Πρωτοχρονιά με αβέβαιο μέλλον, τυλιγμένη στο σκοτάδι και μ’ έναν σκληρό εμφύλιο να καραδοκεί… Τι χρόνια κι’ αυτά;

Πρωτοχρονιά με αβέβαιο μέλλον, τυλιγμένη στο σκοτάδι και μ’ έναν σκληρό εμφύλιο να καραδοκεί… Τι χρόνια κι’ εκείνα;Είχε παγωνιά και χιονόνερο, είχε και drones και πυροτεχνήματα και φώτα και πρόσωπα χαμογελαστά, όσο κι αν πονούσαν για την απώλεια: έφευγε η Χαρά ενός χρόνου κλινοσκεπούς- μετά μακρά πολιτική κατάκλιση· δεν είναι λίγο…Διχασμένη η Ελλάδα- τι πιο σύνηθες;- με τη φραγή των αγροτών στα όνειρα των εκδρομέων (και όχι μόνο), με την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή που αγιοποιεί τον Καποδίστρια και κακοποιεί τη σκηνοθεσία, με το σπαρτό μαλλί το Αδώνιδος, με το Κόμμα της Καρυστιανού, που ακόμα δεν το ακούσαμε, αλλά… Διχασμένοι οι Έλληνες με τα απομνημονεύματα του… Ουίνστον Τσίπρα, διχασμένοι για Αργυρό ή Μάστορα, για νωπή Λιόλιου ή παλαιωμένη Βίσση… Ελλάδα στο κατώφλι του 2026. Και είθε αυτοί, οι παραπάνω λόγοι και άνθρωποι να προκαλούν ασυμφωνίες και αντιπαραθέσεις για το υπόλοιπο που μας μένει ν’ ανασαίνουμε, γιατί…Γιατί στην Ελλάδα που πατούσε το σύνορο του 1946, χρόνους 80 πριν, ο διχασμός έσταζε αίμα και μετρούσε νεκρούς!Ελλάδα 1946, λοιπόν, και μπορεί ο ουρανός της Ευρώπης να είχε καθαρίσει από τα σύννεφα του πολέμου, αλλά, μάλλον, όλα οι σωρειτομελανίες είχαν κατηφορίσει νότια, στην απόληξη της βαλκανικής χερσονήσου.Από την Απελευθέρωση του 1944 είχε διαφανεί το μέλλον της Ελλάδας: οι Βρετανοί υποδαύλισαν έναν σκληρό εμφύλιο, το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ κατέθεσαν τα όπλα μετά μαχών σε δρόμους και συνοικίες της Αθήνας και -σημειώστε το- από το 1945 μέχρι την άνοιξη του 1946 οι αντικομμουνιστές είχαν αιματοκυλήσει την περιφέρεια- κυρίως- με πράξεις ελεεινές αντεκδίκησης: φέρεται να έχασαν τη ζωή τους κοντά στους 1200 πολίτες που ήταν φίλα προσκείμενοι στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ή και που έτυχε να βοηθήσουν Αντάρτες στη διάρκεια της Κατοχής. Χωριά της ελληνικής περιφέρειας καίγονταν ή δέχονταν επιθέσεις από κακοποιά στοιχεία ντυμένα τον μανδύα του εθνικισμού. Η Κατοχή- δυστυχώς- φάνταζε στο νου κατοίκων ορεινών περιοχών της Ελλάδας, εκείνες τις μέρες, σαν απολεσθείς παράδεισος…Όμως, για να μην πατούμε στην Ιστορία μόνο με το ένα πόδι, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι στη διάρκεια των Δεκεμβριανών από τον Δεκέμβριο του ’44 μέχρι τα μέσα του Ιανουαρίου του ’45 και οι «ερυθροχίτωνες» είχαν διαπράξει απεχθή εγκλήματα σε βάρος αθώων πολιτών που- σε αρκετές περιπτώσεις- μόνο τους ενοχοποιητικό στοιχείο ήταν οι πολιτικές τους πεποιθήσεις. Εκείνες τις μέρες που ο παγερός άνεμος του