Μια απίθανη ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: Πώς η δύναμη της μουσικής λύγισε έναν ελεύθερο σκοπευτή που ήταν έτοιμος να σκοτώσει

Μια ακόμη απίθανη ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν ο τελευταίος μεγάλος πόλεμος που κατέκαψε τη Γη…Και οι ιστορίες του σαν να μην έχουν τέλος, 81 χρόνια μετά…

Ήταν καλοκαίρι του 1944. Οι οπωρώνες της Νορμανδίας είχαν μετατραπεί σε έναν απέραντο λαβύρινθο θανάτου: παντού φράκτες και καλά κρυμμένοι ελεύθερους σκοπευτές. Για τους άνδρες της ΙΧ πολεμικής αεροπορικής μοίρας, η ζωή περιοριζόταν ανάμεσα σε επιθέσεις με τα αεροσκάφη P-47 Thunderbolts και σε διανυκτερεύσεις τρόμου στο έδαφος, προσπαθώντας να αποφύγουν τους γερμανούς ελεύθερους σκοπευτές που «έμεναν πίσω» για να θερίσουν ψυχές.

Ο υποσμηναγός Τζακ Τούλερ ήταν ένας από εκείνους τους πιλότους, που σάρωναν τα εδάφη της Νορμανδίας· τρομπετίστας στην πολιτική ζωή του, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Μπρίγκαμ Γιανγκ, ο Τούλερ κουβαλούσε πάντα μαζί την κορνέτα του· ήταν η συντροφιά του σε κάθε μία από τις 100 και πλέον πολεμικές αποστολές του! Είχε σκεφτεί, ο Τούλερ, ότι αν- ο μη γένοιτο- τον καταρρίπταν και επιζούσε, η τρομπέτα του θα τον βοηθούσε να επιβιώσει στο σκοτάδι των στρατοπέδων αιχμαλώτων πολέμου· αυτό σκεπτόταν, όμως ποτέ δεν είχε βάλει στο νου του ότι εκείνο το ταπεινό μουσικό όργανο θα του έσωζε τη ζωή!

Η «Λιλί Μαρλέν» κάτω από τις μηλιές...

Δύο εβδομάδες μετά την Απόβαση στη Νορμανδία, η μονάδα του Τούλερ ήταν καλά προφυλαγμένη σε έναν σκοτεινό, μουσκεμένο από τη βροχή, τεράστιο κτήμα με μηλιές. Η περιοχή είχε- υποτίθεται-εκκαθαριστεί από Γερμανούς, όμως ένας ελεύθερος σκοπευτής δεν είχε κουνηθεί από το καρτέρι του: περίμενε έτοιμος να σκοτώσει.
Και δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε σκοπευτής- όπως αποδείχτηκε μετά. Εκείνος ο Γερμανός χρησιμοποιούσε τεχνικές «σκόπευσης ήχου», που του παρείχαν τη δυνατότητα να πυροβολεί με ακρίβεια οτιδήποτε άκουγε μέσα στη σιωπή της νύχτας. Ο διοικητής του Τούλερ τον είχε συμβουλεύσει: «ο ήχος της τρομπέτας σου θα γίνει ο επικήδειός σου το πένθιμο εμβατήριο στην κηδεία σου…». Εκείνος, όμως, φορτισμένος από το άγχος της ημέρας και των συνεχών αερομαχιών, άπλωσε το χέρι στην τρομπέτα του...
Ο Τούλερ, εκείνο το απόβραδο, δεν έπαιξε κάποιο αμερικανικό εμβατήριο ή ένα ήσυχο κομμάτι τζαζ· επέλεξε ένα τραγούδι που ήξερε ότι κάθε γερμανός στρατιώτης θα αναγνώριζε: τη θρυλική Λιλί Μαρλέν…

Η «Λιλί Μαρλέν» ήταν ένα ποίημα που είχε γραφτεί το 1915 κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο από τον δάσκαλο-φαντάρο Χανς Λέιπ και μιλούσε για τη λαχτάρα ενός στρατιώτη να δει την αγαπημένη του κάτω από έναν στύλο φωτισμού. Το ποίημα έγινε τραγούδι το 1938 και είχε τεράστια απήχηση τόσο στα στρατεύματα του Άξονα όσο και στα Συμμαχικά.

Η δύναμη της μουσικής...

Εκείνο το νοτισμένο βράδυ του Ιουνίου, καθώς η μελωδία απλώθηκε ανάμεσα στα ταραγμένα δένδρα, και οι μηλιές ακόμα σιώπησαν για να ακούσουν. Ο Τούλερ, σαν αποτέλειωσε το τραγούδι, άφησε στην άκρη την τρομπέτα του και έκλεισε τα μάτια. Ο ελεύθερος σκοπευτής, που είχε εντοπίσει και στόχευε τον ήχο, δεν πυροβόλησε ποτέ.
Το επόμενο πρωί, μια ομάδα γερμανών αιχμαλώτων περνούσε από το χωράφι όπου μόλις είχε ξυπνήσει ο Τούλερ. Οι Γερμανοί κατευθύνονταν σε ένα μεταγωγικό αεροσκάφος που θα τους ταξίδευε στην Αγγλία.
Ένας 19χρονος γερμανός στρατιώτης έκανε στην άκρη, σταμάτησε και ρώτησε τους Αμερικανούς αν κάποιος από εκείνους είχε παίξει τρομπέτα το προηγούμενο βράδυ. Όταν ο Τούλερ έκανε ένα βήμα μπροστά σκυθρωπός, ο νεαρός Γερμανός ξέσπασε σε κλάματα! «Μου θύμησες τη μάνα μου», είπε και γονάτισε κλαίγοντας!
Με σπαστά αγγλικά, λίγα λεπτά αργότερα, εξήγησε ότι ακούγοντας τη «Λιλί Μαρλέν» θυμήθηκε την μητέρα και την αρραβωνιαστικιά του, που αγωνιούσαν πίσω στη Γερμανία. «Σε είχα στο στόχαστρό μου και ήμουν με το δάχτυλο στη σκανδάλη…» είπε δακρυσμένος στον Τούλερ, «…αλλά δεν το μπόρεσα να πυροβολήσω»!

Οι δύο άντρες- που πάλευαν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον λίγες ώρες πριν- αγκαλιάστηκαν σφιχτά κι’ έμεινα έτσι για μερικά λεπτά. Έπειτα ο καθένας τράβηξε στο δρόμο που όριζε η μοίρα τους…

Ο Τζακ Τούλερ επέζησε του πολέμου και συνέχισε καριέρα στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ: υπηρέτησε στην Κορέα και στο Βιετνάμ πριν αποστρατευτεί ως Σμήναρχος· πέθανε το 2016 σε ηλικία 95 ετών και μέχρι να κλείσει τα μάτια του δεν σταμάτησε να αφηγείται την ιστορία της εκείνης της νυχτερινής μουσικής που αποδείχθηκε πιο δυνατή από το τουφέκι ενός ελεύθερου σκοπευτή.

«Δεν ήταν εχθρός», έλεγε ο Τούλερ χρόνια μετά. «Ήταν ένα φοβισμένο παιδί, όπως κι εγώ. Και οι δύο κάναμε ό,τι μας είχαν διατάξει». Η μουσική είναι το κλειδί της ψυχής, τελικά!