάση και την κίνηση. Μου συνέβαινε συχνά, αν και όχι τους τελευταίους έξι μήνες. Σκέφτηκα τις επιπτώσεις, το κρεβάτι για λίγες μέρες μέχρι να μπορέσω σταδιακά να σταθώ όρθιος, να αρχίσω και πάλι το περπάτημα, αργά και επώδυνα, τόσο ώστε να συρθώ ως τον φυσικοθεραπευτή μου.

Μόνο που αυτή τη φορά βρισκόμουν στη μέση γυρισμάτων της πρώτης μου μεγάλου μήκους ταινίας, μακριά από την Αθήνα και με αρκετές εβδομάδες δουλειάς ακόμη μπροστά μου. Συνέβη απροσδόκητα, ως συνήθως. Μια μικρή κάμψη καθώς έβγαζα τα παπούτσια μου στο δωμάτιο του ξενοδοχείου στο τέλος της ημέρας. Ένιωσα σαν στο τέλος του κόσμου, σκεπτόμενος τη συνθήκη και τις επιπτώσεις, ταυτόχρονα παράλογα αστεία. Γέλασα πονώντας, συνειδητοποιώντας την ειρωνεία, για άλλη μία φορά, την αμείλικτη απόσταση μεταξύ της σύλληψης μιας έννοιας, μιας ιδέας ή μιας ιστορίας, και της εμπειρίας της, όχι μόνο συναισθηματικά αλλά και σωματικά.

Σε έναν κόσμο όπου μια αόρατη δύναμη καθηλώνει τον Ηλία στο νησί, μαζί και τους υπόλοιπους χαρακτήρες, γειώνοντάς τους, αναχαιτίζοντας την πορεία τους και επιβάλλοντάς τους ακινησία, χρόνο για να σκεφτούν και να αισθανθούν, η ιστορία ακολουθεί την ροή του αγγίγματος, της σωματικής σύνδεσης ως μέσου συναισθηματικής επούλωσης. Η προσοχή μου στράφηκε ενστικτωδώς στα χέρια, χέρια που χειρονομούν, που συσπώνται, που τρίβουν, χέρια που χτυπούν, που χαϊδεύουν. Χέρια που φροντίζουν, που συνδέονται και, τελικά, που θεραπεύουν.

Φαντάστηκα τον Ηλία και την Καλλιόπη αγκιστρωμένους τον έναν από τον άλλο, ίσα να κρατιούνται από τη ζωή καθώς κουτσαίνουν σερνάμενοι κατά μήκος του οικοπέδου των ενοικιαζόμενων δωματίων, βυθισμένοι στο ανοίκειο φως ενός ήλιου που έχει ήδη υποχωρήσει, να μοιάζουν από απόσταση με παράξενο ζώο. Αυτό που προέκυψε από τη διαδικασία της ταινίας ήταν η σκέψη του σώματος όχι μόνο ως φορέα συναισθημάτων, αλλά και ως τόπου όπου αυτά παράγονται, ως χώρου όπου το άγγιγμα μετατρέπεται σε μορφή γλώσσας και οι περιορισμοί που επιβάλλονται στην κίνηση γεννούν άλλες, λιγότερο ορατές μορφές σύνδεσης. Εκεί όπου το σώμα αποκαλύπτεται ως πολιτικό πεδίο και η ανθρώπινη εγγύτητα αποκτά επείγοντα χαρακτήρα, γίνεται ακόμη και πράξη αντίστασης».

Ποιος είναι ο Ευθύμης Kosemund-Σανίδης

Είναι ελληνογερμανός σκηνοθέτης. Σπούδασε επιστήμη υπολογιστών στην Αθήνα και σύγχρονες τέχνες στο Le Fresnoy - Studio National της Γαλλίας. Κινείται ανάμεσα στον κινηματογράφο, τις εικαστικές εγκαταστάσεις και τη διαφήμιση, ενώ οι ταινίες του έχουν προβληθεί σε φεστιβάλ και χώρους τέχνης όπως η Βενετία, το Λοκάρνο, το Σαράγεβο, το Κλερμόν-Φεράν, το Forum des Images και το Centre Pompidou.

Διαβάστε ακόμη

Γιατί ο Ντόκος την «πάτησε» από τους Ρώσους φαρσέρ: Το ειδικό δωμάτιο, τα πρωτόκολλα και η μη διαβαθμισμένη συνομιλία

Σοβαρές καταγγελίες στον Λαγανά Ζακύνθου: Αναφορές για χάπια και ενέσεις βιασμού

Φυλακές Κατσακούλη: Από οθωμανικό κολαστήριο της Μυτιλήνης χώρος δημοκρατίας και πολιτισμού

Μικροσκοπικός παράδεισος: Πώς είναι το σπίτι του «πιο κοντού ζευγαριού στον κόσμο»