διχασμού σάρωνε τον τόπο είχαν χάσει τη ζωή τους από την (τρομοκρατική θα την αποκαλούσαμε σήμερα) οργάνωση ΟΠΛΑ (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών) και διάσημοι της εποχής όπως η ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, ο πρύτανης του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου Ιωάννης Θεοφανόπουλος, ο Σπύρος Τρικούπης, λογοτέχνης, δικηγόρος, και γόνος της πολιτικής οικογένειας των Τρικούπηδων, ο Στυλιανός Κορυζής (αδερφός του πρώην πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κορυζή), ο ναύαρχος Αντώνης Κριεζής, εγγονός του υδραίου αγωνιστή Αντώνη Κριεζή και η κόρη του, αθλήτρια Φαίνη Ξύδη, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Έθνος» Θωμάς Μαλαβέτας.Το κεφάλαιο της ομηρείας υπήρξε μια άλλη, ιδιαίτερα ζοφερή, πτυχή των Δεκεμβριανών. Κάθε ημέρα, αρκετοί από τους ομήρους, άνδρες και γυναίκες, στην Αθήνα και στην υπόλοιπη Ελλάδα έβρισκαν μαρτυρικό θάνατο. Η ηγεσία του ΕΛΑΣ, με το επιχείρημα ότι ο Τσώρτσιλ εξεβίαζε λύσεις σε βάρος των δυνάμεων του ΕΑΜ, δήλωνε ότι δεν πρόκειται να τους απελευθερώσει. Η ανακωχή της 11 Ιανουαρίου θα σήμαινε και την επιστροφή ομήρων. Με τον καιρό θα αποκαλυπτόταν ότι εκατοντάδες από τους συλληφθέντες, θύματα ενός ανέλεγκτου μισούς, δεν επρόκειτο να γυρίσουν ποτέ.Να ανοίξουμε μια παρένθεση εδώ και να σταθούμε στην υπόθεση-Κριεζή:Η Αλεξάνδρα Κριεζή, ο άντρας της ναύαρχος Αντώνης Κριεζής και οι κόρες τους Ρωξάνη και Φαίνη απήχθησαν από τον ΕΛΑΣ, από το σπίτι τους στην Κηφισιά, κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Από την ομηρία θα επιστρέψουν 25 ημέρες αργότερα, ή Αλεξάνδρα Κριεζή και η κόρη της Ρωξάνη ο άνδρας της και η δεύτερη κόρη της Φαίνη, πρωταθλήτρια Ελλάδος στο τένις θα εκτελεστούν και τα πτώματά τους θα βρεθούν δυόμισι μήνες αργότερα στα Κιούρκα της Αττικής.Αυτή ήταν η Ελλάδα του 1945 ένθεν κακείθεν. Θάνατος από Δεξιά, θάνατος κι’ από Αριστερά και στη μέση αθώοι πολίτες!Πρωτοχρονιά και ο Κόσμος μπαίνει με χαμόγελα στο 1946 εκτός από την Ελλάδα.1946: ήταν ο χρόνος που θα αυτοκτονούσε ο Αρχιναζί Χέρμαν Γκέρινγκ και οι άλλοι, οι πιο δεύτεροι, θα κρέμονταν σαν σάπια κρέατα στο «τσιγκέλι» του δημίου, ήταν ο χρόνος που δωσίλογοι και συνεργάτες των Ναζί στην Ελλάδα έσονται κυριάρχοι εξουσιαστές, πρώτοι και καλύτεροι!Στις 31 Δεκεμβρίου του 1945, η Ελλάδα μετεωριζόταν πάνω από εύφλεκτη εκεχειρία που πύρωνε ραγδαία.Τις μέρες εκείνες κυριαρχούσε πλέον η Λευκή Τρομοκρατία, με ξυλοδαρμούς, εκβιασμούς και δολοφονίες, καθώς και εξορίες και διώξεις αντιφρονούντων.Η φανατική πολιτική πόλωση εκμηδένιζε και την ελάχιστη εθνική ενότητα. Η χώρα ήταν χωρισμένη σε αριστερές και δεξιές παρατάξεις, καθεμία με διαφορετικά- θολά- οράματα για το μέλλον.Η καταιγίδα του σκληρού εμφυλίου θα ξέσπαγε ανοιξιάτικά, τον Μάρτιο του 1946 με ασύλληπτη ένταση και απροσμέτρητες καταστροφές.Την τελευταία μέρα μέρα του Μαρτίου του ‘46 ομάδες ενόπλων Αριστερών, επιτέθηκαν στον σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου ανάβοντας τη θρυαλλίδα του Εμφυλίου!Οι Άγγλοι και οι φιλομοναρχικοί είχαν χειροκροτήσει την επάνοδο της επαχθούς οικογένειας των Γλύξμπουργκ στο θρόνο της Ελλάδος τον Σεπτέμβριο κι’ ενώ ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας έδινε μάχες στις πόλεις της περιφέρειας με τον Εθνικό Στρατό, η Ελληνική Κυβέρνηση είχε καταθέσει επίσημη καταγγελία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ κατά της Αλβανίας, της Βουλγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας, κατηγορώντας τες για υποστήριξη των Ανταρτών και όλα έδειχναν ότι η χρονιά εκείνη, το 1946, θα ήταν ζοφερή, αβέβαιη, με το μέλλον άδηλο κατά τους αισιόδοξους· γιατί οι απαισιόδοξοι- οι πραγματιστές- το ‘βλεπαν πια καθαρά: πάμε στον γκρεμό!Και στον γκρεμό σύρθηκε η Ελλάδα και σ’ εκείνον τον γκρεμό του Εμφυλίου δεν κατακρημνίστηκαν μοναχά κορμιά και ψυχές, αλλά ολόκληρη η χώρα: η εθνική οικονομία ρήμαξε, πόλεις και χωριά ρήμαξαν επίσης· εξανδραποδισμοί, ερειπιώνες και άφατη οιμωγή!Ο Ελληνικός Εμφύλιος θεωρείται ως η πρώτη πράξη του Ψυχρού Πολέμου στη μεταπολεμική ιστορία και ήταν η πολεμική σύγκρουση με τις μεγαλύτερες απώλειες που μέτρησε η Ελλάδα από τη δεύτερη γέννηση της, το 1830, έως τότε. Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου 1946-1949 έχασαν τη ζωή τους περίπου 70.000 αντιμαχόμενοι Έλληνες, περισσότεροι από όσους στον πόλεμο του '40 και στην Κατοχή μαζί!Κι όλα αυτά άρχισαν το 1946… Ογδόντα χρόνια πριν απογειωθούν τα Drones για να ζεστάνουν τον παγωμένο ουρανό της Αθήνας με ένα φωτεινό Χρόνια Πολλά και με μπόλικη λάμψη ματαιοδοξίας της επιστήμης.Και φθάσαμε στο ένα τέταρτο του 21ου αιώνα κατασπαραγμένο από τα δρολάπια των καιρών! «Φτωχά ημερολόγια που ύστερα από τόσες γιορτές τελειώνετε τις μέρες σας μέσα σ’ ένα ρείθρο»...Κι’ αυτό θέλουμε: στο ρείθρο να ρίπτονται φύλλα ημερολογίων κι όχι κορμιά.Και αυτά θέλουμε: μέρες Πρωτοχρονιάς ανέμελες, ψυχή στους δρόμους, μόνο κλειστά μεγάλα γκρίζα παράθυρα κι ένα φτωχό χιονόνερο που ζητιάνευε χιόνι, αλλά το έσβησε ο νοτιάς και ανέμελα πρόσωπα μέσα στις έγνοιες τους βυθισμένα…Το 2025 κάποτε ήταν «μέλλον» τώρα παρελθόν. Το 1946 κάποτε ήταν σκοτεινό, τώρα Ιστορία. Και το «παρόν», που πάντα θα είναι παρωχημένο, θα μας εκπλήσσει με τα μνημονικά κύτταρα του «παρελθόντος» που κουβαλούν μέσα στον πυρήνα τους πληγές χαίνουσες εσαεί!